maandag 15 december 2014

Hooggevoeligheid is een aura probleem

 

 

Hooggevoeligheid is 'voelen met je energieveld'. Het geeft je een extra dimensie maar het kan ook problemen geven. 

 

Artikel van Jackelien Cerrone.

Hooggevoelige kinderen voelen storende invloeden in hun aura, hun energieveld is te open waardoor zij veel te veel prikkels binnen krijgen. Maar deze kinderen kunnen leren hun energieveld te beschermen of af te sluiten voor die storende invloeden. De aura is een afspiegeling van hun emotionele en mentale staat op dat moment, dus zijzelf zijn de enige die daar iets aan kunnen veranderen. Ook kinderen met PDD-nos of aan autisme verwante stoornissen blijken vaak erg open te staan in bepaalde chakra's, en juist deze kinderen kunnen heel goed leren hun energieveld zelf positief te beïnvloeden. Hoewel men zegt dat deze kinderen niet of slecht kunnen praten over hun emoties, begrijpen ze juist heel goed wat ik bedoel als ik vertel hoe ze zichzelf kunnen afschermen door de aura sterker te maken of te gronden. Ik leer ze eenvoudige technieken om de zwakke plekken in hun aura te versterken of af te sluiten. Daarbij maak ik gebruik van een tekening die ze op mijn aanwijzingen zelf maken van de aura, en die ze boven hun bed mogen hangen. "Teken die blauwe cirkel maar héél dik en sterk, ga er maar 10x omheen. Zo, daar komt geen drukte meer naar binnen!" Hoewel de ouders er vaak bij staan te kijken van: "Waar hébben jullie het over?" zien ze ook wel dat hun kind het wél begrijpt. Dat hun kind zich sterker voelt en dat het er iets mee kan in de situaties waarin dat nodig is.

 

Hooggevoeligheid is een auraprobleem.

Kinderen met hooggevoeligheid voelen heel veel in/met hun energieveld. Bijvoorbeeld de emoties van anderen, straling van elektrische apparaten, aardstraling, en dergelijke.  Als een volwassene boos is, dan voelen zij die boosheid in hun eigen lichaam. 

 

Alles wat leeft heeft een energieveld om zich heen.

Het energieveld noemen we ook wel aura. Het menselijk energieveld bestaat uit verschillende aura-lagen, en chakra's die de aura-lagen met het lichaam verbinden. Een gezonde aura is 'je eigen ruimte'. Maar bij hooggevoelige kinderen zie ik vaak dat de aura niet goed is afgesloten. Dat kan bijvoorbeeld zijn door dunne plekken of gaten in de aura, doordat een chakra te ver open staat, doordat de aura te ruim is of de buitenrand van de aura te wazig is, en ´drukke´ kinderen hebben vaak een aura die niet tot aan de grond komt. In zulke gevallen krijgt het kind te veel prikkels binnen, die het niet kan kwijtraken. Daardoor  verandert het gedrag van het kind. Meestal uit zich dit in concentratieproblemen, drukte en woede-uitbarstingen, emotionele pieken en dalen. Soms zelfs in zo ernstige mate dat het kind een diagnose krijgt zoals PDD-nos of ADHD. Andere kinderen sluiten zich af om zich te beschermen tegen al die prikkels, en worden dan onbereikbaar. Weer anderen voelen het energieveld van een ander en nemen dat helemaal over, die zijn niet meer ´zichzelf´ maar worden een spiegelbeeld van degene waar ze bij zijn, bv het kind waar ze mee spelen. Dat betekent ook dat een kind boosheid of angst kan voelen die in feite van iemand anders is.
In mijn praktijk kom ik vaak kinderen tegen met hooggevoeligheidsproblemen. Ik maak deze kinderen bewust van hun energieveld en de zwakke plekken daarin. Ze voelen dan hoe ruim hun aura is en hoe het voelt om zich goed af te sluiten. Ik leer ze goed contact te maken met de aarde en dan ervaren ze ook dat ze hun drukte zomaar weg kunnen laten stromen in de aarde.

 

De aura is een afspiegeling van je emotionele en mentale toestand op dat moment.

Als je je teen stoot verandert je aura net zo snel als je humeur. Ik kan als therapeut de aura wel gezond maken, maar de kinderen moeten het zelf in stand houden. Ik leer ze eenvoudige technieken om chakra's minder open te zetten, de aura te gronden, zwakke plekken sterk te maken. Zo leren ze zichzelf te beschermen tegen storende prikkels, en drukte te laten 'wegstromen'.

