dinsdag 13 december 2011

Hooggevoeligheid en trauma

Voor vandaag heb ik een blog posting van Marian van den Beuken's Blog van 10 dec 2011  over de relatie tussen hooggevoeligheid en trauma.

Afbeelding met dank aan Jose Mari Chan

 

Ik krijg nogal eens vragen over de relatie tussen klachten tengevolge van trauma en hooggevoeligheidsklachten. Ik vind het een belangrijke vraag en tegelijkertijd ook iets van de orde van de kip of het ei.

Ik denk dat de klachten van hooggevoelige mensen die chronisch overprikkeld en overbelast zijn, vaak overeenkomen met traumaklachten.  Ik wil niet op de stoel van een psychiater gaan zitten, maar ik vraag me wel eens af of op chronisch zwaar overbelaste HSP’s niet vaak de diagnose posttraumatische stressstoornis  van toepassing is. Alleen is het trauma dan niet een aan te wijzen gruwelijke gebeurtenis maar een langdurig blootstaan aan overbelasting van het kwetsbare zenuwstelsel door heftige prikkels van grovere aard, zoals lawaai, drukte, ruwe bejegeningen, negativiteit, een te grote diversiteit aan signalen als negatieve stemmingen, dubbele boodschappen, stress, te fel of te weinig licht, bepaalde voedingsmiddelen, medicijnen, geuren.

In therapie wordt vaak naar oorzaken van ‘het trauma’ gezocht. De cliënt is zelf ook al eindeloos bezig geweest, oorzaken te zoeken voor de klachten. Er wordt dan niets gevonden wat een trauma kon veroorzaken. Maar het trauma zit in de directe leefomgeving en die is voor HSP’s zo gewoon – ze hebben er immers vanaf hun babytijd in geleefd –  dat ze niet weten dat er ook andere leefomstandigheden bestaan.  Ze zijn als vissen die in vervuild water leven en zich afvragen wat ze toch verkeerd hebben gedaan of wat ze toch verdrongen hebben dat ze zoveel klachten hebben.

Als ik naar mijn eigen geschiedenis kijk: ik heb zelf vaak allerlei klachten  van cliënten met een verleden van seksueel misbruik in mezelf herkend, terwijl zoiets  voor zover ik weet, in mijn leven nooit heeft plaatsgevonden. Ik denk wel dat er stelselmatig inbreuk is gemaakt op mijn grenzen en mijn persoonlijke integriteit. Achteraf zie ik dat mijn ouders en mijn oudste zus behoorlijk getraumatiseerd waren door de oorlog. Ze waren niet in staat, een gezonde leefomgeving te creëren voor de jongere kinderen. Ik ben er uiteindelijk behoorlijk bovenuit gegroeid, maar heb toch nog steeds momenten waarop ik weer overvallen word door ‘onverklaarbare ‘ klachten, die ik dan maar weer toeschrijf aan mijn ‘bagage’. Niet aan het feit dat ik hooggevoelig ben, wel aan het feit dat ik in een omgeving ben opgegroeid die met name voor een HSP heel ongezond was. Elke keer als ik een nieuw veld van groei in stap, lijken deze klachten opnieuw geactiveerd te worden. Dit lijkt dan misschien even een terugval, maar ze blijken wel steeds sneller te verdwijnen.

Ik denk dat juist hoogsensitieve mensen die in een getraumatiseerde omgeving zijn opgegroeid vaak dragers zijn van het leed van de ouders en voorouders.  Ze zijn grenzeloos en staan veel te ver open doordat ze van baby af aan hun antennes gericht hebben op het leed van de ouders. Baby’s doen niets liever dan hun ouders plezieren en blij maken.  Zie het bekende boek Het drama van het begaafde kind [1]van Alice Miller; ik krijg steeds meer het idee dat de schrijfster met het begaafde kind het gevoelsbegaafde, het  hoogsensitieve kind bedoelt. Sinds ik kleinkinderen heb en baby’s van dichtbij in hun omgeving observeer met de kennis en ervaring die ik nu heb, vind ik het schokkend te zien hoezeer volwassenen bezig zijn, naar de gunst van een baby te dingen. Ze willen bijna allemaal  voortdurend dat de baby tegen hen lacht. Alsof een baby nooit eens iets anders te doen heeft. Deze volwassenen zijn niet bezig, de baby aandacht te geven, nee, ze willen zelf de aandacht van de baby. Het is voor mij af en toe bizar om te zien maar het wordt wel normaal geacht. Ik weet heel goed hoe helend de intimiteit met een baby kan werken. Maar lang niet alle volwassenen weten daarbij een gezonde afstand in acht te nemen, zodat de baby er vooral voor zichzelf kan zijn. Volwassenen hebben vaak geen idee dat ze in dit opzicht beschermers zouden moeten zijn en zeker voor hoogsensitieve baby’s.

Volgens Indra T. Preiss[2], die veel met hoogsensitieve mensen werkt in familieopstellingen,  gaat het hoogsensitieve kind als er problemen zijn in de familie, bijvoorbeeld langdurige spanningen in de relatie van de ouders, zijn gevoeligheid gebruiken om de ouders te ‘helpen’, te ‘bemiddelen’, door ‘bondgenoot’ van een van de ouders te worden of juist de ouders van hun problemen af te leiden door bijvoorbeeld ziek te worden of zich lastig te gaan gedragen. Wat het kind ook doet, het krijgt het zwaar, doordat het eigenlijk de problematiek van de volwassenen op zich neemt en niet meer voluit kind kan zijn.

Wat daar naar mijn idee nog bij komt, is dat het vaak beloond wordt voor meegaand of ondersteunend gedrag naar de ouders, terwijl geen volwassene ziet dat het kind tegen zijn eigen kinderlijke aard in aan het gaan is. Ook hier ontbeert het kind de bescherming van volwassenen in zijn omgeving en het ontwikkelt dan ook een overtuiging dat het verantwoordelijk is voor het welzijn van anderen en dat er niemand is die zijn wezenlijke wel-zijn in de gaten houdt. Dit wordt dan de ‘natuurlijke’ gang van zaken. Veel hoogsensitieve mensen krijgen hier pas in de loop van hun volwassen leven zicht op.

‘Juist omdat HSP’s enorm gevoelig zijn voor het leed van anderen, zijn zij bijna automatisch de meest belaste personen van heel het familiesysteem’, zegt Indra T. Preiss.  Nog lastiger wordt het voor het gevoelige kind als er in vroegere generatie van zijn familie een onverwerkt trauma speelt. Dat kan bijvoorbeeld het oorlogsverleden van de grootvader zijn, de aan wiegendood gestorven tante of de vroeg gestorven vader van de moeder . Het hoog sensitieve kind pikt de verstoring op en draagt die onbewust met zich mee, soms met gevolgen als depressie, concentratieproblemen of ziekte. De latere volwassene, voelt dan een zware emotionele last op zijn schouders of is gewoon niet gelukkig. Door deze grote belasting wordt hooggevoeligheid eerder als vloek dan als zegen ervaren.

Kortom, trauma en hooggevoeligheid kunnen erg met elkaar verweven zijn. Als je mensen hier in begeleidt, maakt het eigenlijk niet uit van welk vertrekpunt je start. Iedere hulpvraag waar een cliënt mee komt,  is prima. Als je het een aanstipt, komt het ander meteen mee.
Persoonlijk vind ik het niet zo belangrijk om in het begin al meteen te weten wat precies de oorzaak is. Ik werk zelf liever visiegericht dan probleemgericht. Ik bedoel daarmee dat ik, als een cliënt een probleem schetst, ik op zoek ga naar het verlangen dat onder dat probleem ligt. Daarmee is het probleem niet onmiddellijk opgelost, maar de cliënt wordt al wel blij van het beeld dat opgeroepen wordt: datgene waar hij of zij naar toe wil. Hier wordt het contact met de bron, de heelheid gemaakt en wordt de helende vibratie geactiveerd. Datgene waar je energie aan geeft, wordt versterkt. Geef je energie aan angst, dan versterk je de angst. Besteed je voortdurend aandacht aan boosheid of wrok, dan versterk je die. Help je de cliënt dus een beeld te scheppen van degene die hij of zij werkelijk van binnenuit is en wil zijn en besteedt deze daar ook dagelijks aandacht aan, dan wordt stap voor stap die positieve energie versterkt. Dat brengt het doel steeds dichterbij. En onderweg daarheen komt er als vanzelf meer inzicht in de oorzaak van het probleem.

Marian van den Beuken

[1] Uitgeverij Maarten Muntinga
[2] Indra T. Preiss, HSP’ ers en Familieopstellingen, in De Cocon, nieuwsbrief van de vereniging voor hooggevoelige Personen, jaarg. 2 nr. 11 okt 2006  http://www.atelierlevenskunst.be/tekstHSPers.htm

maandag 12 december 2011

Wie niet in de maat loopt krijgt Ritalin

Vandaag deel ik heel graag een posting van het blog http://groeiendbewustzijn.blogspot.com



De ideale jongen is tegenwoordig een meisje en de echte jongen een adhd'er. Dat beweert columniste Aleid Truijens.

Toeval of niet, de afgelopen weken ontmoette ik drie mannen die, sprekend over hun kinderen, de term adhd lieten vallen. Telkens ging het om een zoon. 'Tsja, de jongste gaat niet zo goed op school, hij is een adhd'er.' 'De middelste was thuis niet te harden. Adhd'ertje hè?' 'Die van dertig zit al jaren thuis. Hij wordt, als adhd'er, overal ontslagen.' Telkens werden de zonen niet omschreven als mensen die last hadden van een ongemak, maar simpelweg als 'adhd'er'. De ziekte is een identiteit geworden.

Ziekte? Adhd is geen ziekte, maar een beschrijving van gedrag. Er is geen aanwijsbare medische oorzaak. Wie in een test scoort op symptomen als ongeconcentreerd, druk en beweeglijk, heeft 'het'. Ongelooflijk veel kinderen hebben het. In sommige schoolklassen de helft, vooral jongens.

