dinsdag 11 december 2012

Hooggevoelig en met hart en ziel liefhebben


‘De liefde zoeken is niet je taak; je taak is het zoeken naar, en wegnemen van alle, door je zelf opgeworpen innerlijke hindernissen die je het vinden ervan beletten.’ Rumi
Tot de vele pijnplekken die je als hooggevoelige mens kunt ervaren, behoort het feit dat velen zo intens veel van hun partner kunnen houden dat ze zich met “lichaam, ziel en geest” aan hem of haar geven. En dat intense, je met een ander verbonden voelen, hoeft niet eens beperkt te blijven tot liefdesrelaties, maar kan zich ook voordoen bij diepe vriendschappen of bij bepaalde familierelaties. Als zo’n relatie dan op een gegeven moment ophoudt of uit gaat dan kan dat ongelooflijk veel pijn doen. De positieve kant daarvan (want die is er gelukkig wel) is dat een dergelijke ervaring je innerlijk sterker en emotioneel onafhankelijker kan maken.

Binnen een van de HSP-groepen van facebook liep onlangs een interessante uitwisseling over dit tema, die begon met de volgende vraag: ‘Hoe komt het toch dat HSP’ers zo gevoelig zijn voor stemmingen van een ander, en dat dit zelfs ten koste van je eigenwaarde kan gaan?’ Een goede vraag waarin menigeen zich zal herkennen. Maria, van wie deze vraag afkomstig was, ging verder met te vertellen dat haar vriend,  in het begin van hun relatie, haar overlaadde met complimentjes en attenties en hij alles wat ze deed, dacht of zei even fantastisch vond. Na een poosje echter, namen zijn enthousiasme en steun beduidend af en gebeurde het steeds vaker dat hij kritiek leverde terwijl haar plannen en ideeën, die hij vroeger zo fantastich had gevonden, hem nu bespottelijk en infantiel voorkwamen.  Maria is zich ervan bewust hoe ze, bij elk van zijn negatieve reacties, steeds meer aan zichzelf gaat twijfelen, en ze voelt zich verdrietig en verraden. Ze zegt: ‘En het enige wat ik dan nog kan denken is dat het wel erg triest met mezelf gesteld is, want het is duidelijk dat ik mijn zelfbeeld, mijn gevoel voor eigenwaarde, volledig laat afhangen van hoe anderen mij zien. En als ik “anderen” zeg, dan bedoel ik diegenen die ik als mijn centrum beschouw, als mijn motor en mijn anker.’
Dat laatste is belangrijk, en helemaal als je HSP bent. Het gaat hier om twee thema’s waar de hooggevoelige mens nog al eens op minder aangename wijze mee te maken krijgt. Om te beginnen is dat het thema van het zelfbeeld dat, zoals je misschien wel weet, bij veel HSP’ers aan de zwakke kant is. (Klik voor artikelen waarin ‘zelfbeeld’ ter sprake komt). En ten tweede is er het feit (sterk samenhangend met dat zwakke zelfbeeld) dat hooggevoeligen nog al eens de neiging hebben zichzelf aan anderen ‘te schenken’, om zichzelf weg te cijferen.

Terugkerend naar de vraag van Maria, kunnen we stellen dat haar probleem rechtstreeks te maken heeft met dit schenken van jezelf, met het wegcijferen van wie je bent.  In plaats van voor jezelf te leven, leef je voor een ander. Je schenkt jezelf (je tijd, energie, je levenslust en mogelijk zelfs je geld) aan degene die je lief hebt. Waarschijnlijk ben je je er niet van bewust, maar wat er ondertussen gebeurt is dat je je zwakke zelfbeeld probeert te versterken met alles wat je ontvangt door je in dienst van die ander te stellen. Je teert als het ware op wie die ander is. (‘Kijk eens hoe goed ik ben, ik doe álles voor hem/haar!’) Of, om een beeld te gebruiken: je absorbeert de ander, je zuigt hem bij jezelf naar binnen, waardoor je hem automatisch gaat beschouwen als het middelpunt van je leven, als ‘je centrum, je motor en je anker.’

Je zou een zwak zelfbeeld kunnen zien als een innerlijke leegte, als een holte die gevuld zou moeten zijn met een gevoel van tevredenheid, met de aanvaarding van het prachtige wezen dat je bent. Leegtes willen gevuld worden, dat is nu eenmaal zo. Lukt het je om wat voor reden niet om die innerlijke leegte zelf te vullen, dan kun je je misschien voorstellen hoe je op zoek gaat naar anderen die dat voor je kunnen doen: je absorbeert anderen die je met hun liefde voor jou het gevoel kunnen geven dat je de moeite waard bent. En zeg nu zelf, hoe kun je zo iemand niet alles willen geven wanneer die iemand zich in jouw centrum, in jouw hart bevindt en daar volledig deel uitmaakt van jouw bestaan? De grenzen tussen jou en die ander zijn opgelost, zijn vervaagd; jullie zijn één. De versmelting van twee zielen, een prachtig en romantisch beeld dat jammergenoeg tot een ander tijdperk behoort en nu, in deze tijd van de ontwikkeling van het menselijk ego, niet langer haalbaar is.