 

Een voorbeeld:

Een meisje van acht met de diagnose PDD-nos kwam in mijn praktijk omdat ze ernstige woedeaanvallen had. Ik zag dat chakra 3 en chakra 7 veel te wijd open stonden en haar aura was heel erg ruim en wazig en kwam maar tot de knieën. Haar aura was zo groot als het schoollokaal. Dat betekent dat alles wat er in de klas gebeurde (alle kinderen, alle bewegingen, alle emoties, alle geluiden) in haar aura plaatsvond en dus voor haar erg storend was. Ik heb haar laten voelen hoe het voelt als de aura klein en stevig is. En zij heeft ervaren dat ze zelf haar aura groot en klein kan maken en haar chakra's open en dicht kan zetten. We hebben een tekening gemaakt van de aura, zoals het goed zou voelen. Die tekening zou ze boven haar bed hangen en iedere avond en ochtend zou zij haar derde en zevende chakra sluiten en de aura sterk maken. Haar moeder zei dat zij haar dochter er niet aan hoefde te herinneren, het meisje staat iedere dag al uit zichzelf voor de tekening haar chakra's te sluiten, omdat ze er zoveel baat bij heeft.

 

Ik ben zelf hooggevoelig en weet dus wat deze kinderen ervaren. 

Ik zie en voel aura's en weet waar blokkades of zwakke plekken zitten. Ik maak contact met het kind op een ander niveau. Ik tast hun aura af, zoals zij dat zelf onbewust ook doen. Ik voel hun angst, verdriet, boosheid of onzekerheid en ik zie waar die emoties vandaan komen, waar ze door veroorzaakt worden. Ik communiceer met het kind op een intuïtieve manier, op het niveau van het energieveld. Ook autistische kinderen zijn op deze manier bereikbaar.
Deze methode om te leren omgaan met hooggevoeligheid werkt ook voor volwassenen, maar voor kinderen is het makkelijker omdat zij minder rationeel denken.

Copyright van dit artikel: http://www.leveninlicht.nl/inspiratie/hooggevoeligheid_is_een_aura_probleem/

 

maandag 8 december 2014

The science of being happy

 
 
Gepubliceerd op 13 jan. 2014
Logan Laplante is a 13 year-old boy who was taken out of the education system to be home schooled instead. Not only was he home schooled, but Logan had the ability to tailor his education to his interests and also his style of learning, something traditional education does not offer. As Logan has mentioned, when he grows up he wants to be happy and healthy. At a TEDx talk in 2013, he discussed how hacking his education is helping him achieve that goal.

Logan's story can be seen in a similar light as Jacob Barnett's story who was first put in Special Ed by his school until he was pulled out of standard education and is now seen as an incredibly intelligent young person who is on track to winning a Nobel Prize one day.

More on Education & Homeschooling
Education is often considered the foundation for creating a well rounded and productive society, but this belief usually stems from being sure that those coming out of the education system are able to keep the cogs of society turning in order to maintain profit margins of large companies in a system that requires constant growth. Instead of having creative and out-of-the-box-thinking people, the current style of education creates more submissive, obedient and trained graduates so the current system is always maintained.

What this means is that standard education is focused less on each individual and their growth and more on creating a supply of worker bees that can go out into the world and follow within the confines the system sets out. Sir Ken Robinson gave a famous TED talk in 2007 where he discussed his beliefs about how education kills creativity. This TED talk is one of the most viewed TED talks of all time and has inspired many to re-think the way we are educating our children. Since traditional education is still taking its time with adjusting, many are turning to homeschooling as a solution as it allows children to explore education much like Logan did.

Currently about 3.8% of children ages 5 -- 17 are home schooled in the US. In Canada, that number drops to about 1%. This is a number that is expected to continue growing in both countries as more see the limitations of our current education system. Also, studies done in the US and Canada show that home schooled children out perform their peers from both private and public schools.

In my view, home schooling is much more likely to create a creative, adaptive, and forward thinking person who is less conditioned to think only within the small confines of a crumbling system. Does this mean it is for everyone and that one can't turn out that way through standard education? No, I simply feel the chances are far greater with homeschooling.