Hoewel van ziekte geen sprake is, is er een effectief geneesmiddel: Ritalin. Het bestrijdt niet de oorzaken van het gedrag - welke dat ook zijn - maar onderdrukt de symptomen. 'Drukke' kinderen worden op slag rustiger. Het wondermiddel is zo verbluffend dat de verleiding voor ouders en leerkrachten wel erg groot is om aan te dringen op medicatie. De farmaceutische industrie is blij met die miljoenen slikkers. Onbekend is welke effecten dat jarenlange pillen slikken op den duur heeft.

Wanhoop

Er is de laatste tijd veel kritiek op de epidemische toename van adhd. Toch twijfelt niemand aan het bestaan van de symptomen. We kennen allemaal kinderen die geen seconde op hun stoel kunnen blijven, niet lijken te kunnen luisteren en niet langer dan twee seconden zijn geboeid door speelgoed. Jongens, vooral, die zich rollebollend, schreeuwend en vechtend een weg banen over het schoolplein. We kennen ook hun ouders, machteloos vermanend in de supermarkt, en hun zuchtende juf, die de stoorzenders op de gang zet. Begrijpelijke wanhoop.

Vorig jaar was er Laura Bat-stra, een psychologe die haar baan in de kinder- en jeugdpsychiatrie opzegde, omdat zij zich stoorde aan het gemak waarmee kinderen de diagnose adhd krijgen opgeplakt. 'adhd zegt iets over de draagkracht en tolerantie van de sociale omgeving van het kind', zei ze in Trouw. Nog verder ging kinderpsychiater Sjef Teuns - oprichter van de medische kinderdagverblijven, dus niet iemand die gedragsproblemen onderschat. Hij noemde adhd 'een waandiagnose, die de werkelijkheid verdoezelt'. 'Als je niet netjes in de maat loopt', zei Teuns, 'krijg je Ritalin.'

Kwajongensgedrag

En nu is er historica Angela Crott, die een boude bewering over adhd de wereld in slingert. 'Het diagnosticeren van drukke jongens als adhd'er is een uitwas van het burgerlijk beschavingsoffensief dat in de 19de eeuw is begonnen' - zo luidt een stelling bij haar dissertatie. Op 21 december hoopt ze te promoveren op haar onderzoek Van hoop des vaderlands naar adhd'ers. Ik ben benieuwd naar het boek, waarvan ik nu alleen de samenvatting ken. Crott keek in opvoedingsboeken, verschenen tussen 1882- 2005, naar het beeld van jongens. Aan de jongens zélf veranderde in ruim een eeuw niets, concludeert ze. Die bleven altijd hun lawaaiige, bonkige, ravottende, slonzige, impulsieve, opschepperige en hartveroverende zelf. Maar wat een eeuw geleden nog als kwajongensgedrag werd beschouwd, heet nu hinderlijk.

Dat ging sluipenderwijs. Voor 1945 was de jongen nog een 'erfprins des hemels' die nadat hij was uitgeravot een degelijke kostwinner moest worden. Na de oorlog, toen de bevolking in de steden toenam en het ouderlijk gezag taande, werd baldadigheid van jongens (nozems!) vaker als overlast ervaren. De feministen in de jaren '70 bestempelden jongensgedrag als 'agressief'. Vanaf de jaren '80 werd gedrag steeds vaker in psychologische termen beschreven, waardoor er vanzelf meer 'afwijkingen' ontstonden. Bovendien kwamen er meer eenoudergezinnen en stonden er minder mannen voor de klas, waardoor veel jongens een mannelijk rolmodel misten. De nadruk, op school, op zelfstandig werken en zelf-reflectie deed de rest: jongens gingen slechter presteren. De ideale jongen is tegenwoordig een meisje; de echte jongen een adhd'er.

Mooie historische analyse, die goed aansluit bij wat opvoedingsdeskundigen als Louis Tavecchio, Martine Delfos en Micha de Winter erover hebben geschreven. Het wordt nu tijd voor oplossingen en maatregelen. Red de jongen, hij is het waard.

Aleid Truijens is columniste bij de Volkskrant.

woensdag 23 november 2011

Verlegenheid, een expressievorm van de ziel.

Vandaag deel ik een post door Ann Vandenbossche via haar Blog Mijn leven zoals het ervaren wordt.

hooggevoeligheid

Verlegenheid is mooi. Hoe veel ik dit ook kan beweren, de bijklank van dit woord is in de maatschappij  jammergenoeg niet altijd positief. Dat hoeft ook geen probleem te zijn, want het gaat om wat jij ervan denkt, niet wat de anderen ervan denken. Als je er zelf 100 procent van overtuigd bent dat dit een mooie eigenschap is met ook positieve kanten, dan kan het je niet meer schelen wat al de anderen er over zeggen. 

Aan de andere kant, als je er zelf van overtuigd zou zijn dat het geen mooie eigenschap is, dan zal het ook niets uitmaken als al de anderen je zeggen dat het een mooie eigenschap is. Je bent er toch van overtuigd dat het niet zo is ...
Hoe dan ook, vanaf nu heb ik besloten om  het woord verlegenheid en onzekerheid van mijn blog te schrappen.
 
Het is voor mij een te gecompliceerd woord, waarmee je jezelf een beetje in een hoekje duwt. Je bent toch ook niet in elke situatie verlegen, of in elke situatie even verlegen... 
Ik schrijf me soms klem door enkel en alleen over verlegenheid te schrijven. Verlegenheid is mooi, een subtiele schoonheid, dat meen ik allemaal wel maar ik zat wat in de knoei met de definitie van verlegenheid.
 
Ik wil het in een wat bredere context plaatsen, zodat ik mijn stellingen wat meer kracht kan bijzetten. Ik verdiep me al enige tijd in het onderwerp hooggevoeligheid,

Waarom hooggevoeligheid? Wat heeft dit te maken met de oorspronkelijke bedoeling van mijn blog?
 
Hooggevoelige personen hebben een gevoeliger zenuwstelsel waardoor prikkels intenser worden opgenomen en waargenomen. Zo ruiken, smaken of horen gevoelige mensen bijvoorbeeld intenser.
Een HSP is dus iemand die gevoeliger is voor indrukken en prikkels van de buitenwereld dan gemiddeld. Hij of zij neemt subtielere nuances waar in bv. de lichaamstaal en stemmingen van mensen.
 
Een van de kenmerken van hsp kan verlegenheid zijn (veel prikkeling van buitenaf, een zenuwstelsel dat alles beter registreert...). maar dat hoeft niet zo te zijn!!! ook omgekeerd, het is niet omdat je je soms verlegen of onzeker voelt dat je hooggevoelig bent!
 
Ik zal dus verder schrijven over de voordelen van hooggevoeligheid. Want een zenuwstelsel dat alles registeert, sociale situaties ontleedt en je soms eens gek maakt heeft ook wel zijn voordelen. 
 
 

HSP in de Flair

Vandaag deel ik een artikel vanhet blog http://hoogsensitieveblog.wordpress.com

Dat het woord ‘hoogsensitief’ – in de maanden nadat het op deze blog een beetje, euhm nogal stil werd – stilletjesaan vaker valt, kunnen wij HSP’ers natuurlijk enkel toejuichen.  Zelfs mijn favoriete weekblad de Flair heeft er een gans artikel aan gewijd onder de kop “Ik voel, ik voel wat jij niet voelt”.
Het artikel begint met een korte test, die je volledig op de website van HSP Vlaanderen kan terugvinden.
Twee HSP’ers worden aan het woord gelaten over hun ervaringen met HSP, wat zij zelf de voordelen en de nadelen vinden.
De 23-jarige leerkracht Sarah ‘voelt’ het meteen als er iemand in haar omgeving zwanger is. Ze kan niet tegen de stress van op reis gaan naar een onbekende bestemming en schrikt als haar kat plotseling tevoorschijn komt. Voor haar leerlingen heeft ze in de klas een gezellig hoekje gecreëerd waar ze tot rust kunnen komen als ze zich niet goed voelen in de drukte van de klasgroep.
Studente Suzanne heeft een sterk ontwikkelde reukzin en neemt de opmerkingen van andere mensen altijd heel persoonlijk en serieus op. Haar geweten speelt haar vaak parten en van medicijnen en cafeïne krijgt ze allerlei bijwerkingen.
Twee typische HSP’ers dus!

 

Definitie

Flair doet uiteraard ook de moeite om uit te leggen wat HSP is. Quote:
Een hooggevoelig iemand of een hoogsensitief persoon (HSP) is iemand die gevoeliger is voor indrukken en prikkels van de buitenwereld dan de gemiddelde mens. Hij of zij heeft meer tijd nodig om die prikkels te verwerken. Een HSP heeft een sterker ontwikkeld centraal zenuwstelsel en merkt subtiele nuances op in de lichaamstaal en stemming van anderen. Zo iemand is ook gevoeliger voor licht, geuren en geluiden: hij of zij raakt daardoor sneller overprikkeld en krijgt dan de behoefte om zich terug te trekken.
Verderop wordt door pyscholoog Paul Gheskiere benadrukt dat hooggevoeligheid geen ziekte is, maar een karaktereigenschap. Ik kan mij voorstellen dat mensen die vooral het negatieve aan hun hooggevoeligheid zien, het meer als een ziekte beschouwen, maar zelf zie ik het als een gave. Je moet jezelf leren aanvoelen wanneer je genoeg prikkels hebt opgenomen, wanneer het tijd wordt om je terug te trekken en het rustiger aan te doen, vooraleer je helemaal opbrandt. Het voorbeeld van een verlegen HSP’er die wordt aangeraden om een assertiviteitscursus te volgen, spreekt mij onmiddelijk aan. Mensen denken altijd dat ik niets durf, waardoor ik juist meer geneigd ben om mezelf te bewijzen en zo uiteraard sneller overpikkeld raak…
Er zouden 15 tot 20% van de mensen hooggevoelig zijn, maar niet alle psychologen erkennen het… jammer genoeg.