Laten we eens kijken naar waarom zo’n mooie versmelting op den duur niet houdbaar is. Maria zei het zal: na een tijdje begon haar partner kritisch en onaardig te worden. Haar vriend, die door haar geabsorbeerd was, begint het benauwd te krijgen. Als jij HSP’er bent en je je in Maria’s woorden herkent, is het heel waarschijnlijk dat je vriend of je vriendin jouw voortdurende en niet-aflatende aandacht na een poosje als beklemming begint te ervaren.  Let wel, ik zeg niets over je bedoelingen die ongetwijfeld goed en zuiver zijn; ik kijk alleen maar even naar hoe je partner (al dan niet bewust) meer en meer het gevoel begint te krijgen dat hij bezig is zijn eigen identiteit te verliezen en dat hij zich misschien zelfs wel gemanipuleerd kan gaan voelen. Zo kan het bijvoorbeeld gebeuren dat hij op een dag zegt dat hij het weekend weg wil met zijn vrienden, en dat jij daar een probleem van maakt. Je vriend heeft het gevoel dat hij klem zit en zal misschien niet weggaan om jouw gevoelens te sparen. Maar een volgende keer gaat hij wèl, en dan voel jij je verraden…
En zo verging het ook Maria en haar vriend, die in het begin van hun relatie onafscheidelijk waren en alles samen deelden. Maria voelde zich gezien en bemind door haar partner die haar in alles steunde, maar op een gegeven moment vindt er schijnbaar zomaar opeens een omslag plaats en wordt hij kribbig en kritisch. Zij ervaart het als afgewezen worden, maar in werkelijkheid is het alleen maar dat haar vriend ineens “wakker wordt” en merkt dat hij zichzelf kwijt is: hij zet zich af om zijn eigen grenzen te kunnen hervinden die daarvoor met de jouwe waren versmolten. Hij had jouw leegte gevuld (en uiteindelijk vond hij dat aanvankelijk ook meer dan best, want wie heftig verliefd is, die slaapt een beetje, en wie vindt het nou niet heerlijk als iemand dag en nacht voor je klaarstaat…) maar merkt ineens dat hem dat benauwt omdat het ten koste van zijn eigen wezen gaat.
Een gezonde en evenwichtige relatie
Het zal duidelijk zijn dat een gezonde relatie gebaseerd moet zijn op wederzijdse liefde, maar liefde voor jezelf –blij zijn met wie je bent- is minstens even belangrijk. Tevreden zijn met de mens die je bent, met hoe je eruit ziet en met wat je hebt, zónder jezelf op een voetstuk te plaatsen, is gezond. Van jezelf houden betekent ook je grenzen en behoeften kennen en respecteren, innerlijk willen groeien en willen leren van wat de wereld (en vooral onze relaties met anderen) ons voorhoudt.  En natuurlijk is zo’n gezonde relatie ook alleen maar mogelijk zo lang je bereid bent de ander met al zijn goede en minder goede eigenschappen te accepteren.  En zo lang er van wederzijds vertrouwen sprake is; de ander vrij laten en de ruimte geven opdat hij of zij naar behoeven voor zichzelf kan zorgen en aan zijn behoeften tegemoet kan komen. En mocht het dan gebeuren dat de behoeften van de één een conflict opleveren met de grenzen en de behoeften van de ander, dan is het tijd voor een goed gesprek waarbij respect hoog in het vaandel staat.
Aandachtspunten voor de HSP’er
Om als HSP’er tot zo’n gezonde en evenwichtige relatie te kunnen komen zou het raadzaam kunnen zijn om eens naar de volgende (tere) punten te kijken. Mocht je hier en daar iets van je eigen situatie herkennen, misschien is het dan een goed idee om te kijken in hoeverre er iets te veranderen of te verbeteren valt. Praat met je partner om te zien hoe het staat met jullie gevoelens voor elkaar en met ieders behoeften.

  • Ben je hooggevoelig, kijk dan eens met extra aandacht naar het beeld dat je van je van jezelf hebt. Is dat zelfbeeld aan de zwakke kant (bij veel HSP’ers is dat zo) dan is dit misschien het moment om daar iets aan te doen. Er zijn talloze goede boeken op de markt, cursussen die zeer de moeite waard zijn en het internet is een uiterst bruikbare bron van informatie. Of wat dacht je van het inroepen van de hulp van een coach?
  • Kijk eens met een kritische blik naar je eigen gedrag en ga na of je hobby’s en/of vrienden/vriendinnen hebt laten schieten om je partner een plezier te doen; misschien zelfs zonder dat deze daarom heeft gevraagd. Stel jezelf de vraag of je je anders voordoet dan je in werkelijkheid bent om de man of vrouw te kunnen zijn die je (denkt dat) partner nodig heeft om gelukkig te kunnen zijn.
  • Luister ook eens naar dat innerlijke stemmetje om te zien in hoeverre bepaalde facetten van het gedrag van je partner je hinderlijk voorkomen, maar waarover je je mond houdt om een eventuele ruzie te vermijden. Ontdek je irritaties, probeer dan een manier te vinden om erover in gesprek te raken voordat de boel explodeert op een moment dat je dat totaal niet verwacht.
  • Hoe veel tijd besteed je aan jezelf en doe je iets waar je van binnen blij van wordt? En dan denk ik vooral aan activiteiten zoals het maken van een mooie wandeling, mediteren, schrijven, lezen, schilderen, muziek maken, pilates, tai-chi, yoga, enzovoort, die weldadig zijn voor de innerlijke verrijking, ‘voer voor de ziel.
  • En als laatste tip zou ik je willen voorstellen om je eens in alle ernst af te vragen of je misschien in een van de valkuilen van de HSP’er bent beland, de valkuil van jezelf op te offeren voor de andere mens in de zin van dat je hem of haar met de beste bedoelingen van de wereld elk klusje en elk eigen initiatief uit handen neemt. Ik begrijp heel goed dat je iemand graag wilt bewijzen dat je ontzettend veel van hem of haar houdt en dat je hem of haar het leven zo aangenaam mogelijk wilt maken, maar soms kun je daarin doorschieten en beroof je je geliefde van zijn of haar persoonlijke autonomie. Er zit ook een donker kantje aan dat soort gedrag: als je alles voor iemand doet, dan heb jij de touwtjes in handen en oefen je controle uit, en zou je wel eens, mogelijk zonder het te beseffen, manipulerend bezig kunnen zijn.
Herken je jezelf in dit gedrag, wees dan niet verbaasd als je relatie geen stand houdt, want niemand komt graag in de verdrukking. (Overigens komt het in zo’n geval vaak voor dat iemand roept: ‘…en dat na álles wat ik voor X heb gedaan!’ Precies, daarom dus.). Meer lezen over de rol van ‘redder.’
Lukt het je op positieve wijze met deze tips aan de slag te gaan, dan garandeer ik je dat je relaties een stuk succesvoller zullen zijn!

Bron: Karina Zegers de Beijl - http://hooggevoeligisnietraar.blogspot.be/

maandag 10 december 2012

Uhm, ik heb vier voelsprieten hoor

Vandaag een hele leuke blog posting van de Amsterdamse Annabella van haar Blog: http://annabellal.wordpress.com/over-mij/   Posted on