My decision to leave school behind when I was in college came from the same beliefs I hold today about education. I felt confined within the system and I felt it wasn't going to lead me somewhere I wanted to be. It didn't mater whether I was studying business, engineering, marketing or music, I did not enjoy the methods and couldn't see a way to change things except by leaving. Aside from what society would make us think, leaving education and a diploma behind was one of he greatest decisions I have ever made as I was then able to explore and learn anything I wanted without having to worry about a rigid structure which promotes memorization and useless testing. I believe we will be OK if we leave the current education system behind and choose other methods. This isn't to say homeschool is for everyone, but I truly believe that a drastic, and I mean drastic, change in the way our education system functions needs to happen, and soon.

Text by Binoop Chandy

zaterdag 29 november 2014

Ik voel, ik voel, wat jij niet voelt...

Jasmijn is zeven en kan heel gelukkig worden door bomen te knuffelen of door met dieren te praten. Alles wat zij aanraakt lijkt te veranderen in levende, voelende wezens. 

Robert is tien en is het liefst de hele dag in de natuur. Hij klimt hoog in de bomen en kan daar de niet altijd even makkelijke dagelijkse realiteit ontvluchten.

Ik voel, ik voel, wat jij niet voelt… gaat over kinderen die hun omgeving anders ervaren dan de meeste van ons, die tegen de stroom in hun eigen weg gaan en de wereld steeds met nieuwe ogen durven te zien.






Het scenario voor deze documentaire is ontwikkeld in de Kids&Docs workshop. Dit is een intensieve workshop waarin gedurende een half jaar gewerkt wordt aan het schrijven van een filmplan voor een jeugddocumentaire voor televisie. Kids&Docs is een samenwerking tussen het IDFA, het Mediafonds en Cinekid. De documentaire is door de NPS op Z@pp uitgezonden.

Regie en scenario: Elsbeth van Noppen
Producent: Menna Laura Meijer voor KerboschMeijer
Uitvoerend producent: Estelle Bovelander
Eindredactie NTR: Loes Wormmeester Camera: Jefrim Rothuizen
Geluid: David Spaans
Montage: Albert Markus
Muziek/ sound design: Michael Bittermann
Coaches Kids&Docs: Coco Schrijber en Boudewijn Koole
Lengte: 17:38 minuten

dinsdag 28 oktober 2014

Perfectionisme



Hooggevoelig en perfectionist

Een van de vele kenmerken van hooggevoeligheid is de sterke neiging tot perfectionisme. In tegenstelling tot andere obsessies wordt deze drang tot tot het nastreven van perfectie doorgaans beschouwd als iets positiefs, als iets waar je punten mee kunt scoren, maar pas op…
Het woord ‘perfect’ komt uit het latijn en betekent onder andere dat iets zó goed is dat het resultaat niet te overtreffen is. Laten we eerlijk zijn, dat ‘iets’ niet te verbeteren zou zijn is vaak een nogal subjectief oordeel, aangezien ikzelf misschien wel kan vinden dat dit- of datgene niet beter kan, maar dat een ander daar juist heel anders over denkt. We hebben dus te maken met een mening, met iets dat in de grond van de zaak volkomen relatief en aanvechtbaar is. ‘Perfectie’ is een illusie, een beeld dat we zelf creëren.
Een groot deel van mijn cliënten lijdt onder hun verlangen naar perfectie. Ze doen hun best om absoluut geen fouten te maken en om in alles wat er op hun weg komt volmaakt te zijn: de volmaakte partner, moeder, vader, dochter,zoon, collega… Het huis volmaakt op orde, het eten waar niets op aan te merken valt en dat vervolgens ook op een perfect gedekte tafel een plekje moet vinden. Perfectie in… alles. Door het nastreven van deze volmaaktheid zijn ze eigenlijk altijd moe, want het is in hun ogen nooit goed genoeg. Uitrusten, even bijkomen en genieten van het bereikte resultaat is er niet bij, want télkens wanneer ze denken dat ze er zijn, dat alles tot in de puntjes verzorgd of af is, zien ze weer iets anders dat nog voor verbetering vatbaar is. De perfectionist, lieve lezers, is zijn eigen grootste vijand. Tussen twee haakjes, we komen het ook tegen in het eveneens onbereikbare schoonheidsideaal, een boeiend thema waarbij vaak alleen naar het uiterlijk wordt gekeken en er nogal eens over het hoofd wordt gezien dat ware schoonheid van binnen zit en naar buiten toe zichtbaar wordt, in plaats van andersom…
Er is niks mis mee om iets goed te willen doen, om goed werk af te willen leveren, om jezelf van je beste kant te laten zien en om jezelf te willen overtreffen. Dit is alleen maar een uiterst nobel streven! Het wordt echter een probleem zodra dit streven overgaat in obsessief gedrag en andere aspecten van je leven eronder gaan lijden. Begin je te merken dat jouw verlangen om iets goed te doen sterker wordt dan andere behoeften en verlangens die voorheen ook een plekje hadden in je dagelijks bestaan, krijg je in de gaten dat je eigenlijk alleen nog maar aan dat ene ‘iets’ kunt denken en dat je er tot `s avonds in je bed over ligt te malen en dat je innerlijk niet meer tot rust kunt komen, dan ben je waarschijnlijk bezig om de grens tussen iets goed te willen doen en in obsessief gedrag te verzanden, te overschrijden.