 

Valkuilen

De vier valkuilen die Gheskiere ziet voor hoogsensitieve personen.
  1. Overprikkeld raken
    Trek je op tijd terug, voor je emmertje overloopt. Ontdek je eigen grenzen, voel aan wanneer je even wat tijd en rust voor jezelf nodig hebt.
  2. Met veranderingen worstelen
    HSP’ers hebben een bepaalde regelmaat nodig in hun leven. Nieuwe mensen, nieuwe situaties, is gelijk aan nieuwe prikkels!
  3. In een isolement belanden
    HSP’ers hebben sneller de neiging om zich terug te trekken omdat ze zich in onze drukke maatschappij niet aanvaard voelen. Het is belangrijk om te blijven deelnemen aan het sociale leven.
  4. Je verliezen in emoties van anderen
    We zijn empathisch, wat op zich een goede eigenschap is maar doordat je je het leed van andere mensen, en vooral mensen in je nabije omgeving (te) erg gaat aantrekken, ga je minder met je eigen problemen bezig zijn. Luister naar je lichaam, want genoeg is genoeg! Neem op tijd afstand.

 

Vloek of zegen?

Ik zie mijn hooggevoeligheid nog altijd eerder als een vloek dan een zegen, dat geef ik toe, maar dat is mijn eigen schuld omdat ik mijn grenzen niet ken en dus ook niet kan afbakenen, waardoor op geregelde tijdstippen mijn emmertje overloopt en ik crash, de ene keer al zwaarder dan de andere. Op zo’n moment zou ik wel ‘gewoon normaal’ willen zijn.
Gheskiere somt drie voor- en nadelen op:
Voor: een groot empatisch vermogen
Voor: nauwkeurigheid en creativiteit bij een opdracht
Voor: een zeer goede intuïtie

Na: neiging tot overdrijven en dramatiseren
Na: een gebrek aan assertiviteit en zelfvertrouwen
Na: een te groot perfectionisme, wat tot faalangst kan leiden
Check, check, check…
(Flair 45, 8 november 2011)
Ik vond het leuk om in een vrouwenblaadje getuigenissen van andere HSP’ers te lezen, die dicht bij mijn eigen leefwereld staan. Ik ben blij anders te zijn dan de gemiddelde mens – u toch ook? Maar er is nog veel werk aan de winkel vooraleer ik hooggevoeligheid als een zegen zal bekijken…


dinsdag 22 november 2011

Gevolgen van vitaminetekorten


Steeds meer en meer word ik geconfronteerd met de afschuwelijke voedingspatronen van jongeren.

Mijn eigen dochter is levenslang vegetariër.  Zij at zo goed als alles, met uitzondering van sla en tomaten.

Het voorbije jaar zien wij echter een dramatische wending in haar voedingspatroon.  Van een blozend bio-gezond kind is ze veranderd in een depressieve emo-puber.  Wat ik ook zeg of hoe ik haar ook aanmoedig  om 'gezond' te eten, het heeft geen zin.  Zij voedt zich hoofdzakelijk met chips, cola en af en toe een cracker met kaas.

En wat maakt het in zo'n puberhoofd ook uit wat je moeder loopt te 'zeuren' over 'later'.  Hey, we leven toch hier en nu.  En later is zooooooo ver weg.

Je kunt best een tijdje 'knoeien' met je voeding, maar te korten geven wel degelijk aanleiding tot een hoop problemen.



En hieronder ook even een rijtje van waar tal van hooggevoelige jongeren last hebben:

Depressies, onrust, prikkelbaarheid, woedeaanvallen, hoofd en spierpijn, angsten, last van stress en spanning, slaapstoornissen, rusteloosheid, verwardheid, overgevoeligheid voor licht, geluid en aanraking en ga zo maar door ...


Allemaal normaal voor een hooggevoelige en zeker als die bijna uitsluitend leeft op chips en cola.





Gevolgen van tekort aan :
  • Vitamine A :  nachtblindheid, verhoogde kans op infecties, uitdrogen van slijmvliezen,
  • Bètacaroteen: Verminderde afweer tegen vrije rdicalen enandere schadelijke stoffen.  Uit zich vaak na 10 of 20 jaar als hartinfarct of kanker.
  • Vitamine D: Botontkalking
  • Vitamine E: Verminderde weerstand tegen ziekten.
  • Vitamine B1: Vermoeidheid, gebrek aan eetlust, concentratieproblemen, depressie, misselijkheid.
  • Vitamine B2: Ontstekingen van tong, lippen, neus, ogen.  Bloedarmoede.
  • Niacine: Angsten, vermoeidheid, prikkelbaarheid, Ernstige tekorten geven verwardheid, hallicinaties en andere psychosen.  Problemen in het maag- darmkanaal.
  • Vitamine B6: Vermoeidheid, concentratieproblemene, geïrriteerdheid, nervositeit.
  • Foliumzuur: Bloedarmoede, maag- en darmstoornissen, haaruitval.
  • Vitamine B 12: Bloedarmoede, vermoeidheid, concentratieproblemen, slechte lichamelijke conditie, verzwakt immuunsysteem, doof gevoel in vingers en tenen, depressies, hallucinaties, diarree, ontstekingen.
  • Panthoteenzuur: Branderig gevoel in de voeten, hoofdpijn, vermoeidheid, maag- en darmklachten, depressie, verstoorde hormoonhuishouding.
  • Biotine: geschilferde en rode huid, spierpijn, misselijkheid, depressies, vermoeidheid, angstaanvallen.
  • Vitamine C: Verzwakt immuumsysteem, vermoeidheid, lusteloosheid, gewrichtspijnen.



En dan hebben we het nog niet eens over de mineralen!



Dames en heren hooggevoeligen: een gezonde afwisselende bio voeding is ESSENTIEEL om overeind te blijven in deze wereld!!


vrijdag 11 november 2011

dinsdag 8 november 2011

Mijn naam is Nina



Mijn naam is Nina en ik hou van de nacht Hoe zal ik verdergaan? Ik kan niet domweg schrijven dat er dit is gebeurd en toen dat en daarna dit en toen weer dat, en dat zo eindeloos doorzeuren. Mijn dagboek moet groeien zoals gedachten groeien, zoals een boom of een beest groeit, zoals het leven zelf groeit. Een boek hoeft toch geen verhaal van a tot z in een rechte lijn te vertellen? 

*** ***
Nina (9) wordt van school gestuurd, omdat ze een opstel met onzinwoorden schrijft. Ze is blij verlost te zijn van school, waar ze gepest wordt omdat klasgenoten haar raar vinden. Thuis krijgt ze les van haar moeder.

Het liefst zit Nina in haar boom, waar ze haar kijk op de wereld en op zichzelf opschrijft in haar dagboek. Als ze de nieuwe buurjongen Michael ziet, wil ze hem leren kennen, maar of ze dat ook durft?

In de ik-vorm verteld vanuit Nina, een eigenzinnig dromerig meisje met een levendige fantasie, maar ook een diepzinnige filosofe met een obsessie voor aparte woorden. Haar dagboek is een mengeling van verhalen, gedichten en woordspelingen, geschreven in creatieve en beeldende taal. Haar moeder is begrip- en liefdevol naar Nina toe.

De diverse lettertypes en -groottes accentueren het speelse taalgebruik. Goede, sfeerbehoudende vertaling. Fascinerend, niet-alledaags verhaal over een niet-alledaags meisje dat langzaam uit haar eigen wereld kruipt om contact te maken met leeftijdsgenoten.

Nina en Michael verschenen eerder in het boek 'De schaduw van Skellig'*. Vanaf ca. 12 jaar.

zaterdag 5 november 2011

Temple Grandin: The world needs all kinds of minds

Temple Grandin, diagnosed with autism as a child, talks about how her mind works -- sharing her ability to "think in pictures," which helps her solve problems that neurotypical brains might miss. She makes the case that the world needs people on the autism spectrum: visual thinkers, pattern thinkers, verbal thinkers, and all kinds of smart geeky kids.

woensdag 19 oktober 2011

Vaccinatie - het einde van een mythe

De volgende blogpost komt van de website www.symbolic.be


VACCINATIE
Het einde van een mythe

Dr. Viera Scheibner is oorspronkelijk als arts betrokken geraakt bij onderzoek naar de oorzaak van wiegendood. Dit heeft er vijftien jaar later uiteindelijk toe geleidt dat ze in haar boek 'Vaccinatie' de negatieve verschijnselen van vaccinatie op een rij heeft gezet.

In 1985 vroeg Viera een elektronica-ingenieur voor haar een monitorsysteem te ontwikkelen voor het observeren van de ademhaling van pasgeboren baby's. Dit in het kader van haar onderzoek. Zonder dat dit de bedoeling was, verzamelde ze hiermee ook de ademhalingsgegevens van baby's vóór en na vaccinatie. Die gegevens lieten ondubbelzinnig zien dat de functies van baby's gedurende een langere periode op een karakteristieke manier waren Veranderd na vaccinatie met een DKT P- cocktail. Baby's bleken na vaccinatie vaak stijf te staan van de stress, wat bleek uit ernstige periodes van zeer oppervlakkige ademhaling over een periode van 45-60 dagen na vaccinatie. Navraag bij ouders die eerder een kind aan wiegendood waren verloren leerde haar dat het vorige kind meestal gestorven was na een DKTP- vaccinatie. De meeste gevallen van wiegendood (80%) doet zich voor op de leeftijd van twee tot zes maanden. In een aantal medische verhandelingen over de schadelijke bijwerkingen van vaccinaties wordt vermeld en geaccepteerd dat zich een overduidelijke clustering voordoet van sterfgevallen op of omstreeks de kritieke dagen na vaccinatie.