Iedereen heeft voelsprieten. Het kan er één zijn of twee, drie, vier, vijf.
Ik roep altijd ik heb geen twee voelsprieten, maar ik heb vier voelsprieten. Voor mij staan twee voelsprieten gelijk aan twee oren, twee ogen, twee armen, twee benen en ga zo maar door.
Sinds een aantal jaar weet ik dat ik hooggevoelig ben. In het begin dat ik het wist vond ik het heel stoer om hooggevoelig te zijn. Ik wilde er alles over weten en was er heel erg mee bezig. In plaats van met twee benen op de grond was ik met twee voelsprieten in de wolken ;-)
Nu heb ik geaccepteerd dat ik een HSP-er ben, maar vind het lang niet altijd prettig om het te zijn. Zo sprak ik gisteravond via instagramm iemand die ook HSP-er is en zij ervaart de nadelen ervan i.p.v. de voordelen. Nu ben ik gelukkig wel zo dat ik er een balans in probeer te vinden. De ene keer lukt beter dan de andere keer, maar dat is normaal denk ik dan. Het is net zoals ik ga wat kopen voor mezelf. De ene keer slaag ik en de andere keer slaag ik niet.
Hooggevoelig zijn is een onderdeel van mijn zijn, mijn IK. Ik kan dat niet wegstoppen, maar kan er wel mee omgaan. Ik heb de vier voelsprieten op de momenten als ik geheel openstaan voor de prikkels van de wereld om mij heen. De wereld is de omgeving waarin ik mij begeef op dat bewuste moment. Het kan van lopen op straat zijn tot een concert tot koken in de keuken tot aan het werk zijn. En bedenk wel, elke HSP-er is uniek, dus we zijn niet allemaal hetzelfde daarin.
Ik kan intens genieten van muziek; muziek die ik live hoor, muziek als op de radio, muziek die ik beluister via internet, muziek die ik toevallig hoor, muziek met mooie teksten, de stem van de persoon die het zingt, het muziekinstrument  wat bespeelt wordt,… veel verschillende aspecten vanuit de muziek kunnen mij raken.
Ik kan intens genieten van een musical, een film, een toneelstuk, een verhaal uit een boek, de verhaallijn, de decorstukken, de kleurintensiteit, de achtergrondgeluiden of muziek ook hier verschillende aspecten.
Kortom: ik kan helemaal opgaan in de muziek of een verhaal. Als ik ergens ben zoals een concert dan moet je mij vooral niet storen. Praat niet met mij tijdens het gebeuren, want ik kan er niet mee omgaan. Ik kan dan niet luisteren, praten en genieten tegelijk. Ik zal jouw aangeven als ik het aankan en dat betekent dat ik dan tegen jouw zal praten. Het zijn maar voorbeelden die ik geef.
Ik kan niet goed tegen harde geluiden die sterk binnenkomen, spanningen, drukte (op bepaalde momenten), ….
Op dagen dat er moeheid is dan kan ik minder goed tegen de prikkels op en raak er onrustig door. Wanneer ik eenmaal thuis ben dan komt de energie terug. Mijn thuis is mijn basis en de plek om te ontspannen en tot mezelf te komen.
Soms vind ik het bizar tot eng om dan ineens te voelen hoe de ander zich voelt en verwoord dit in woorden naar de ander. En 9 van de 10 x klopt dit. Een goede vriendin van mij waarmee ik goed level (levelen betekent voor mij met een persoon in verbinding staan waar ik me goed bij voel, die mij accepteert, waardeert en die op een bepaald niveau leeft) heeft dit enkele keren meegemaakt. Dit houdt in dat dan mijn vier voelsprieten wagenwijd openstaan. Stel ik mij dan geheel open voor de ander??
Dit betekent niet dat ik continu openstaan, dat zou te gek worden. Je wordt er moe van, geloof mij maar ;-)
Het gebeurt mij geregeld dat ik met een collega aan het werk ben en dat er dingen gebeuren zoals: ik denk, de ander zegt. De ander zoekt, ik pak.
Is dit het aanvoelen of het invoelen of het openstaan met mijn voelsprieten?
Ik kan je niet uitleggen hoe het gebeurt, maar het gaat automatisch. Dus ik moet mij soms afsluiten van de ander. Gelukkig helpt de ander mij daar soms mee.
Gelukkig heb ik dit niet met iedereen, maar alleen met personen waarmee ik level op een hoger energielevel/niveau. Mensen die dit lezen en het snappen weten wat ik hiermee bedoel.
Tot zover! Wordt vervolgd..

zaterdag 8 december 2012

Hooggevoeligheid en seksuele energie

Vandaag deel ik graag een posting van Leni de Chou van haar schitterende blog pagina op

Hooggevoeligheid en seksuele energie


Voor een hooggevoelig persoon (HSP) kunnen drukke of luidruchtige plaatsen heel wat energie vragen. HSP-ers staan zo erg in contact met hun omgeving dat hun zintuigen overbelast kunnen raken.
Zelf ben ik erg gevoelig voor de energie van anderen, voor geluiden, voor bepaalde stemmingen. Mijn lichaam voelt als een sensor als ik in de buurt ben van andere mensen. Dat zorgt ervoor dat ik energetisch snel uit evenwicht kan raken.

Seksuele energie
Op feestjes en plaatsen waar veel mensen samenkomen voel ik heel wat seksuele energie over en weer gaan. Als er alcohol wordt gedronken voel ik dit nog meer. Alcohol en drugs lijken ervoor te zorgen dat mensen hun lagere chakra's meer gaan openstellen (zie afbeelding). Hierdoor gaan ze enkel lage seksuele energie aantrekken. Energetische uitwisseling of overdracht kan gebeuren vanop afstand, fysiek contact is dus niet nodig. Dit zorgt ervoor dat mensen (lage) seksuele energie gaan uitwisselen. Deze geeft hen op het moment zelf misschien een fijn gevoel, maar kan op langere termijn voor heel wat ongemakken zorgen.
Voor vele mensen is seks slechts een manier om spanningen kwijt te raken. Ze benaderen de ander vanuit het ego en willen enkel bevredigd worden. Deze vorm van seks is erg zelfzuchtig. Daarom spreek ik hier van lage energie.

                                            http://plzcdn.com/ZillaIMG/344b40dbfad85d5c7c5e930e8cbd3929.jpg

Voor mij is seksuele energie veel meer. Deze energie zorgt voor inspiratie en creativiteit, en kan ook helend werken. Daarom vind ik het belangrijk dat hier bewust mee om wordt gegaan. Een zuivere geest en een zuiver hart zorgen ervoor dat je veel meer kan halen uit seksuele energie en de stimulatie ervan.
Al vele eeuwen is seks een taboe en vele mensen schamen zich voor hun seksuele verlangens. Alcohol wordt vaker gebruikt om deze onderdrukte verlangens los te laten. Deze mensen beseffen niet dat ze deze energie op heel wat manieren positief kunnen gebruiken. Mensen verbergen vaak hun seksuele verlangens en zoeken manieren om hun verlangens te bevredigen.
De realiteit is dat we allemaal hooggevoelig zijn geboren, maar dat we met het ouder worden leren om ons af te schermen. Er wordt ons geleerd om een dikkere huid te kweken om de testen en beproevingen van het leven te kunnen doorstaan. Maar eigenlijk werd ons steeds gezegd: sluit je hart en volg de illusie van veiligheid die je mind creeërt. Deze fout wordt door zo velen gemaakt en het vraagt veel om ons terug te brengen naar onze kern: ons hart. We dragen te veel ongezonde ideeën en overtuigingen met ons mee en deze zorgen ervoor dat we niet volledig in contact staan met ons gevoel, met ons hart.