Wanneer moet je op je hoede zijn?

  •  Zodra je merkt dat het je moeite kost om iets los te laten, om wat anders te gaan doen en je te ontspannen.
  • Zodra het ‘iets’ waar je mee bezig bent ten koste van je nachtrust begint te gaan.
  • Zodra je beseft dat je, in je gesprekken met andere mensen, alleen nog maar over jouw thema wilt praten.
  • Zodra je begint de complimentjes die je voor je werk krijgt in twijfel te trekken.
  • Zodra je vanuit je omgeving opmerkingen krijgt met betrekking tot je obsessieve gedrag.
Het is geen goed idee om je uit te putten en je in de stress te werken voor iets wat sowieso nooit haalbaar is. Het kan nooit verstandig zijn om je gezondheid op te offeren voor iets wat nooit bereikbaar is. (Stress en uitputting kunnen ziekte tot gevolg hebben). Ik wil best toegeven dat ik, net als veel van die cliënten van mij, vroeger ook dacht dat iets (ik) perfect moest zijn en dat ik mij daarvoor verschikkelijk kon uitsloven. Intussen echter weet ik dat het een veel beter idee is om de lat op het niveau van ‘voldoende’ te leggen, beseffende dat dit ‘voldoende’ evenzo een subjectief oordeel inhoudt, maar dan wel met het verschil dat je het op een bepaald moment los kunt laten, dat je een klus op een bepaald moment gewoon af kunt ronden en dat je niet eindeloos door hoeft te gaan waardoor je in het obsessieve terecht komt.
Zo herinner ik me de eerste lezing die ik moest geven. De angst en de onzekerheid hielden me in hun verlammende greep. Vanaf de lagere school leed ik aan toneelangst. Maar ik móest en zou die lezing geven, en ik dacht: als ik me maar heel goed voorbereid, als ik alles maar zo ongeveer uit mijn hoofd ken, dan kan het niet mis gaan. Maar ik kwam nooit aan het uit mijn hoofd leren toe, want ik schreef en herschreef mijn verhaal, verscheurde het en begon weer opnieuw… omdat het nooit goed genoeg was. Op een gegeven moment besloot ik mijn tekst (bíjna perfect) aan anderen te laten lezen, terwijl ik ondertussen toch alweer met een nieuwe versie bezig was. Toen mijn kritische lezers  zeiden dat het goed was, geloofde ik ze niet… Ik was alleen nog maar totaal geobsedeerd met die lezing bezig, ik snauwde mijn omgeving af, voor eten had ik geen tijd en slapen? Nou, ik kon mijn tijd wel beter besteden… aan het herschrijven en bijschaven van mijn verhaal. Totale waanzin! Uiteindelijk kwam die lezing best in orde, en ik heb er veel van geleerd: op die manier nóóit meer.
Om te beginnen drong het toen pas echt tot me door dat dit soort irrationeel perfectionistische gedrag voortkomt uit een diepe onzekerheid. Ik was doodsbenauwd om fouten te maken, om uitgelachen te worden en om niet aan de verwachting (van wie, in vredesnaam?) te voldoen. En dat alles, beste lezer, zat gewoon alleen maar in mijn eigen kop, mijn beïnvloedbare koppetje van hsp’er. Die onzekerheid, dat zwakke zelfbeeld is iets wat bij heel veel hsp’ers een grote rol speelt. Ga maar eens kritisch bij jezelf na of je daar ook last van hebt, en doe er dan wat aan, want de lat op ‘volmaakt’ leggen in plaats van op ‘voldoende’, ‘middelmatig’ of ‘aanvaardbaar’, kan ernstige gevolgen hebben.