Toen Viera haar onderzoeksresultaten besprak met enkele kinderartsen stuitte ze op een muur van verzet. Dit sterkte haar echter alleen maar in haar mening dat goed onderzoek noodzakelijk was. Ze verzamelde zo ongeveer alle wetenschappelijke publicaties die er zijn over de 'effectiviteit en gevaren van vaccins'. Zonder moeite kon ze hierna concluderen dat er hoegenaamd geen bewijs is dat vaccins, vooral vaccins tegen kinderziekten, preventief zouden werken tegen infectieziekten die ze geacht wordt te voorkomen. Er bestaat ook ruimschoots bewijsmateriaal dat de nadelige effecten van meer betekenis zijn voor de volksgezondheid dan enig nadelig effect van besmettelijke ziekten. Naar de mening van Viera zou er dan ook een onmiddellijk einde moeten komen aan alle vaccinaties.

In de inleiding van haar boek schrijft Viera dat volgens artsen vaccinatie de meest doeltreffende preventieve methode is die de moderne geneeskunde kent en dat epidemische ziekten als pokken of polio tot de grote successen van massale inentingsprogramma's behoort.
 
Uit onderzoek is echter gebleken dat sterfte aan besmettelijke ziekten al zo'n honderd jaar geleden met circa 90% was teruggelopen als gevolg van betere hygiëne, ruimere behuizing, betere voeding en goede sanitaire voorzieningen. Daarbij; in landen waar niet tegen bepaalde ziekten als kinkhoest wordt gevaccineerd, wordt eveneens een sterke achteruitgang van het aantal gevallen geconstateerd.
 
Een opmerkelijk feit dat Viera bijvoorbeeld meldt in haar inleiding is, dat in Japan, toen dit land in 1975 de minimumleeftijd voor vaccinatie verhoogde tot twee jaar, fenomenen als wiegendood, stuipen en toevallen bij baby's nagenoeg zijn verdwenen. Pas sinds vaccinatie van kinderen vanaf drie maanden in de jaren tachtig weer werd toegestaan, is het aantal overleden kinderen daar weer gestegen. Zweden staakte in 1979 met vaccinatie tegen Kinkhoest op grond van de ineffectiviteit en de schadelijke bijwerkingen die veel ernstiger waren dan die van de kinkhoest zelf. Ook zegt Viera dat er in alle artikelen over vaccins, totaal duizenden bladzijden tekst, nergens bewijs kan worden gevonden dat tijdens een epidemie uitsluitend niet - gevaccineerde kinderen de een ziekte kregen. Door pleitbezorgers van inenten wordt gezegd dat vaccins op zijn minst het verloop van de ziekte zou afzwakken. Zelfs dat is volgens Viera niet waar. Niet alleen kunnen alle kinderen ernstig ziek worden, gevaccineerd of niet, maar inmiddels zijn er ook nieuwe ziekten ontstaan zoals atypische mazelen, een buitengewoon kwaadaardige vorm van mazelen die uitsluitend voorkomt bij gevaccineerde kinderen en wordt gekenmerkt door een aanzienlijk sterftecijfer. Ook andere atypische vormen van ziekten als de bof steken hun kop op. Door ons vaccinatiebeleid raakt volgens Viera het immuunsysteem van kinderen ontspoort met desastreuze gevolgen voor later. In medische literatuur is veelvuldig gerapporteerd over het feit dat mensen die op latere leeftijd kanker en andere chronische - degeneratieve aandoeningen hebben gekregen, in de regel in hun kinderjaren opmerkelijk weinig infectieziekten hebben doorgemaakt.

In de rest van het boek wordt per hoofdstuk systematisch verschillende vaccins en ziekten onder de loep genomen en voorzien van kritische kanttekeningen. Maar ook andere onderwerpen komen aan de orde. Zo wordt onder meer onder het kopje Vaccinatiebijwerkingen bewijzen het gelijk van de homeopathie aandacht gevraagd voor homeopathische uitgangspunten en wordt in elders in het boek een relatie gelegd tussen poliovaccinaties en leukemie, kanker, retrovirussen (als HIV) en aids. Dit lijkt allemaal wat vergezocht, maar het verbaast de lezer dan ook des te meer dat er simpelweg zoveel bewijzen voorhanden zijn dat deze relatie er wel degelijk is.

In hoofdstuk veertien van het boek staan een samenvatting van een tiental feiten die uitvoerig onderzoek van medische literatuur over vaccinatie aan het licht heeft gebracht. Vier hiervan kunt u hieronder alvast lezen;
- Vaccinaties kunnen ernstige bijwerkingen hebben, zowel plaatselijk als in het gehele organisme, waarbij vooral de mogelijke schade aan het zenuwstelsel het meest zorgwekkend is.
- Er is geen enkele noodzaak tot kunstmatige immumisatie van kinderen en onszelf.
- De pleitbezorgers van vaccinaties kraaien onterecht victorie over veel voorkomende ziekten.
- Vaccinatie is verreweg de voornaamste oorzaak van wiegendood.
 
In 'Vaccinatie' een 331 pagina's tellende boek, leidt Viera Scheibner haar lezer door een onvoorstelbare hoeveelheid wetenschappelijke onderzoeken. Dit maakt het boek misschien wat minder aantrekkelijk om te lezen, maar daar staat weer tegenover dat je aan het eind van het verhaal wel het gevoel hebt dat je zeer goed geïnformeerd bent. Deze informatie kan een ouder bevestiging geven voor het eigen intuïtieve gevoel dat er over het vaccineren van kinderen wel wat meer te vertellen valt dan we van artsen en consultatiebureaus te horen krijgen. Het doet ons in ieder geval op z'n minst nadenken over de noodzaak en de zin van vaccineren. Tien jaar geleden was het voor velen van ons noch vanzelfsprekend om kinderen hun inentingen te laten geven. Maar geldt dit nog steeds? De roep om een verbod op vaccinatie voor kinderen onder de twee jaar wordt in Nederland steeds luider. Is het zo vreemd om er vanuit te gaan dat kinderen de eerste twee jaar in de gelegenheid moeten worden gesteld om bepaalde processen door te maken alvorens we van buitenaf op hun immuunsysteem ingrijpen? Volgens Viera Scheibner in ieder geval niet. Zij gaat er vanuit dat infectieziekten in een grote rol spelen in de rijping van het immuunsysteem van jonge kinderen en moeten we ze dit ook vooral gunnen om hen te verzekeren van een gezonde toekomst.
Door Carla Muijsert

maandag 10 oktober 2011

'Als je druk wordt van broccoli, dan eet je dat toch niet?'

Drie van de vijf kinderen met ADHD is geholpen met een strikt en op hun persoon toegesneden dieet. Hun aandachtsproblemen en hyperactiviteit nemen dan sterk af of verdwijnen zelfs. Lidy Pelsser promoveert maandag 10 oktober op een studie naar het verband tussen ADHD en voeding. ‘Wetenschappers die nu nog zeggen, na acht studies, dat het onvoldoende bewezen is, houden de vooruitgang tegen.'
broccoli

Begin dit jaar kwam het ADHD-dieet uitgebreid in het nieuws naar aanleiding van een publicatie van Pelsser en collega's in The Lancet. Dat leverde veel reacties op van ouders die liever gisteren dan vandaag wilden starten met het dieet. Ook artsen reageerden erg positief, zegt Pelsser. ‘Zij zien de nadelen van de huidige behandeling, het voorschrijven van Ritalin en gedragstherapie.'

Durf te veranderen‘Vanuit de wetenschap zijn de reacties veel negatiever. Sommige wetenschappers zeggen dat er op basis van de Lancetstudie onvoldoende bewijs is. Dat zou kloppen wanneer de Lancetstudie de enige studie zou zijn, maar er zijn in totaal acht gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken gedaan. Acceptatie en implementatie zijn nu belangrijk. Denk bijvoorbeeld aan de revisie van de DSM die in 2013 verschijnt [het handboek voor psychiatrische diagnostiek, IR]. Het zou een ongelooflijke misser zijn als daarin voeding niet wordt opgenomen als belangrijkste oorzaak van ADHD.'

Lange termijnPelsser zoekt momenteel naar fondsen om een langetermijnstudie op te zetten in Nijmegen. Ook hoopt ze artsen te gaan opleiden die het diagnostisch onderzoek naar voeding en ADHD kunnen uitvoeren. Tijdens dit onderzoek volgen kinderen gedurende vijf weken een streng eliminatiedieet, het RED (restricted elimination diet). Tijdens het RED mag het kind uitsluitend voedingsmiddelen eten waarvan bekend is dat ze geen allergieën of ADHD veroorzaken. Eén voor één worden voedingsmiddelen weer toegevoegd om uit te vinden welke wel of niet verdragen worden. Uiteindelijk hoeft het kind slechts enkele voedingsmiddelen te vermijden en heeft het weer een zo normaal mogelijk voedingspatroon. Blijkt er geen relatie met voeding, dan is de diagnose Classic ADHD en wordt het kind doorverwezen voor de standaardtherapie.

Niet alternatiefDe aanpak van Pelsser wordt nogal eens laatdunkend weggewuifd als ‘alternatief', maar wat is er alternatief aan voeding, vraagt Pelsser retorisch. ‘Als je eczeem krijgt van aardbeien, eet je geen aardbeien meer. Als je druk wordt van broccoli of vis, dan laat je dat weg. Het gaat niet over suiker of kleurstoffen', benadrukt ze, ‘maar om heel gewone dingen. Het gaat erom eten te vinden dat bij het kind past.' / Iris Roggema

Voorafgaand aan de promotie van Lidy Pelsser op 10 oktober organiseert Karakter kinder- en jeugdpsychiatrie samen met het UMC St Radboud een symposium met als titel ADHD en Voeding: nieuwe kennis, nieuwe kansen! 

Van de website van de Radboud universiteit.

Onderzoek effect Ritalin op brein

In Nederland slikken ruim 40.000 kinderen met ADHD, een angststoornis of depressie Ritalin of Prozac, terwijl niet bekend is hoe deze geneesmiddelen inwerken op jonge hersenen. Daarom is onderzoek gestart dat de effecten op het jonge brein moet aantonen.

Het is bekend dat Ritalin en Prozac boodschapperstoffen (neurotransmitters) in de hersenen beïnvloeden. Omdat Ritalin dopamine (o.a. betrokken bij concentratie) neutraliseert, blijft die langer actief. Hierdoor kunnen kinderen met ADHD zich beter concentreren.