Waarom zou je dan willen leven vanuit je hart, als dit van jou een hooggevoelig persoon maakt?
De meesten denken dat wat ze niet kennen, hen niet kan raken. Maar daar vergissen ze zich in. Onwetendheid is gevaarlijk. Het houdt je in een slaaptoestand waardoor je blindelings door het leven dwaalt. Je stapt in situaties en gaat om met mensen die verborgen agenda's en zelfzuchtige motieven hebben.
Als hooggevoelig persoon weet je binnen enkele seconden na een ontmoeting of het verstandig is om met deze persoon om te gaan. Je lichaam geeft je een teken dat iets niet helemaal juist zit.
Als hooggevoelig persoon heb ik er jaren over gedaan om te leren wat mijn emoties en gewaarwordingen mij vertellen. Er is altijd wel een reden waarom ik me opeens onverklaarbaar ziek voel in het bijzijn van bepaalde mensen. Bepaalde vormen van meditatie hebben ervoor gezorgd dat mijn hooggevoeligheid is toegenomen, maar tegelijk heb ik geleerd om de boodschap van de signalen die ik ontvang vanuit mijn omgeving beter te begrijpen. Maar het betekent ook dat ik mijn eigen energie meer moet beschermen tegen de energie die bepaalde plaatsen en mensen op me afsturen. Mijn chakra's reinigen en afschermen is er één van.
Mensen hebben me zo vaak gezegd dat ik te gevoelig of te zwak was. Ik kreeg het zo vaak te horen: 'Wees niet zo gevoelig, je moet sterk zijn'. Het lijkt alsof gevoelig zijn iets slechts is en je het gewoon zomaar kan stopzetten. Lange tijd geloofde ik de mensen rond me maar het trok me alleen maar naar beneden. Het enige wat leek te helpen was medicatie, niet alleen om mijn gevoelens te verdoven maar ook om meer te kunnen verdragen van anderen. Uiteindelijk zag ik in dat ik op die manier enkel lagere energieën aantrok (net als alcohol en drugs dat doen) en ben ik hiermee gestopt.
Gevoelig zijn is iets mooi. Het brengt je zoveel inzichten en geeft je de kans om de wereld op een heel andere manier te zien. Omhels je gevoeligheid, wees er blij om. Zie het als een zegen. Het is als een kompas in het leven dat je de juiste weg wijst.

© Leni De Chou 2012

donderdag 15 november 2012

Herfstdip en hooggevoeligheid

Vandaag deel ik een heel leuk blog bericht van Jacquelien.
Bron: http://www.leveninlicht.nl/inspiratie/herfstdip_en_hooggevoeligheid/

De herfst heeft twee kanten. Aan de ene kant is de herfst sprookjesachtig. De bladeren kleuren in warme tinten, het bos ruikt naar mos en vermolmd hout, ’s morgens ligt er dauw op het gras en ’s avonds flarden mist. Je ziet overal paddenstoelen en nootjes: eikels, kastanjes, beukennootjes enz. Het is de tijd van boswandelingen, chocolademelk, open haard, warmte en gezelligheid. Aan de andere kant is de herfst naargeestig. De natuur aan het afsterven. Het wordt steeds vroeger donker. De herfst brengt kou, mist, regen en duisternis.

Alles wat leeft heeft een energieveld. Mensen, dieren en planten, maar ook de natuur straalt energie uit. Als je hooggevoelig bent, ben je gevoelig voor de energieën om je heen. Dat geldt voor de energie van andere mensen, maar ook voor de energieën van de natuur, het weer of de seizoenen. Een druilerige donkere herfstdag kan je stemming behoorlijk beïnvloeden. Net als de natuur heb je geen fut, geen zin, geen enthousiasme. Je bent moe, je wilt alleen maar bankhangen of in bed liggen. Voor sommigen is de herfst een tijd van depressie.
De seizoenen zijn een kringloop van de levenskracht. De levenskracht komt in de lente naar buiten en keert in de herfst terug naar binnen. Wat in de lente groeit is in de zomer rijp, en in de herfst wordt er gezaaid. Planten laten hun zaad vallen, soms verpakt in vruchten. Het zaad valt op de aarde en zoekt zijn weg naar de diepte. De boom laat zijn blad vallen en trekt zijn levenskracht terug in de diepte. De kale takken zitten al vol knoppen, en ook daarin is de levenskracht diep verborgen, veilig beschermd tegen de naderende vorst. Alle levenskracht keert naar binnen, naar de diepte, in een winterslaap. 

Ook mensen keren naar binnen. In de zomer zitten we buiten, in de tuin of op terrasjes, op de fiets of aan het strand. Grasmaaien, auto wassen, als we maar buiten kunnen zijn. In de herfst zijn we meer thuis. We trekken ons terug in ons huis, en in onszelf. Als je hooggevoelig bent zul je dat ‘terugtrekken’ sterker voelen dan anderen. Terugtrekken uit het sociale leven, terug naar jezelf. Zin in winterslaap. 

De herfst heeft twee kanten. Aan de buitenkant lijkt alles dood, kaal en koud, maar daar diep van binnen is het warm en veilig. Als je met een dikke jas buiten loopt, voel je dan de kou of voel je de warmte in jezelf? Als je in het donker naar huis fietst, voel je dan de druilerige avond of zit je al met je gedachten bij de gezellige warmte thuis? Als je hooggevoelig bent overvallen de herfstgevoelens je misschien, maar je kunt er zelf een draai aan geven. Jouw levenskracht, je enthousiasme, je warmte zit diep verborgen in jezelf, het vindt daar rust en veiligheid. Ga zelf met je aandacht naar die plek diep in jezelf en voel je eigen warmte.

dinsdag 23 oktober 2012

Hooggevoeligheid en intelligentie

Vandaag delen we een Blog post van Het Talentenlab

image

De meeste mensen denken bij hoogbegaafdheid aan intelligentie en (dus) aan slim zijn of goed zijn op school. De Poolse psychiater Dabrowski ziet hoogbegaafdheid op een andere manier. Hij stelt dat hoogbegaafde personen op allerlei gebieden een sterke intensiteit ervaren. Dabrowski spreekt hierbij over 'overexcitabilities' (hieronder vertaald met hooggevoeligheid). Hij ziet hoogbegaafdheid als het dieper, levendiger, intenser en complexer beleven van het leven.

Hooggevoeligheid op het gebied van  intelligentie staat volgens Dabrowski niet gelijk aan het behalen van goede prestaties op school. Het staat wel voor het intense gevoel van willen begrijpen en nieuwsgierigheid.

Het is voor veel hoogbegaafde kinderen erg verhelderend om hun eigen hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie te verkennen. Hieronder wordt een aantal deelonderwerpen besproken, waarbij je bij ieder onderdeel een aantal vragen vindt die de leidraad kunnen vormen voor een gesprek met een kind:

Sommige kinderen beleven hun intelligentie intens bij schoolvakken zoals geschiedenis of natuurkunde. Anderen hebben dit gevoel bij heel andere zaken, zoals bijvoorbeeld computerspelletjes of sterrenkunde. Interesses kunnen dus verschillen, maar de hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie is hetzelfde.


Bij welke onderwerpen voel jij intellectuele intensiteit? Hebben die met school te maken of juist niet? Hoe uit jouw intensiteit zich? Wat doe je allemaal?
Kinderen die hooggevoelig zijn op het gebied van intelligentie houden vaak van woord- en cijferpuzzels, zoals kruiswoordpuzzels en Sudoku's. Ook genieten ze vaak van spelletjes waarbij ze problemen op moet lossen, zoals Tetris of andere computerspelletjes. Ze krijgen energie van deze activiteiten en worden er tegelijkertijd ontspannen door. Kinderen die hun intelligentie intens beleven, houden vaak ook erg van lezen.