Wat kun je doen? 

  • Begin met de lat wat lager te leggen: ‘aanvaardbaar’ is goed genoeg, en zeker als het van een hsp’er komt.
  • Besef dat alle etiketten, alle oordelen in jouw hoofd zitten en dat ze daarom subjectief zijn. Altijd. Het zijn regelrechte saboteurs.
  • Leer complimentjes aanvaarden (en ze ook te geloven!
  • Herhaal het mantram: ‘Doen is beter dan volmaakt.’
Ik las ooit eens ergens het volgende: ‘Om verlicht te raken kunnen je kiezen uit twee poorten. Boven de eerste staat geschreven: Perfectie, boven de tweede staat Voldoende. De eerste poort, die van de perfectie, is een schitterende, rijkelijk versierde poort die degene die ervoor staat met zijn pracht probeert te verleiden. Wie besluit deze poort te betreden stuit onveranderlijk op een ondoordringbare muur. En de tweede poort? Achter deze poort bevindt zich een magische tuin waar alles mogelijk is. Het is echter denkbaar dat het nooit bij je opkomt om deze tweede poort, deze poort van Voldoende, te betreden… Het is aan jou om te kiezen en een geheel nieuwe wereld vol ongekende mogelijkheden te ontdekken.

Bron: http://hooggevoeligisnietraar.blogspot.nl/2013/11/hooggevoelig-en-perfectionist.html

maandag 20 oktober 2014

The Shared Roots of Mental and Physical Pain


The Shared Roots of Mental and Physical Pain
Subscribe now to unlock challenges
"Sticks and stones may break my bones, but words can never hurt me."

The old adage is being called into question by new research from UCLA: Dr. Naomi Eisenberger has found that social rejection and physical pain are intrinsically linked in the brain, so much so that a lack of the former can impact the latter.
How social rejection might affect physical pain
In an experiment published in the 2006 issue of the journal Pain, Eisenberger used 75 subjects to explore perceptions of physical pain in the context of social situations.

First, researchers identified each person’s unique pain threshold by transmitting varying levels of heat to the forearm. Participants rated pain levels until they reached “very unpleasant.” This provided a baseline for personal pain thresholds under normal conditions.

Participants then participated in a ball-tossing game with three characters on a computer screen. One character represented the participant, and researchers told participants that the other two characters were played by real people, though a computer actually controlled everything. The participant was either socially included (the ball was tossed to their character) or excluded (the ball was never tossed to their character). In the final 30 seconds of the game, a new heat stimulus was applied and subjects again rated the level of pain they felt.

Unsurprisingly, the non-included group reported 67% more social distress on average. More surprisingly, the same people who reported great social distress from the game also reported higher pain ratings at the end of the game—showing a link between social and physical pain.
Other studies on improving emotional control
Many fMRI studies have confirmed that emotional and physical pain both activate the brain’s dorsal anterior cingulate cortex. Still other studies note that people who suffer from physical conditions such as chronic pain are more likely to have emotional anxiety and feel social rejection more deeply.

In a recent 2013 study in the Journal of Neuroscience, researchers explored one method of enhancing emotional control through an adaptation of a well-studied working memory task called n-back. In the standard n-back task, people must remember different visual or auditory stimuli from 1, 2, 3, or more trials ago; in this case, they were prompted with images of different facial expressions and emotionally loaded words such as dead and evil. Out of 34 total participants, those who spent 20 days using this emotion-based working memory task controlled their distress more effectively when later exposed to films of traumatic events.

These two studies are fairly preliminary; the future of understanding and improving emotional control is still full of open questions. But as researchers continue to explore the complex workings of the human mind, there is more and more evidence that seemingly unrelated functions may in fact share underlying brain processes. These fascinating insights into the neuropsychological basis of emotional distress only scratch the surface of what we can learn about the impact of emotional control on our daily lives.
 