Minder verslavingsgevoelig
Het kan zijn dat Ritalin nog andere effecten heeft op met name jonge hersenen. Uit eerder onderzoek is gebleken dat kinderen die zijn behandeld met Ritalin later minder vaak in aanraking komen met politie en justitie. Ook blijken ze minder gevoelig voor verslaving. Wel zouden ze misschien vatbaarder kunnen worden voor angststoornissen en depressies.

Twee studies
Twee nieuwe studies proberen de (lange-termijn)effecten van Ritalin en Prozac op de jonge hersenen in kaart te brengen. De studies zijn onderdeel van een groot onderzoeksproject gericht op de effecten van psychotrofe stoffen (drugs en geneesmiddelen) die invloed hebben op de hersenen. Uiteindelijke doelstelling is te komen tot een betere diagnostiek en behandeling. Er doen drie instellingen mee: het AMC, De Bascule (academisch centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie) en Triversum in Alkmaar.

Bron: GGZNieuws, www.balansdigitaal.nl

Scholen kunnen niet meer om de NIEUWE KINDEREN heen

Vandaag deel ik graag een blog artikel van Mireille van Rijn van haar blog via haar website: http://www.nieuwetijdskind.com/

indigo kind
Steeds meer nieuwetijds-kinderen laten zich zien

Steeds meer nieuwetijds-kinderen laten zich zien en pikken het niet meer. De nieuwe kinderen spiege­len omgeving door ‘ander gedrag’, anders denken en vooral anders handelen. Als nieuwetijdskind, spiritueel medium en moeder van een nieuwetijdskind mocht ik een deur openen. In oudergesprekken kwam naar boven dat het ook de school is opgevallen dat mijn kind toch iets anders is dan gemiddeld. Als ‘nieuwetijdsmama’ kon ik uitleggen wat er werkelijk met mijn kind en anderen kinderen aan de hand is. Ze zijn allemaal zo verschillend en toch hebben ze zoveel overeenkomsten dat je soms de verbanden over het hoofd ziet. Wij moeten ontwaken.

Naar aanleiding van gesprekken met leerkrachten en met andere en in samenspraak met school is het idee gekomen om informatie te verschaffen door mid-del van een informatieavond/workshop. Dit werd georganiseerd op de scholen in mijn woonplaats. De avonden waren succesvol. zitten vaak met hun handen in het haar. Het zijn nog geen bespreekbare onderwerpen op een consultatiebu­reau of bij de huisarts. Waar kunnen zij terecht? Her en der neem ik in dit artikel als voorbeeld ‘mijn innerlijk kind’ om u een dieper en beeld en belev­ing te kunnen bieden van wie deze kinderen kun­nen zijn. Mijn hart opent zich en voelt gloeiend aan om u een tipje van deze beleving te mogen bieden, zodat ook uw hart hiervan zal mogen openen.
 
Veel voorkomende herkennings­punten
Als ik met leerkrachten spreek over de bijzonder pure en vaak al wijze kinderen, komt er duidelijk naar voren dat sommige kinderen letterlijk zo bij je naar binnen kijken. Ouders komen ook met thema’s als: mijn kind ziet overledenen en praat er mee. Kinderen kunnen hun ouders met een mond vol tanden laten staan door ‘eigen-wijze’ opmerkingen. Ze stellen vragen en daar volgen weer diepere vragen op. Vooral het waarom van het waarom willen weten. Zij zeer gevoelig en kunnen emotioneel reageren. Discalculie, , zijn ook voorkomende kenmerken bij nieuwetijd­skinderen. Dit is geen beperking maar een gave. Het intellect van een dislect functioneert net even anders. Het neemt de dingen anders waar, maar is daarom niet minder waardevol. Het zijn beeld­denkers. ADHD wordt snel verward met een kind dat alleen maar hoogsensitief is maar niet erkend. De diagnose is vaak te snel gesteld. Let dus goed op of het kind echt ADHD heeft of dat het wellicht veel trekjes van een hoogsensitief kind heeft. Daarnaast zijn er veel simpele trucjes om ADHD kinderen rustiger en geconcentreerder te kunnen laten werken. Wat ik opmerkte uit een gesprek en ook werkelijk voel bij verschillende leerkrachten en als heel belangrijk aan wil tippen, is dat een leerkracht naast hetgeen er als leerkracht is geleerd en wordt geacht, er naar het gevoel geluisterd mag worden.
De nieuwe kinderen zeggen rake dingen op een zeer confronterende manier. Ze doorzien veel. Vaak hebben zij een bredere interesse dan gemiddeld en gaan zij in hun beleving diep op dingen in. Ze gaan  meer in de stof op. Ze hebben ook sterk de behoefte aan diepere en bredere uitleg over de stof. Ook kunnen ze juist erg in zichzelf zijn, of enorm aan­hankelijk zijn. Tenminste, als ze zich eenmaal veilig voelen. Het mooie is dat de nieuwe kinderen vaak zelf met slimme en eigenlijk simpele, logische oplossingen komen. ‘Nee’ is een woord dat ze niet graag horen. Deze kinderen denken in mogelijkhe­den, niet in beperkingen. Ze zijn erg gevoelig voor emoties die anderen om zich heen hebben en rea­geren hierop alsof het eigen emoties zijn. Zij weten nog niet dat dit de emoties van anderen zijn. Zij voelen feilloos sferen aan. U kent het wel: u loopt een kamer binnen lopen met een bepaalde stem­ming. U voelt zich erg prettig en u loopt de ruimte binnen, proeft de sfeer en wordt daarin meegenomen. U kunt daardoor heel onrustig wor­den, of juist heel blij. U kunt feilloos aanvoelen of er bijvoorbeeld net ruzie is geweest in de ruimte, want het is maar net welke stemming er hangt. Hierdoor kunt u het ene moment nog heel vrolijk zijn en ineens omslaan naar neerslachtigheid of juist heel vrolijk in de stemming (energie) mee­gaan. Kinderen die hoogsensitief zijn, hebben dit vele malen sterker. Sterker dan onze sensitieve beleving. Hun frequentie is verfijnder afgesteld. Hun sensoren zijn zo sterk ontwikkelt, daar hebben wij volwassen geen echt idee van. Als medium en hoogsensitief persoon heb dat zelfs niet. Wel heb ik een diep vermoeden en zielsherinnering vanuit mijn ‘zielsbibliotheek’.

Huilbaby’s zijn vaak een teken van een supersensi­tief kind. Zij reageren op bijna iedere verandering en stemming van ouders en omgeving. Deze baby’s willen vastgehouden worden, tegen je aan zitten. Inbakeren lijkt dan een oplossing, of het kind in een draagdoek tegen je lichaam dragen. Ook kun je een hangmat in de box maken en het kind ingebakerd erin leggen. Ze willen je geur bij zich hebben. Dus een (schoon) gedragen t- shirt doet ook wonderen. De ontwikkeling van baby naar peuter naar kleuter, enzovoort, verloopt in een versneld proces. Ze kunnen in zeer korte tijd, kruipen, lopen en praten en hebben bijvoorbeeld heel vroeg al een grote en brede woordenschat. Maar ook van hun zinsbouw kunnen we versteld staan. Of van andere bijzonder opvallende talenten. Mijn generatie en de generaties voor mij zijn de voorlopers en pioniers van de nieuwe kinderen. Het kan ook niet anders. Hoe zouden openingen gecreëerd kunnen worden voor de nieuwe kinderen, hoe kunnen zij begrepen en erkend worden, als er geen voorlopers met die ervaringen zijn geweest?

Voorbeeld van mijn eigen innerlijk kind
Om u levende voorbeelden te geven van wat er in een nieuw kind om kan gaan, geef ik u een voor­beeld uit mijn eigen ervaring. Ik was een dromer met duim in de mond. Ik vond school tot wat nu groep 3 heet, wel aardig. Daar was het onderwijs voor een deel spelend, er was een lichte vrijheid. Maar alras moest ik een structuur in. Ik voelde mij van mijn vrijheid beroofd. Ik wilde spelen, buiten zijn, het echte avontuur beleven. Ik vond het zonde van mijn tijd en vroeg mij af waarom school bestond, wat de functie van school moest zijn. In groep 4 werden wij in groepjes geclassificeerd. In groep 1 waren de leerlingen die, zoals het genoemd werd, ‘zwakker’ waren. Groep 2 was ‘gemiddeld’ en in groep 3 zaten de ‘toppertjes’. Ik hoorde net niet bij groepje 3. Balen als kind, want we willen allemaal graag presteren en iemand zijn. Tenminste, ‘hsp-ertjes’ (hoog sensitieve persoont­jes) hebben sterkere behoefte aan erkenning. Ze hebben duidelijk een eigen wil en weten hun eigen weg. Dat weten we nu. Wat deed de leerkracht van mijn groep? Zij gaf de meeste aandacht aan groep 3, althans zo was mijn beleving. Wat deed ik als hoog sensitief kind, dat zag hoe iets in elkaar stak en die waarheden en niet waarheden zag? Ik dacht bij mezelf: als dat spelletje zo werkt, doe ik er niet meer aan mee! Bekijk het maar!
Dislecten zijn beelddenkers
Als kind besefte ik niet wat de consequenties hier­van zouden kunnen zijn. Jammer, dat ik op die leeftijd nog niet kon verwoorden hoe ik dit beleefde. Maar zo werkt het brein van een jonge hsp-er. Vooral jammer was dat de leerkracht, de school en ouders dit niet wisten of in de gaten had-den dat mijn gedrag een stil protest was. Zo bordu­urde ik in mijn eigen wereld door op de vraag van mijn leventje: wat doe ik hier? De les was veel te uitgebreid, er was herhaling na herhaling. Het was saai en ik hield de concentratie niet vast en droomde steeds verder weg.
kind-in-boom