Hoe zit dat bij jou? Waar houd jij van dat te maken heeft met hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie? Wat voor gevoel krijg je erbij?
Hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie kan erg handig zijn bij het leren. Doordat kinderen nieuwsgierig zijn en graag antwoorden vinden op interessante vragen, wordt leren een stuk leuker èn onthouden ze de zaken die ze leren beter doordat ze intrinsiek gemotiveerd zijn voor het leerproces.


Waar ben jij nieuwsgierig naar? Over wat voor onderwerpen leer jij in je vrije tijd? Op internet of in de bieb? Hoe voelt het om echt iets te willen leren? Hoe kun je ervoor zorgen dat je dit gevoel vaker hebt?
Bovenstaande betekent niet meteen dat hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie automatisch leidt tot het behalen van negens en tienen op school. Kinderen willen misschien iets heel anders leren en onderzoeken dan de zaken die van belang zijn voor een succesvolle schoolcarrière.


Hoe zit dat bij jou? Voel jij een passie voor leren als je op school zit? Wat voor punten haal jij meestal? Hoe komt dat? Werk je er hard voor of liever niet?
Als kinderen geen intensiteit voelen bij schoolvakken, is het van belang dat ze zelf verantwoordelijkheid leren nemen voor hun leerproces en het behalen van hun eigen doelen. Als ze bijvoorbeeld voldoendes willen halen of over willen gaan, zullen ze daar iets voor moeten doen. Ook al zouden ze misschien eigenlijk iets anders willen leren.
Kinderen kunnen zichzelf hierbij helpen. Stel je voor dat een leerling rekenwerk moet maken, maar dat zijn hooggevoeligheid op het gebied van intelligentie gericht is op lezen. Wat kan hij doen?
  • Hij kan zichzelf eraan herinneren dat hij rekenen niet zo leuk hoeft te vinden als lezen.
  • Als hij hard gewerkt heeft aan rekenen, kan hij zichzelf belonen met een paar bladzijdes lekker lezen.
  • Hij kan zichzelf ervan overtuigen dat leren rekenen ook belangrijk is. Voor zijn dagelijks leven, de middelbare school, een studie en het werk dat hij later krijgt.

Wat ga jij doen om het leren van 'saaie' vakken leuker te maken? Wat gaat er veranderen? Hoe ga je het aanpakken? Wat is de eerste stap? En de tweede? Wat zal het resultaat zijn?
Kinderen die hooggevoelig zijn op het gebied van intelligentie en tegelijkertijd creatieve denkers zijn, kunnen het lastig vinden om zich te concentreren op leerwerk of opdrachten die ze niet zelf bedacht hebben.  Kinderen kunnen zich op deze momenten bedenken dat ze niet de enigen zijn die het moeilijk vinden om een balans te vinden tussen wat ze zelf graag doen en wat ze moeten doen. Ze kunnen een eigen creatieve draai te geven aan het werk en proberen de opdrachten voor zichzelf uitdagender te maken.


Doe jij de dingen graag zoals je ze zelf wilt doen? Hoe ga je daarmee om? Wat doe je als je iets moet doen wat je niet leuk vindt? Hoe ga je dat anders aanpakken? Wat zal het gevolg zijn?
Wanneer kinderen hun intelligentie intens beleven en mensen om hen heen dat niet hebben, kan het zijn dat ze ongeduldig worden van het schijnbare gebrek aan nieuwsgierigheid van anderen en hun langzamere manier van denken. Soms kunnen anderen het snelle denken en praten van het hooggevoelige kind niet bijhouden en vinden ze hem wat vreemd.
Op deze momenten kunnen kinderen bedenken dat deze frustraties simpelweg het resultaat zijn van verschillen tussen mensen. Een ander kan het niet helpen dat hij niet hooggevoelig is op het gebied van intelligentie. Kinderen moeten leren zich niet druk te maken en hun energie gebruiken om kinderen of volwassenen te zoeken die wèl dezelfde interesses, nieuwsgierigheid, snelheid en passie voor leren hebben. Bijvoorbeeld op speciale clubs of in een plusklas.


Bots jij wel eens met anderen? Wat gebeurt er dan? Wanneer? Wat doe je dan? Wat denk je? Hoe kun je ook anders reageren? Wat zal het effect zijn? Wat ga je anders doen?

Vrij naar: The Smart Teens' Guide to Living with Intensity – L. Rivero

Bron: http://www.hettalentenlab.nl/argeweb/weblog/2012/41/hooggevoeligheid_en_intelligentie.php

woensdag 26 september 2012

Je hooggevoelig kind en beren op de weg



Ik heb het de laatste weken vrij druk met het dagdagelijks runnen van de Mannaz School.  Hierdoor kom ik er niet meer toe om op regelmatige basis dit blog bij te houden, waarvoor mijn excuses.

Vandaag deel ik graag een posting: Je hooggevoelig kind & beren op de weg van het blog http://gevoeligopvoeden.com/blog

Hoe je een positieve mindset stimuleert bij je hooggevoelig kind

Beren op de weg: die ziet een hooggevoelig kind meer dan eens staan. School is niet leuk want daar moet je alleen maar werken, bij Luca wil ik niet spelen want daar hebben ze vieze limonade.  En ineens ziet je kind het ook niet meer zitten om naar die sportles te gaan waar het altijd zo blij van werd.

Hoe komt dat nou?

Een hooggevoelig kind krijgt meer prikkels binnen dan de meeste andere kinderen. Hierdoor raakt een hooggevoelig kind sneller gespannen. Als je regelmatig spanning voelt (een hooggevoelig kind is zich vaak ook erg bewust van zijn / haar binnenwereld) kun je angstig worden. Voelde je kind veel spanning door de vele prikkels tijdens een feestje? Grote kans dat je kind de volgende keer tegen een feestje op ziet.

En dan komen de gedachten

Naast gevoelens heeft je kind natuurlijk ook gedachten. Als je kind zich vaak gespannen voelt, zullen de gedachten de neiging gaan vertonen om die gevoelens ‘goed te praten’.  Je kind gaat dan (vaak onbewust) redenen vinden om de angst te verantwoorden. Redenen zoals: “het is daar te druk”,  “kinderen willen niet met mij spelen”, “kinderen willen niet naar mij luisteren”.  Zo ontstaat al snel een negatief gedachten patroon.

Je realiteit creëren

Deze negatieve gedachten creëren vervolgens de realiteit van je kind. Want wat ziet je kind als het zich richt op kinderen die niet met je kind willen spelen? Juist ja: kinderen die niet met je kind willen spelen! Je kind gaat steeds meer geloven dat dit echt zo is en gaat zich daar ook naar gedragen.

Goed nieuws!

Het goede nieuws is: omgekeerd geldt het ook! Wanneer je er bewust voor kiest om je te richten op de dingen die waardevol voor je zijn, dan ga je ze meer zien en gaan ze meer deel uit maken van je realiteit. Dit wordt ook wel de wet van de aantrekkingskracht genoemd.