Bron: Lumosity 

zaterdag 20 september 2014

Je kunt echt gelukkig zijn met asperger

We kwamen deze week dit artikel van Hilde Postma tegen op de site van De Telegraaf.  Het artikel heeft heel wat reacties losgamaakt en daarom willen we het hier graag delen.

Schrijfster Judith Visser (36), onder andere bekend van het verfilmde boek Stuk!, kreeg begin dit jaar de diagnose asperger. Rijkelijk laat, maar eigenlijk is ze daar wel blij om:'Kinderen worden heel snel met een rugzakje opgezadeld'.

"Ik wil asperger ook eens positief belichten. Autisme en asperger roepen zoveel negatieve associaties op, maar ik heb echt een fijn leven. Ik woon op mijn droomplek, ik doe wat ik wil – schrijven – en met mijn honden en mijn man Michael ben ik ook heel gelukkig. Eigenlijk dacht ik altijd dat ik hoogsensitief was. Mijn hele leven lang ben ik al erg gevoelig voor indrukken: ik kan niet tegen veel of hard geluid en fel licht. Ik heb geen filters, alles komt heel hard binnen."


Foto: Gregor Servais
 "Daarom ben ik het liefst alleen; als ik langer dan een uur in gezelschap verkeer, is het alsof ik geluidsversterkers op mijn brein heb staan. In februari kreeg ik te horen dat ik asperger heb. Het begon allemaal met mijn rijleraar… Ik wilde graag mijn rijbewijs halen, maar ik ben motorisch erg onhandig en kan me maar op één ding tegelijk focussen. Dat viel mijn rijleraar op en hij zei: 'Je moet je eens laten onderzoeken. Misschien zijn er wel pilletjes voor wat jij hebt'.

Via de huisarts kwam ik bij de psycholoog, daar kreeg ik eindeloos veel onderzoeken. Ook sprak hij met mijn vader over hoe ik vroeger was mijn moeder is helaas overleden en uiteindelijk rolde er de diagnose asperger uit. Dat overviel me niet echt. Mijn vriendin van de middelbare school zei altijd al: 'Judith, je bent gewoon autistisch'. Ze had er kijk op. Tegenwoordig geeft ze les aan autistische kinderen, en ze is getrouwd met een autist!"

Onhandig

"De diagnose doet niets aan mijn leven af, en het voegt ook niets toe. Ik blijf gewoon Judith, die haar weg in het leven wel heeft gevonden. Dat komt ook door mijn ouders. Zij lieten mij mijn gang gaan, en daardoor was ik best een gelukkig kind. Ik ging graag met de hond uit om te zwerven en op avontuur te gaan. Verder trok ik me veel terug op mijn kamer. Ik was creatief, tekende veel. Vanaf mijn derde maakte ik een stripverhaal over ene Linda, ik ben daar tot mijn zestiende mee doorgegaan en Linda groeide uit tot een hele familie. Ik las al toen ik twee, drie jaar was, maar motorisch was ik zwaar onhandig.

Foto: Gregor Servais

Ik kon geen rechte lijn trekken en ook mijn veters niet strikken. En ik at als kind vaak alleen op mijn kamer. Aan tafel zitten met andere mensen was te druk voor me. Ook als er bezoek was, zat ik daar nooit bij. Mijn ouders vonden dat goed. Hoewel ze zelf heel sociaal waren, dachten ze: zo is Judith gewoon, die is graag alleen.


Plakken we te snel een etiket op kinderen? Praat mee!

woensdag 23 juli 2014

Free your mind: 5 tips bij hooggevoeligheid

Ben jij na een drukke dag doodmoe? Komen geluiden en licht bij jou extra hard binnen en vind je het lastig om alle prikkels die je opvangt op een dag te verwerken? Grote kans dat je hooggevoelig bent. Maar je bent niet de enige, ongeveer 15% van de mensen is in meer of mindere mate hooggevoelig. We noemen dat HSP (High Sensitive Person).