Roep om herkenning
De nieuwe kinderen vertellen vanuit met hun gedrag in reacties naar jou waar jij in zit of mee zit en hoe jij in je vel zit, de kunst is dan om dit te kun­nen en durven spiegelen. Zij spreken als oude wijze mensen. Zij vervelen zich snel in de lessen. De lessen gaan voor hen te langzaam, ze zijn snel toe aan nieuwe stof en vooral uitdagingen. Veel van deze kinderen zijn hoogintelligent, zij dit niet is wat wij hoogbegaafd noemen. Wat ook weer niet wil zeggen dat als een kind hoogbegaafd is, het geen nieuwetijdskind is. Met hoogintelligent wordt bedoeld dat de intelligentie een vorm heeft die je niet standaard voor ogen hebt. Haal het talent op speelse wijze naar boven, bekijk welke talenten het kind heeft en waar het kind plezier in heeft. Laten we het zo stellen: erken hun intelligentie en hun haarscherpe intuïtie. Bekijk eens hoe slim iets eigenlijk bedacht is? Heb je daar zelf al eens aan gedacht? Of zit je nog vast in je oude patroon. Wat een genot eigenlijk en een geschenk dat wij van hen zoveel mogen leren en ontvangen. De nieuwe kinderen laten eigenlijk alleen maar zien wie wij (ook) zijn. Het enige wat zij terug vragen is dat ze serieus worden genomen, erkend worden en stim­ulans en begeleiding krijgen in wat wij door leefti­jd al weten. We zijn met elkaar een nieuw systeem aan het ontwerpen terwijl we het misschien nog niet helemaal doorhebben. Zij weten vaak zelf ook al heel goed wat ze willen. Hebben behoefte aan veel informatie, stellen diepgaande vragen en daar stellen ze ook weer vragen over, hebben een brede nieuwsgierigheid.

Meervoudige intelligenties
De nieuwe kinderen laten zich niet in de maling nemen. Die zien, voelen, beleven en ervaren alles in waarheid. De waarheid weten zij vanuit hun ziel. De ziel is onze bibliotheek. De bibliotheek van hoogsensitieve kinderen is meestal behoorlijk gevuld. Daaruit is ook deels de meervoudige intel­ligentie ontstaan.
Volgens de Amerikaanse hoogleraar Howard Gardner zijn er negen verschillende intelligenties :
1. Verbaal-Linguïstische intelligentie: de persoon is ‘woordknap’.
2.Logisch-Mathematische intelligentie: ‘rekenknap’
3. Visueel-Ruimtelijke intelligentie: ‘beeldknap’
4. Muzikaal-Ritmische intelligentie: ‘muziekknap’
5.Lichamelijk-Kinesthetische intelligentie:
‘beweegknap’

6. Naturalistische intelligentie: ‘natuurknap’
7. Interpersoonlijke intelligentie: ‘mensenknap’
8. Intrapersoonlijke intelligentie: ‘zelfknap’
9. Existentiële intelligentie: ‘knap’ op het gebied van de kosmos, het bestaan en de zin van het leven.
Dit gehele pakket aan intelligenties wordt ‘meer­voudige intelligentie’ genoemd. Wanneer we het over intelligentie hebben, denken de meeste vol­wassenen in eerste instantie aan de eerste en/of de tweede intelligentie uit het rijtje hierboven. Maar de andere intelligenties die Howard Gardner benoemd heeft zijn óók intelligenties. Heel vaak ligt de intelligentie van de nieuwe kinderen juist op die gebieden. En zeker de negende vorm is bij hen vaak aanwezig. Gelukkig kent men in het onderwi­js inmiddels deze term en hebben steeds met leerkrachten in de gaten dat kinderen op verschil­lende vlakken intelligent kunnen zijn. Het onder­wijs heeft inmiddels door dat kinderen steeds sneller alles begrijpen, dingen razendsnel oppakken. Er is door de vernieuwde systemen meer ruimte voor het individu gekomen. Daar mogen de scholen die dit door hebben echt mee op hun borst slaan.

Existentiële intelligentie
Deze intelligentie is er nog niet zolang geleden aan het rijtje toegevoegd. Existentiële intelligentie heeft te maken met de kosmos, maar ook met de zin van het leven. Filosofen en spirituele leiders zouden deze intelligentie bezitten en mensen met belang­stelling voor religie. En hier hebben we een heel belangrijk punt mee. Als kind werd ik diep geraakt door de verhalen van de pastoor die op school kwam vertellen. Nu kon hij uitstekend vertellen en ons helemaal meenemen in zijn verhalen. Toch was ik uitzonderlijk geïnteresseerd in de Bijbelse ver­halen over vroeger en . Over de boodschap­pen die hierin werd uitgelegd dacht ik dieper na dan ieder ander normaal kind. Ik kon er in op gaan en beleefde het op mijn manier helemaal mee. Ik kon er weken mee bezig zijn, iets dat als 8 of 10- jarig meisje niet echt standaard of normaal wordt gevonden lijkt me, zeker niet in de begin jaren ’80. Ik was ontsteld van de verhalen. Dat iemand gestorven was aan het kruis! Ik begreep de logica niet en vond het zo ontzetten dom, dat de wereld nog steeds zo dom was als in de tijd van Christus. Er is iemand voor onze zonden gestor­ven? We weten de boodschappen achter de ver­halen, hoe kon dit? In de wereld was nog steeds geen vrede? Trouwens wie doet dat, waarom sloeg hij niet terug? Waarom vocht hij niet? Nu besef ik
dat er niets sterkers en krachtiger is dan wat hij deed. Er is geen spreker die een zwijger overtreft, alvorens hij overal gesproken heeft, overal zijn woorden heeft gezaaid, zijn boodschappen heeft gezonden. Er zat niets anders op dan zich over te geven aan zijn missie, te sterven aan een kruis, niet te vechten maar geestelijk krachtig vol in te zijn. Dan heb je wel lef! De nieuwe kinderen van nu zijn niet veel anders dan ik was. Ze hebben onze steun en rechtvaardigheid nodig.

Ze hebben een boodschap
De groepering nieuwetijdskinderen met nummer 9 in het rijtje is een heel belangrijke erkenning voor ons allemaal. Deze kinderen hoeven niet per se een spiritueel leider, boodschapper of wat ook te wor­den. Laat ze vooral puur zichzelf zijn, zichzelf ontwikkelen. Help ze zichzelf te zijn in vol vertrouwen in de mensheid die zij in hun dichte omgeving hebben. Biedt hen de geborgenheid, de gelegenheid zichzelf te kunnen ontplooien, te ont­dekken en zich te mogen ontwikkelen met al hun talenten in de meest mooie combinaties met al die bijzondere intelligenties. Veiligheid en geborgen­heid, emotionele veiligheid is hun basis. Leer ze dat ze zich wapenen vanuit respect, vanuit een respect voor zichzelf opkomen, vanuit respect in groepen zijn, in samenlevingen zijn. Probeer individueel te ontdekken wat hun talenten zijn, wie ze zijn, en wat ze nodig hebben. En vooral hoe we ze dat kun­nen bieden. Als onderwijs, als ouders, als vrienden als voorlopers en volwassenen. Wat heel belangrijk is. Zij hebben een boodschap. Als je als kind op de aarde gelanceerd wordt en je vanuit je diepe zielsh­erinnering mee mag doen aan het leven, begrijp je niet wat er gebeurt. Dit klopt niet, denkt zo’n kind. Dit is niet hoe het hoort, dit is niet hoe ik het mij herinner. Daardoor worden deze kinderen angstig. Wat klopt er dan niet?
nieuwe tijdskind-aarde
ze hebben een boodschap!

Begrip
Moet u zich voorstellen, of wellicht herkent u zich hierin. Kom je uit een gelukzalige energie op ziel­sniveau, dan krijg je een cadeautje, dat is dat je naar de aarde mag. Je mag hier jouw taak volbrengen en ervaren in alle materie hoe de aarde is en wie zij zijn in menselijk lichaam. Je vergeet tijdens je zie­lenreis onderweg wie je was en waarom je hier komt. Maar jouw zielsbibliotheek weet het nog wel. Je wordt ontwaakt en groeit op. Dan mag je op een bepaald moment naar school. Mensen leren jou hoe alles werkt en toch klopt het niet met wat jij vanuit je ziel weet. Het is niet in waarheid, het is niet de gelukzaligheid die jij beleefde uit de energieën waarvan jij kwam. Dan bezit je een bepaalde mate van intelligentie en je hebt de nieuwe manieren van denken al in je systemen en blauwdruk ontwikkeld. Jouw zintuigen zijn al velen malen verder ontwikkeld dan een generatie
voor jou. Vinden wij het gek dat zij in angst zullen verkeren. We leggen hen iets uit wat een leugen en illusie is. Ons is gevraagd ons aan te passen aan een systeem. Wij vragen dit opnieuw aan hen. Misschien is het een idee om ons aan te gaan passen aan hun systeem? Hoe kun je dan van hen verwachten dat zij het nog begrijpen? Je raakt toch compleet gehersenspoeld? Deze wereld is niet vre­delievend, terwijl waar je op zielsniveau vandaan komt, de energie wel zo is. Deze kinderen weten heel goed hoe het zit wanneer mensen niet in waarheid zijn. Ze kunnen er al helemaal niet tegen als er ‘gelogen’ wordt, als ze zoet gehouden wor­den uit gemak en het lastig vinden van al die vra­gen die ze stellen en betutteld worden met kletspraatjes. Al zij niet serieus genomen worden door ouders, leerkrachten en begeleiders, raken zij in de war. Het is de omgedraaide wereld.