Wat veel ouders doen

Als je kind vaak beren op de weg ziet, heb je vast wel geprobeerd om die beren weg te halen door allerlei positieve kanten op te noemen: “maar Nina wil wel graag met je spelen!”.  Je argumenten komen meestal niet aan. Sterker nog: je kind voelt zich dan vaak niet begrepen.

Hoe kun je dan een positieve mindset bij je kind stimuleren?

Deze ervaringsoefening heet ‘Weg met de beren op de Weg’. Hiermee krijgt je kind door hoe het zelf zijn/haar realiteit kan creëren.
Kies een moment waarop je merkt dat je kind beren op de weg ziet zonder dat het onderwerp te beladen is. Stel dan de volgende vragen:
  • Als ik je vraag om op rode auto’s te letten, wat zie je dan?
  • Als ik je vraag om alle lachende mensen te tellen, wat zie je dan?
  • Als ik je vraag om mij mensen met een hele grote neus aan te wijzen, wat zie je dan?
  • Als jij vooral let op wat er niet leuk is aan school, wat zie je dan?
  • Wil je dat: al die niet leuke dingen zien?
  • Wil je liever de leuke en fijne dingen zien?
  • Waar ga je dan nu vooral op letten?

Eye opener

Deze oefening werkt vaak als een aangename een eye opener voor kinderen. Stel de vragen dus niet te snel na elkaar. Bij de vraag over de hele grote neus gaan ze lachen en staan ze open staan. Geef je kind bij de volgende vragen de tijd om het kwartje te laten vallen en geniet hier samen van: het is een mooi moment.

Bron: Janneke van Olphen – enVie | Gevoeligheid Grootbrengen
Geplaatst 4-9-2012 onder Hooggevoelig kind.

zondag 19 augustus 2012

Als Zwarte Piet had ik fans op school

Vandaag kwam ik een leuk verhaal over een hooggevoelige man tegen.  Ik deel hetgraag.

Bron: http://www.arenalokaal.nl/ondernemend/mensenwerk/10892-als-zwarte-piet-had-ik-fans-op-school.html

E-mailadres

Ad Gruitrooij:
Ad Gruitrooij:
Ad Gruitrooij van Drukkerij Ravenstein
 
RAVENSTEIN - Hij begon drieënveertig jaar geleden als leerling handzetter in de boekdrukindustrie, maar bezit nu kennis van de modernste druktechnieken. Ad Gruitrooij (58) van Drukkerij Ravenstein is naast ervaren drukker een joviale man met gevoel voor humor. Jarenlang haalde hij onverwacht grappen uit op diverse momenten. “Mensen blij en aan het lachen maken is geweldig.”


Ad is geboren in Ravenstein als jongste van vijf kinderen. “Ik heb twee broers en twee zussen. Mijn vader werkte als boekhouder bij mengvoerder Stekelenburg. Mijn moeder was natuurlijk thuis. Ze zijn beiden in de zeventig overleden aan kanker.” Ad blijkt als kind niet de makkelijkste te zijn. “Ik wilde nooit leren, alleen maar spelen. Mijn ouders vroegen zich af wat er van mij moest worden.” Na de basisschool in Ravenstein, volgt Ad de LEAO in Berghem. “Die administratieve opleiding zei me niets en ik stopte na twee jaar. Mijn ouders raadden me toen aan om als leerling handzetter bij de Nederlandse Boekdrukindustrie, later Smeets, in Den Bosch te gaan werken. Vier dagen werken, een dag school in Roosendaal vond ik best.” Van zijn ouders moet Ad anderhalf uur per dag boven rustig op zijn kamer leren. “Ik ging wel naar boven, maar klom vervolgens via het balkon en de regenpijp naar beneden. Na anderhalf uur klom ik weer naar boven en liep via de trap naar beneden en zei dan tegen mijn moeder dat ik had zitten leren!”

Hoogdruk
Toch slaagt Ad voor de opleiding met vlag en wimpel en zet door. “Alles was in het begin met lood, hoogdruk. Dat werd al gauw vervangen door de nieuwste techniek, vlakdruk.”Ad wordt steeds fanatieker in zijn werk. “Hoogdruk was zeer intensief, want elke letter moest gezet worden. Soms vielen er letters uit of viel een heel karretje om, dan moest je van voren af aan beginnen. Bij vlakdruk gebruik je een aluminiumplaat en druk je op een rubberdoek, daarna op papier. Veel eenvoudiger.” In dertig jaar tijd werkt Ad zich op tot voorman en vervolgens chef van drie afdelingen. “Drukken is een fascinerend vak. Het is mooi om het eindproduct te zien. Ik herinner me dat wij de winnende foto’s van World Press Photo mochten opmaken. Of de teksten en foto’s van de Elfstedentocht. Het geeft een kick als je die mag opmaken en als eerste het resultaat ziet. Je moet onder druk werken en er mag niets misgaan.”

Drukkerij Ravenstein
Na dertig jaar verhuist het bedrijf naar Utrecht en Weert. “Vanuit Ravenstein vond ik die steden te ver weg om te reizen. Aangezien ik al langer speelde met het idee voor mezelf te beginnen, was dit het ideale moment. Samen met een compagnon begonnen we met advertenties, familiekaarten, huisstijlen en werk voor andere drukkerijen.” Op zijn oude werk tellen voor Ad alleen kwaliteit en het halen van de deadline. Maar als hij zelfstandig wordt, telt ook de prijs mee. “Ik ging samenwerken met andere drukkerijen. Je kunt ze als concurrent zien, maar ook als collega. Door samen te werken, ben je sterker.” Nu zit Ad grotendeels zijn werk achter de computer te doen. “Ik zei altijd: ik ga niet aan een computer zitten, maar techniek gaat zo snel, je moet wel mee. En ik vind het fantastisch. Ik maak alles digitaal op en ik hoef het maar uit te draaien en klaar is het. Ik doe het werk alleen. Mijn vrouw Ella (57) doet de administratie en verricht hand- en spandiensten.” Ad hoopt de komende jaren zijn drukkerij voort te kunnen zetten. “Het bevalt me prima, maar je weet natuurlijk nooit.”