MoodieZ’ Psycholoog Kim geeft vijf tips die je helpen als je hooggevoelig bent:
  1. Hooggevoelige mensen reageren emotioneel en lichamelijk heftiger op prikkels en drukte in hun omgeving. Het is dan extra belangrijk om goed naar je lichaam te luisteren. Plan standaard momenten in je dag om even tot rust te komen. Zorg ook dat je weet waar je dat kan doen. Kies bovendien zorgvuldig welke activiteiten je wel en niet doet; het is niet erg om af en toe ‘nee’ te zeggen of een kruis in je agenda te zetten. Dat betekent alleen maar dat je goed voor jezelf zorgt.
  2. Als hooggevoelige pik je de gevoelens van anderen sneller op. Ook raken opmerkingen van anderen je meer en heb je moeite het weer los te laten. Probeer je, als je emotioneel bent, altijd af te vragen wat je precies voelt. ‘Is het echt zo erg wat er gebeurd is?’ Of: ‘Ben ik zelf zo verdrietig, of neem ik de emoties van een ander over?’ Hierdoor ben je je bewuster van de oorsprong van het gevoel, en daardoor kun je het ook beter aanpakken en loslaten.
  3. Het is belangrijk om niet alle situaties te vermijden. Zo zou je veel leuks kunnen missen, en sommige dingen kun je simpelweg niet overslaan. De beste aanpak is stapje voor stapje opbouwen; eerst de makkelijkere dingen en jezelf langzaam steeds meer uitdagen. Vraag eventueel iemand mee en gebruik de tips. Misschien ontdek je wel dat je meer kan dan je dacht!
  4. Je hoeft natuurlijk echt niet alles te doen wat je onprettig vindt, hooggevoelige mensen hebben nu eenmaal dingen die echt teveel voor ze zijn. Kom je toch in zo’n situatie en merk je dat je in paniek raakt? Zoek dan even een rustig plekje op, of een persoon waarbij je je goed voelt. Adem rustig in door je neus en uit door je mond en focus op niets anders dan je voeten die de grond raken. Gebruik geruststellende gedachten die jou helpen om rustig te worden.
  5. Als laatste is het belangrijk om je hooggevoeligheid niet als een groot probleem of beperking te zien. Er is niets mis met je; 15 procent van de mensen is op enig niveau hooggevoelig, dus je bent zeker niet de enige! Bovendien heeft het ook voordelen: Je bent vaak erg oplettend en alert, je kunt erg meeleven met andere mensen, en je geniet extra van mooie dingen zoals beelden en muziek. Dus focus niet op de nadelen, maar maak gebruik van de voordelen!
hsp





Artikel met dank aan http://www.moodiez.nl/free-mind-5-tips-bij-hooggevoeligheid/

zaterdag 31 mei 2014

Hooggevoeligheid: Hoe van jezelf te houden


En toen was er een foutje in onze nieuwsbrief geslopen en werd je via de Gardner link doorgestuurd naar deze pagina, waarvoor mijn excuses!


Wil je verder lezen over Gardner, dan kom je er via deze link: http://mannazschool.webs.com/onderwijsprincipes.htm



Vandaag deel ik met plezier een artikel van
Deborah Ward Hooggevoeligheid: Hoe van jezelf te houdendoor Deborah Ward (bron), vertaald door Jitske voor nieuwetijdskind.com ©

Leren van jezelf te houden: 3 praktische aanwijzingen

Zo veel zelf-hulp adviezen die we lezen raden ons aan om te leren van onszelf te houden. Dat is een goede raad, maar hoe kunnen we dat precies doen? We hebben vaak het idee dat we van onszelf houden en toch blijkt uit onze acties en reacties, en uit ons leven, het tegenovergestelde. Van jezelf houden is essentieel voor je eigen persoonlijke groei, voor de vervulling van je dromen en om gezonde, gelukkige relaties te ontwikkelen met anderen. In plaats van jezelf van die zelf-liefde te overtuigen is het goed om wat mededogen voor jezelf te koesteren en te leren om van jezelf te houden via deze drie praktische stappen:


1. Geef net zoveel om jezelf als je om anderen geeft.

Dat klinkt simpel, maar velen van ons doen dat gewoonweg niet omdat we denken dat we dan egoïstisch zijn of omdat we geloven dat waar wij behoefte aan hebben niet belangrijk is. Maar dat is het wel. Het is niet egoïstisch om voor jezelf te zorgen. Mededogen hebben betekent dat je net zo voor je eigen gevoelens zorg hebt als voor die van anderen. Ga met jezelf om zoals je met je kinderen om zou gaan of met je beste vriend, met zachtheid, betrokkenheid en zorg.