Oproep
Vraag eens door wanneer u een nieuwetijdskind tegenkomt. Er lopen er meer rond dan u bewust bent. Vraag dan door op wat u vraagt. Onderzoek de logica en de gedachtegang van het kind. U kent het spreekwoord: dronken mensen en kinderen spreken de waarheid. Deze kinderen dragen straks onze wereld, dragen de nieuwe maatschappij. Het is een gunst, het is een cadeau dat wij volwassenen wakker geschud worden door deze pure wijze kinderen ieder uniek in zijn of haar zijn. Hun gereedschap en hun ‘wapen’ is hun veelzijdige intelligentie. Hierdoor kunnen wij theoretisch ook niet meer om hen heen. Dit is onze kans de wereld mooier te maken: Uw wil geschiede, uw koninkrijk kome zoals in de hemel? Hoe lang zeggen we dat al tijdens gebed? Weet u wel wat u zegt? Het is nogal een ‘mantra’! Hoe bijzonder en logisch zit de natu­ur en schepping toch weer in elkaar. Het is zo ver­fijnd en afgestemd tot in de diepste cel en energie, dat het volgens plan en proces loopt. De voorlopers en pioniers hebben al diverse paden bewandeld. Zij hebben hun aardse ervaringsinformatie ver­gaard om te kunnen weten, te kunnen vertellen en begeleiden. De kinderen met deze brede intelligen­ties waar we niet om heen kunnen, nu is aan ons de invulling en het doel! Dus wat gaan we doen? Vrienden worden met onze nieuwe kinderen en op naar de nieuwe aarde. We grijpen deze uitdaging en gaan ermee aan de slag…. Wat wij zaaien zal op een dag worden geoogst.

©2011Mireille van Rijn Gepubliceerd: oktober 10th, 2011

vrijdag 16 september 2011

maandag 12 september 2011

HSP en echtscheiding



Echtscheiding is meestal een pijnlijk onderwerp—hoewel voor sommige mensen een scheiding aanleiding tot vreugde is. Maar als het pijn doet, doet het waarschijnlijk meer pijn als je een bent. Dit is ongetwijfeld waarom ik het schrijven hierover gedurende veertien jaar heb vermeden. Hoe kan ik mogelijkerwijs helpen? Ook is iedere scheiding zo verschillend dat het moeilijk is iets te zeggen dat in zijn algemeenheid waar is. Maar ik zal het proberen.

Scheiding kan soms erger zijn dan het overlijden van een echtgenoot. Wellicht is tegen de tijd dat je gaat scheiden de liefde voorbij, maar er is sprake van een andere pijn. Je kunt je een mislukkeling voelen in het huwelijk of tenminste in het kiezen van een goede partner. Je bent teleurgesteld in jezelf, in de ander of in beiden. Je bent misschien boos, of zelfs woedend – zeer kwellend voor een HSP. Je bent bang voor de toekomst op een heel andere manier dan na het overlijden van een echtgenoot—met name ben je bang dat je nooit meer in staat zult zijn een succesvolle  relatie te hebben. Maar bovenal, voel je je waarschijnlijk van tijd tot tijd heel alleen en eenzaam, zo, dat als je de scheiding gewild had, het nu een grote vergissing lijkt, en als je die niet gewild had, het kan voelen als een onoverkomelijk tragisch verlies. Laten we hier beginnen.

Omdat de HSP´s zo sterk voelen, moeten we beter begrijpen wat we voelen en waarom, zodat we onze dienovereenkomstig kunnen reguleren. Gedurende en na een scheiding voelt het waarschijnlijk als een groot verlies, zelfs als je vindt dat het voor jou het beste is dat de relatie is beëindigd. Dit komt doordat, als we voor lange tijd met iemand samenleven, we ons aan diegene gaan hechten. Als er sprake is van gelukkige tijden, dan zal je gehechtheid nog sterker zijn. Iedere scheiding houdt het doorsnijden van een gehechtheid aan een ander in. Zo´n gehechtheid is een diepe instinctieve band die, wanneer deze beëindigt wordt, eenzaamheid kan veroorzaken, uiteraard — soms in de vorm van een hevige, bijna primitieve pijn.

Gehechtheid is NIET hetzelfde als liefde. Zoals ik liefde definieer, is het een aantrekkingskracht tot een zeker persoon, die maakt dat je bij diegene in de buurt wilt zijn, hem of haar zo volledig mogelijk wilt leren kennen en diegene wilt helpen zoveel als je kunt. Gehechtheid is niet zo bijzonder. Gehechtheid ontstaat met mensen die sommige van onze behoeftes hebben vervuld – misschien de behoefte aan lichamelijk contact of seks, een thuis, kameraadschap, een gevoel van bij iemand te horen, of wat controle over iemands liefde voor jou.

Gehechtheid kan zelfs blijven nadat deze persoon is opgehouden met jouw behoeftes te vervullen, door de simpele associatie van de persoon, met de bevredigde behoefte. Maar dit is geen liefde. Misschien is jouw huwelijk als liefde begonnen, voor één van jullie of voor allebei. Op het moment van je scheiding echter, was de liefde voorbij voor tenminste één van jullie.

Je bent altijd gehecht aan iemand van wie je houdt, maar je houdt niet altijd van iemand waar je aan gehecht bent. Verder, als iemand aan jou gehecht is, houdt hij of zij misschien niet echt, op de manier die ik hierboven heb gedefinieerd, van jou. Het is voor HSP´s belangrijk om dit op waarde te schatten, want omdat we geneigd zijn om zoveel mogelijk aan de verlangens van anderen tegemoet te komen, betekent dat dat  mensen zich aan ons hechten. Ook zelf voelen we onze behoeftes heel sterk, en hechten we ons daarom erg aan mensen die aan onze verlangens tegemoetkomen of zelfs ooit aan meerdere van onze verlangens tegemoet zijn gekomen.

Als je overdonderd wordt door je emoties aangaande je scheiding, probeer dan zo objectief mogelijk te bedenken wat liefde was zoals ik die heb gedefinieerd, en wat gehechtheid was. Het kost tijd een gehechtheid los te laten. Het is een zeer primitief instinct. Maar als je ziet dat de liefde voorbij is, of er nooit is geweest – dat je intense gevoelens vanwege een tanende gehechtheid waren - kan het helpen de traagheid en pijn van het onthechtingproces, als niet echt te maken hebbend met liefde, te accepteren.


Ga de Confrontatie aan met je Schaamte en Schuldgevoel

Schaamte en schuldgevoel maken altijd deel uit van een scheiding, en HSP´s zijn in het bijzonder vatbaar voor deze emoties. Ik wil graag wijzen op het feit dat onderzoek uitwijst dat schaamte en afwijzing net zoveel pijn doen als fysieke pijn. Deze emoties gaan gepaard met het je vreselijk over jezelf voelen, wat niet zal helpen bij deze verandering in je leven. Dus je moet in overweging nemen hoeveel schaamte je voelt over je scheiding en beginnen met er iets aan te doen.

Schaamte kan in het bijzonder slecht zijn als je jezelf ziet als degene die verlaten is, zoals vaak het geval is bij HSP´s. Maar overweeg of jij net zoveel wilde dat de relatie beëindigd zou worden, als je partner, die degene was die in werkelijk jouw verlaten heeft. Het feit is dat, doordat je een HSP bent, was het minder waarschijnlijk dat jij degene zou zijn die de relatie zou beëindigen. Je zou je gewetensvol je geloften herinneren en het blijven proberen.
Je hebt je wellicht ook drukker gemaakt over je alternatieven. De beste voorspeller van een scheiding is het hebben van een beter alternatief (ofwel een andere partner of een andere levensstijl). Voor HSP´s, doordat ze niet impulsief zijn, is het minder aannemelijk dat ze op een niet-uitgeprobeerde alternatief zullen . Maar als om de één of andere reden je onbewust vond dat het tijd was om uit de relatie te stappen, heb je wellicht dingen gedaan die je partner zich zó ellendig lieten voelen (terugtrekken of bekritiseren – we zijn goed in beiden) dat hij of zij niets ander kon doen dan te vertrekken. Wees er dus niet zo zeker van dat jij de verlatene bent.

Welke ook je reden mag zijn voor schaamte en schuldgevoel, gun jezelf wat mededogen. Er zijn twee manieren van aankijken tegen iedere actie die negatieve consequenties heeft. De ene is de houding van de wet in de rechtszaal: de persoon die de actie ondernam was verantwoordelijk en had beter moeten weten. De ander is psychologischer en barmhartiger: de persoon kon er niks aan doen, gezien alles wat deze persoon gebeurd is en de dingen die hij of zij niet had kunnen weten op dat moment.
Een gerechtelijke perspectief heeft een aantal waarden, maar niet in het geval van echtscheiding, als de dingen zo ingewikkeld zijn en beide personen zeker een rol hebben gespeeld, al was het slechts dat de één ander te lang heeft verdragen. Houd dus op met je eigen aanklager en rechter te spelen. Heb wat mededogen met jezelf. Is het niet zo dat je altijd het beste hebt gedaan dat op dat je moment kon? Misschien kun je zelfs dat mededogen uit te breiden naar je ex-echtgenoot.


Wie Was de Schuldige? – Leg de Schaamtebal Neer

Gedurende een scheiding wordt de ´schaamtebal´ tussen de partners heen en weer gegooid. “We zouden nog steeds bij elkaar zijn als jij niet…” . “ Ben je gek? Jij was degene die…” “Zo jammer dat ze niet kon.” Heen en weer gaat de schaamte van het zijn van de oorzaak van deze ramp. Dus heen en weer gaat de bal.  Niemand wil ermee blijven zitten.
Het is zoveel beter de bal neer te leggen, dat juridische perspectief te laten varen van wie de schuld moet krijgen. Uiteraard zijn er mensen die een intense, levenslange behoefd hebben om schaamte in iedere situatie te vermijden en die zeer vaardig zijn in het onder iedere blaam uitkomen en het een ander ermee opzadelen. Als jouw partner zo iemand is, dan zul je bijzonder hard moeten werken om hem of haar de schaamtebal neer te laten leggen, in plaats van die naar jou over te spelen.

Een deel van de schaamte accepteren kan helpen. “Misschien hebben we beiden bijgedragen aan dit fiasco.” “Ik weet dat je het geprobeerd hebt, net zoals ik.” “Ze zeggen dat een scheiding altijd het werk is van twee mensen, en ik erken zeker mijn aandeel hierin”. Als je nog steeds teveel beschuldigd wordt, probeer je dan zeker af en toe te verdedigen, maar probeer ook voorbij je partner´s wanhoop te zien en laat sommige van de aanvallen van je afglijden.