Opa
Ad en Ella zijn al 35 jaar gelukkig getrouwd. Ze hebben twee kinderen Koen (31) en Linda (29). Ad is net opa geworden van Jasper. “Vader worden is geweldig, maar opa worden is nog mooier. Op dinsdag is Jasper bij ons. Mijn pauzes duren dan langer dan normaal.” Wellicht dat de kleine ook van zijn enthousiaste opa geniet, die als hobby heeft mensen blij maken. “Vroeger speelde ik als kind poppenkast. Ik verzon ter plekke allerlei verhalen voor andere kinderen.” Als misdienaar stond hij drie keer in de week in de kerk, niet vanwege het geloof, wel om dingen te regelen of grappen uit te halen. “De nonnen liepen met mij weg, door mijn enthousiasme, denk ik. En als ik de wijn met het water moest mengen, deed ik voor de gein meer water bij de wijn, tot groot ongenoegen van de pastoor.”
Later speelt Ad dertig jaar Zwarte Piet. “Als ik het pak aandeed, dan was ik echt een andere persoon. Ik maakte verhalen, was druk en heel aanwezig. Ik had fans op scholen, bij het Radboud, bij gehandicapten. Ik kon uren acteren. Toeschouwers hadden de grootste lol. Ook met de toneelclub Wissewas trad ik op.” Ad houdt van improviseren, wat hem niet altijd in dank wordt afgenomen. “Als er iets misliep, bijvoorbeeld iemand viel van het toneel, bleef ik gewoon doorspelen. Eens gooide ik een kussen door de zaal. Terwijl de regisseur het niet begreep, lag de zaal dubbel.”
Inmiddels aangekomen op een gevorderde leeftijd, doet Ad het rustiger aan. “Ik heb heel lang tafeltennis gedaan op hoog niveau, getennist en karper gevist. Ik ben in 2003 viskampioen van Nederland geworden. Maar vorig jaar heb ik zeven maanden een hernia gehad. Vreselijk, wat een pijn. Met rusten moest het overgaan, maar ik dacht dat het nooit over zou gaan. Daarbij kreeg ik het ook aan mijn hart. Ik had een onregelmatige pols. Ik slik nu vijf pillen per dag. Al mijn hobby’s stonden op een laag pitje.” Beetje bij beetje pakt hij de draad weer op. “Ik ga nu zwemmen en naar de sauna. Het probleem is dat ik niets half kan doen. Ik wil altijd harder, sneller, fanatieker. En het karper vissen vind ik niet meer zo leuk. Als je zoveel karpers gevangen hebt, is de drive eruit. Misschien ga ik nu wel meervallen vangen.” In ieder geval gaat hij weekendjes weg met zijn vrouw. ‘Wij zijn vroeger jarenlang met de vouwwagen naar de camping in Zeeland geweest. Verre reizen trekken me niet zo. Nu gaan we soms voor de zon naar Griekenland of een weekeindje naar Duitsland. We zoeken meer de rust op.”

Simone van de Wijdeven

donderdag 9 augustus 2012

Hoe help je een watje het leven te leven?

Blog posting door Justine Pardoen

Het maakt niet uit hoe je ze noemt: hoogbegaafd, nieuwetijdskind, watje, slapje, of overgevoelig tiep.  Sommige kinderen zijn gewoon een beetje anders.

Wat het nu precies is, is niet duidelijk, maar om welke kinderen het gaat vaak wel.  Sterke kinderen krijgen de slappe lach, zwakkeren de slappe huil.  Je pikt ze er zo uit: de kinderen van wie sommigen zeggen dat het 'oude zieltjes' zijn, terwijl ze nog nauwelijks kunnen lopen. De kinderen die overdreven gevoelig zijn, en niet van deze wereld lijken.  De kinderen met een bepaald soort kwetsbare uitstraling.  De kinderen die extreem beïnvloedbaar zijn door wat er via hun zintuigen binnenkomt.  Kinderen die 'alles' lijken te voelen, en dwars door anderen heenkijken.  Kinderen die, zo klein als ze zijn, de last van de wereld op hun schouders tillen...

 Elaine Aron noemt ze highly sensitive persons.  In haar boek, dat oorspronkelijk verscheen in 1996, heeft ze het niet speciaal over kinderen, maar over volwassenen.  Maar het zou heel goed zijn als ouders van kinderen die 'een beetje apart' zijn, dit boek eens zouden lezen. Wellicht herkennen ze in de typering van Aron voldoende om hun kinderen beter te begrijpen en te kunnen helpen. 

Bijzondere gevoeligheid komt veel voor
Als je een kind hebt dat snel huilt, snel bang is, of snel in paniek raakt, denk dan niet dat dat kind een uitzondering is.  Het gaat om ongeveer 15 tot 20% van de bevolking.  Deze mensen, die snel overprikkeld zijn, zien het zelf soms als iets positiefs, en soms als iets negatiefs. 

In principe gaat het om een eigenschap waarmee je geboren bent.  Hoge sensitiviteit zit in je genen.  Net zoals grote oren of rood haar.  Daar is op zich niets mis mee; het is maar net of je ermee kunt leven of niet.

Zelftest 
In het begin van het boek staat een zelftest.  Als je 14 keer of meer 'ja' antwoordt op de onderstaande vragen, dan ben je hoog-sensitief.  Hetzelfde kun je beoordelen voor je kind. Ik zet de vragen hieronder op een rijtje, zodat je meteen kunt zien of het zin heeft om het boek aan te schaffen of niet.