openhart 480x359 Hooggevoeligheid: Hoe van jezelf te houden


2. Handhaaf je grenzen.

Schrijf een lijst van dingen die jij nodig hebt op emotioneel gebied. Dit zijn dingen die van belang zijn voor jou en je raakt van slag of het doet je pijn als ze genegeerd worden of geweld worden aangedaan. Er kan onder vallen dat er naar je geluisterd wordt, dat je begrip krijgt als je pijn lijdt, dat het gevierd wordt als je succes hebt, dat er liefde en tederheid is zonder dat je daarom hoeft te vragen, dat er voor je gezorgd wordt en dat je weet dat je op iemand kunt bouwen. Wat er ook maar voor jou van belang is, is voor jou van belang. En als iemand ontkent wat voor jou belangrijk is of over je grenzen heen gaat, dan weet je dat, omdat het pijn doet. Negeer dat niet. Je gevoelens zijn er om je duidelijk te maken wat goed is en wat verkeerd.

Laat mensen weten wat je grenzen zijn en wat je wel en niet kunt hebben. Als ze zich verontschuldigen kun je ze vergeven. Als ze zich niet verontschuldigen of doorgaan met het negeren van jouw grenzen en behoeftes, zul je daar consequenties uit moeten trekken. Als je bijvoorbeeld je partner vertelt dat je het nodig hebt dat hij naar je luistert en je gevoelens erkent als je iets ter sprake brengt en hij je voortdurend negeert of zegt dat je het zelf op moet lossen, dan zul je hier een gepast antwoord op moeten geven, zoals misschien iemand anders vinden om in vertrouwen te nemen. Misschien moet je je relatie opnieuw in overweging nemen, Relaties zijn bedoeld als tweerichtingsverkeer en er moet evenzeer aan jouw behoefte aan liefde, acceptatie en respect worden voldaan als aan die van de ander. Door zelfverzekerd te zijn en actie te ondernemen om te zorgen dat er aan jouw behoeftes wordt voldaan, zal je gevoel van eigenwaarde groeien omdat het je geloof zal versterken in jezelf en anderen en in dat je het waard bent om liefgehad en gekoesterd te worden.



3. Doe wat je moet doen om te zijn wie je bent.

Vogel eerst uit wat jou een goed gevoel geeft. Het maakt niet uit wat het is, maar word je ervan bewust hoe je je voelt bij wat je doet. Voel je je uitgeput op je werk, maar opgewekt als je in de tuin bent? Voel je je vol vreugde als je je kinderen voorleest? Vervuld als je gedichten schrijft of vrijwilligerswerk doet? Kom er achter wat goed voelt en doe dat dan, zo vaak mogelijk. Je goed voelen is de enige vergunning die je nodig hebt om te doen wat je het liefste doet. En hoe meer je die dingen doet, des te gelukkiger je zult zijn. En als dat betekent dat je andere dingen op moet geven: het zij zo. Misschien heb je het nodig om meer tijd alleen door te brengen of moet je elk weekend een uur inroosteren om naar een kunstgalerie te gaan om je batterijen op te laden. Wellicht moet je wat geld sparen om verf en kwasten te kunnen kopen of moet je je familie vragen een paar uur voor zichzelf te zorgen terwijl jij een ontspannende wandeling maakt


follow your heart web1 250x166 Hooggevoeligheid: Hoe van jezelf te houden.

Misschien moet je lid worden van een club om gelijkgestemde mensen te ontmoeten die je inspireren. Doe wat nodig is om te zijn wie je bent, en laat je het door niemand kwalijk nemen, laat niemand er kritiek op hebben of proberen het uit je hoofd te praten omdat ze vinden dat je egoïstisch doet, of raar, of stom of dat je waanideeën hebt. Negeer ze. Je zult je beter voelen, je zult beter in staat zijn er echt voor anderen te zijn en je zult jezelf leuker vinden. Je kunt zelfs van jezelf gaan houden.
Al deze dingen zullen je helpen om een gevoel van vervulling te ontwikkelen, een gevoel van trots te zijn op wat je doet en wie je bent en het verwerkelijken van dat je een waardevol, getalenteerd, bekwaam en beminnelijk mens bent die het verdiend om van te worden gehouden. En de belangrijkste mens die dit moet geloven ben jij.


 ©Nieuwetijdskind.com. Dit artikel mag vrij worden verspreid op voorwaarde dat het in zijn geheel en met bronvermelding overgenomen wordt.