Het Standaard Advies, Aangepast aan HSP´s

Als je “omgaan met een echtscheiding” Googelt verschijnt er een berg aan net zo uitstekend als repetitief advies. Maar dit is de aangepaste lijst voor HSP´s.

Rouw diep en grondig. Dit is uiteraard gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb over HSP´s en rouw geschreven (zie: “Comfort Zone” mei 2006 en augustus 2009- dit zijn de nieuwsbrieven van Elaine Aron). Als je rouwt, kun je allerlei emoties voelen naast – boosheid, schaamte, schuldgevoel, en zelfs af en toe vreugde. Soms voel je het hoofdzakelijk fysiek, vaak als een diepe uitputting. Daarom, zal je het als HSP nodig hebben om zo nu en dan te stoppen met rouwen. Gun jezelf wat afleiding. Het is niet erg om vreugde te voelen of te lachen. De rouw gaat niet meteen weg. Er is geen vaste hoeveelheid tijd om te rouwen voordat je “er overheen bent”.

Zorg bijzonder goed voor jezelf. Als dit het standaardadvies is dat de “omgaan met echtscheiding”-websites aan iedereen geven, hoe veel meer waar moet het dan zijn voor HSP´s. Probeer zo mogelijk wat minder te werken en zorg op alle andere manieren goed voor jezelf – genoeg slaap, gezond voedsel, ga buiten sporten. Dit kan een opgave zijn als je van streek bent, maar je moet het doen als je niet in een depressie terecht wilt komen die misschien slecht met behulp van medicatie onder controle te krijgen is. (Er bestaan verschillende websites die de symptomen van ernstige depressie vermelden). Onthoud dat HSP´s zich goed voelen in de natuur en in of bij water.

Probeer vooral tijd door te brengen met mensen waar je van houdt en die met aanvaarding naar jouw gevoelens kunnen luisteren. Dit kan betekenen dat je lange telefoongesprekken voert met mensen die niet in de buurt zijn. Probeer een HSP te hebben onder degenen met wie je praat, of iemand die jouw gevoeligheid begrijpt. Velen van degenen die je kent zullen proberen je gevoelens voor jou te “repareren”, ofwel je na een tijdje vertellen dat je je er gewoon overheen moet zetten. Echter, zoals met iedere rouw, zul je het nodig hebben om keer op keer over je scheiding te praten. Je zou je hiertoe kunnen aansluiten bij een scheidingspraatgroep. Eventueel kun een subgroep vormen met HSP´s die door een scheiding heen moeten.

Blijf uit de buurt van je ex. Sommige mensen adviseren drie tot zes maanden, om de boosheid dood te laten bloeden en om de gewoonte om de confrontatie met elkaar op te zoeken te breken. Als er echter kinderen bij betrokken zijn, is dat een compleet andere situatie. Er zijn veel boeken geschreven over hoe hier mee om te gaan. Deze afstand kan buitengewoon behulpzaam zijn voor een HSP, maar kan in het begin moeilijker zijn om op te brengen. Gebruik je gezonde verstand om uit te maken of het hebben van contact je je beter doet voelen of slechter.

Zoek uit wat er gebeurd is, zodat het niet opnieuw gebeurt. Nog meer dan de meeste mensen, was je als HSP waarschijnlijk al aan het worstelen om te begrijpen wat er fout aan het gaan was in je huwelijk. Misschien doe je dat nog steeds na je scheiding, en mogelijkerwijs blijf je dat nog vele jaren doen. Dat is prima als je je maar realiseert dat het er niet om gaat wie er schuldig is. Het is voor zelfkennis en om het maken van dezelfde vergissingen te voorkomen. Maar het kan gemakkelijk weer leiden tot schaamte en schuldgevoel, dus je zou hier aan kunnen werken met iemand die je vertrouwt en die het één en ander weet over hoe relaties over het algemeen werken. Zorg ervoor dat je genoeg tijd hebt om te verklaren wat er is gebeurd, en verzeker je ervan dat de ander echt naar je heeft geluisterd. Mijn boek The Undervalued Self (Het Ondergewaardeerde Zelf) zou je ook helpen in te zien wat er is gebeurd –  en hoe gevoelens van mislukking, verslagenheid en depressie te voorkomen.

Dit is een Keerpunt.
De scheidingadvies mensen zullen je vertellen dat de tijd alle wonden heelt en dat je je na verloop van tijd beter zult voelen. Als een HSP, kan ik me voorstellen dat je je niet zo gemakkelijk laat overtuigen. Je hebt waarschijnlijk geraden wat de onderzoeken over scheiding hebben uitgewezen, dat het gelukkige einde meestal maar voor één van de twee opgaat. Dit is meestal degene die meer geld heeft en een betere baan, die aantrekkelijker en contactueler is, en in zijn algemeenheid over meer en betere alternatieven beschikt. Als die persoon beter uit de scheiding tevoorschijn komt en zich beter en beter voelt vanwege dit wonderbaarlijke herstel, dan zal de ander bij het zien van het geluk van zijn of haar voormalige partner zich nog slechter voelen.
Ik kan me voorstellen dat HSP´s hier risico zouden lopen, op die manier dat we ons vaak al enigszins inferieur voelen, en terwijl er verschillende dingen zijn die ons gelukkig maken, voelen we ons minder gelukkig als we die de dingen hebben die de meeste mensen gelukkig maken. Dus na een scheiding, moet je wellicht eens diep nadenken over hoe je jouw gelukkige einde eruit wilt laten zien, of tenminste hoe je jezelf in bedwang houdt en uit deze nederlaagpositie opstaat. Je moet waarschijnlijk de externe maatstaven voor langdurig geluk na scheiding, maatstaven zoals wie hertrouwd is meer financiële zekerheid etcetera, opgeven. Jij wilt degene zijn die, uiteindelijk in je eigen tijd, deze nieuwe vrijheid gebruikt om je karakter te ontwikkelen, je bewustzijn uit te breiden, uiting te geven aan je creativiteit, en allerlei liefdevolle connecties aan te gaan.
Dit is succesvol scheiden op de HSP manier.

Auteur: Elaine Aron
vertaling: Zita voor  www.nieuwetijdskind.com ©2011


dinsdag 6 september 2011

“’Mietje’ of ‘bangerik’ zeggen is geen goede aanpak”


Ilse Van den Daele is auteur van het boek “Mijn kind is hoogsensitief” (Lannoo).

Hooggevoeligheid’, vinden we niet een ‘probleem’ uit? 

Ilse Van den Daele: “Hooggevoeligheid is geen ziekte, afwijking of stoornis. Je kan dus officieel niet over een ‘diagnose’ spreken. Het is een temperament, een persoonlijkheidskenmerk, gelinkt aan een sterker ontwikkeld centraal zenuwstelsel. Het is een basistoestand, een manier van ‘zijn’. Dat kan je niet zomaar ‘behandelen’ en al zeker niet weg krijgen. Hooggevoelig zijn is op zich geen probleem. Maar als je een hooggevoelig kind niet ondersteunt in zijn manier van ‘zijn’, komen er vaak (gedrags)problemen. Je kind krijgt een probleem met zijn zelfwaarde en een gebrek aan basisveiligheid, dat zo ontzettend belangrijk is voor hooggevoelige kinderen. Het is alsof het kind nooit goed kan doen in de ogen van de ouders of van de directe omgeving. Daardoor verliest het zijn eigen identiteit.”

Kleven we zo niet weer een etiket op kinderen? 

Ilse Van den Daele: “We willen met de term ‘hooggevoelig’ mensen niet etiketteren. Het begrip hooggevoeligheid biedt een kader waarin een aantal psychologische aspecten zijn opgenomen. Ik zou het eerder een accolade over verschillende etiketten heen willen noemen. Een benaming voor datgene wat je zo ‘anders’ maakt is voor zowel het kind als voor de ouders vaak een hele opluchting. Ouders en kinderen kunnen het gedrag beter plaatsen en ook constructief werken om er zelf beter mee te leren omgaan. Zeker nu deze huidige maatschappij allesbehalve een ideaal klimaat biedt om met hooggevoeligheid te leven.”

We moeten kinderen voorbereiden op het leven in de maatschappij. En dat is soms hard. Bewijzen we hooggevoelige kinderen wel een dienst door ze te ‘pamperen’? 

Ilse Van den Daele: “Het is al langer bekend dat hooggevoelige personen vlugger vatbaar zijn voor stressgerelateerde aandoeningen. Dat komt omdat zij zich steeds verder proberen aan te passen aan wat anderen van hen verwachten. Meer en meer zien we kinderen of jongvolwassenen die zwaar depressief zijn, CVS, fibromyalgie of burn-out ontwikkelen. Ook anorexia, boulemie en verslavingen kunnen het gevolg zijn van hooggevoeligheid die genegeerd wordt door het kind en zijn omgeving.”

Komt elk hooggevoelig kind in de problemen?

Ilse Van den Daele: “Natuurlijk niet. Maar het steeds groeiende aantal mensen met stressgerelateerde aandoeningen toont ook aan dat we niet zo goed bezig zijn in onze maatschappij. Hooggevoelige kinderen moeten de kans krijgen zich thuis ‘veilig’ te voelen. Dan is het belangrijk dat zich aanvaard voelen mét hun gevoelige kant. Het kind proberen forceren of zelfs kleineren door het te bestempelen als ‘mietje’ of ‘bangerik’ is écht geen goede aanpak. Hooggevoelige kinderen hebben het nodig zich te kunnen ontwikkelen op hun eigen manier en tempo. Zowel thuis, op school en in de maatschappij. Zij hebben het nodig dat zij in hun waarde worden gelaten, dat zij horen dat ze oké zijn zoals ze zijn, en niet steeds moeten knokken en zich aanpassen aan wat anderen van hen verwachten. Dat is niet altijd gemakkelijk om te laten gebeuren als ouder, maar het is wel cruciaal voor een evenwichtige ontwikkeling van het kind.”

Bron: Klasse