  • Ik ben me bewust van subtiele signalen in mijn omgeving. 
  • Ik word beïnvloed door de stemmingen van anderen. 
  • Ik ben nogal gevoelig voor pijn. 
  • Tijdens drukke dagen merk ik dat ik behoefte heb om me terug te trekken in mijn bed of een donkere kamer (of een andere plek waar ik alleen kan zijn). 
  • Ik ben bijzonder gevoelig voor de effecten van caffeïne. 
  • Ik raak gemakkelijk overvoerd door dingen als fel licht, sterke geuren, grove weefsels of harde sirenes. 
  • Ik heb een rijke en complexe innerlijke belevingswereld. 
  • Ik voel me niet op mijn gemak bij harde geluiden. 
  • Ik kan diep geroerd raken door kunst of muziek. 
  • Ik ben consciëntieus. 
  • Ik schrik gemakkelijk. 
  • Ik voel me opgejaagd als ik veel moeite moet doen in korte tijd. 
  • Als mensen zich in een fysieke omgeving niet prettig voelen, weet ik meestal wat er moet gebeuren om dat te veranderen (bijv. door het licht te dimmen of het meubilair te verplaatsen). 
  • Ik raak geïrriteerd als mensen proberen me te veel dingen tegelijk te laten doen. 
  • Ik doe erg mijn best om te voorkomen dat ik fouten maak of dingen vergeet. 
  • Ik kijk uit principe niet naar gewelddadige films of tv-shows. 
  • Ik voel me ongemakkelijk als er veel om me heen gebeurt. 
  • Als ik erge honger heb, heeft dat een sterke invloed op mijn concentratie-vermogen of mijn humeur. 
  • Veranderingen in mijn leven brengen me van mijn stuk. 
  • Ik heb een neus voor delicate geuren, smaken, geluiden en kunstwerken en geniet daarvan. Het vermijden van situaties die mij van streek maken of overbelasten, heeft bij mij hoge prioriteit. 
  • Als ik met iemand moet wedijveren of op mijn vingers word gekeken, word ik zo nerveus of gespannen dat mijn prestaties veel minder zijn dan gewoonlijk. 
  • Als kind werd ik door mijn ouders of leraren gevoelig of verlegen gevonden. 
  •  
  •  
  • "Er is iets mis met mij" Kinderen die hoog-sensitief zijn, hebben bijna allemaal het gevoel 'anders' te zijn. Vaak ook met een nadruk op 'niet goed'. Alsof er iets aan hen mankeert. Daarom is het zo belangrijk dat ouders vroeg herkennen dat hun kind een hoog-sensitief persoon is, of kortweg HSP. Daarmee kan voorkomen worden dat het kind zich al vroeg afsluit voor zijn omgeving, en het gevoel 'niet goed genoeg te zijn' zo groot wordt, dat het ernaar gaat leven. HSP's doen in het dagelijks leven al gauw meer stress op dan anderen. De meeste mensen komen ergens binnen en nemen niet zoveel in zich op. HSP's zijn zich echter meteen bewust van een bepaalde stemming, vriendschappelijke gevoelens of haatgevoelens, de frisheid of mufheid van de lucht, en de persoonlijkheid van degene die de bloemen heeft geschikt... Of ze dat nu willen of niet. Het koppie van HSP-kinderen zit dan ook gauw vol met van alles waar ze eigenlijk niet veel mee kunnen doen. Naarmate ze ouder worden, zal het gemakkelijker voor ze worden om ermee te leven. Maar vroege onderkenning van de achtergrond van het 'anders zijn' kan een hoop eenzaamheid voorkomen. Niet béter, maar ánders Hoewel HSP's zichzelf niet zien als beter, suggereert een term als 'hoogsensitief' een groter vermogen: een grotere sensitiviteit dan anderen. Een HSP voelt (ruikt, ziet, etc.) dingen die anderen ontgaan. Het verschil lijkt te liggen ergens in de route van wat er binnenkomt via de zintuigen naar de hersenen, of in de hersenen zelf. Een zorgvuldiger informatie-verwerking misschien. Een HSP staat meer stil bij alles, en onderscheidt dingen in fijnere gradaties. Een HSP is met deze subtiele waarneming vaak intuïtiever: lang niet alles komt bewust binnen en wordt bewust verwerkt. Integendeel: HSP's 'weten' vaak dingen zonder te beseffen hóe ze dat weten. Dergelijke kinderen kunnen je vaak verrassen met bijzondere opmerkingen, omdat ze reageren op zaken die anderen ontgaan. Anderzijds zijn deze kinderen vaak overdreven snel van slag. Een HSP is niet een 'beter' soort mens, maar ánders dan de meesten. En lang niet iedereen in zijn omgeving zal het willen begrijpen, laat staan er rekening mee willen houden. Dat hoeft ook helemaal niet, zolang de HSP het zelf maar accepteert. En daar kan hij maar beter zo vroeg mogelijk mee beginnen, mét steun en hulp van zijn ouders. Veiligheid en geborgenheid Voor HSP-kinderen is het heel belangrijk dat ze veiligheid en geborgenheid ondervinden. Want in die situatie zullen ze bij nieuwe, spannende situaties minder stress ondervinden. Een HSP-kind dat zich niet veilig voelt, trekt zich sneller terug dan een ander kind, en zal op den duur geen initiatieven meer ontplooien om zelf de wereld te verkennen. Nog voordat een kind kan praten, heeft het dit soort strategieën al ontwikkeld. Daarom is het belangrijk dat ouders beseffen dat juist het gevoelige kind vaak de kans moet krijgen om midden in het leven te staan. Om in veiligheid nieuwe ervaringen op te doen die succesvol zijn. Want alleen dan kun je voorkomen dat een HSP-kind opgroeit tot een verlegen, geremd en teruggetrokken kind. HSP-baby's Ouders met een hoog-sensitieve baby hebben een kind dat lang wakker blijft en veel huilt, vooral na veranderingen in de situatie (denk aan uitstapjes). Dit soort baby's laten hun ouders urenlang zingend rondlopen, hen wiegen, of op andere manieren bewegend troosten. Dit type baby's lijkt vaak te moe om te kunnen slapen, zó overprikkeld zijn ze. Vaak helpt het om alle prikkels zoveel mogelijk te vermijden: maak de kamer donker, zorg voor rust, en hanteer voorspelbare rituelen. Juist voor deze kinderen is het belangrijk dat ze veel slapen, want hoe minder ze slapen, hoe meer het lichaam het stress-hormoon cortisol produceert. En hoe meer cortisol zich in het lichaam bevindt, hoe minder ze slapen. Bovendien – zo waarschuwt Aron – als er geen aandacht geschonken wordt aan de slaapproblemen in de babytijd, kunnen de problemen voortduren tot in de volwassenheid en een HSP haast ondraaglijk sensitief maken. Tegenwoordig komt het inbakeren van baby's weer in gebruik. Dat is waarschijnlijk een goede oplossing voor het doorbreken van de vicieuze cirkel bij hoog-sensitieve baby's. Heeft u een HSP-kind? Zorg er dan voor dat het voldoende slaap krijgt. Meestal hebben HSP's ook als volwassene veel meer slaap nodig dan gemiddeld. Werken! Ik vind het een fantastisch boek: nuchter en toch heel warm geschreven. Geen vage speculaties, maar bevindingen die gebaseerd zijn op gedegen psychologisch onderzoek. Aron is inmiddels een erkend pionier op het gebied van de hoog-sensitiviteit. Eigenlijk is het een werkboek. Als je het leest omdat je zelf een HSP bent, móet je ermee aan de slag. Je krijgt voortdurend opdrachten voorgeschoteld die je wel of niet kunt uitvoeren, maar die je diep doordringen van het besef dat je respect moet zien op te brengen voor je eigenaardigheden. Als je dit boek leest omdat je vermoedt dat je kind zo'n overgevoelig geval is, dan is het effect minstens net zo groot: je wordt elke bladzijde gedwongen te beseffen dat je kind jouw respect en begrip meer dan nodig heeft. Net zoals de dagelijkse porties slaap en eten, kan een HSP niet gezond leven zonder positieve ruimte van zijn ouders voor zijn eigenaardigheden. Respect voor die overdreven reacties. Respect voor die overdreven kwetsbaarheid. Angstig Een HSP-kind hoeft geen trauma te hebben meegemaakt om angstig te zijn. Als ouder heb je al snel de neiging om een overdreven angstig kind een beetje te harden. Maar dat is nu net de verkeerde reactie, volgens Aron. Je hoeft natuurlijk niet in álles mee te gaan met je kind, maar je kunt wel leren hoe je kunt reageren zonder je kind te beschamen. Een kind heeft er recht op dat zijn ouders hem aanvaarden zoals hij is, en hem helpen om door het leven te gaan met deze bijzondere karaktereigenschap. Hoogbegaafd Tijdens het lezen van het boek viel het me op dat er een grote mate van overlap bestaat tussen de manier waarop HSP's beschreven worden, en de bijzondere eigenschappen (en moeilijkheden) die altijd in verband worden gebracht met hoogbegaafdheid. Het gaat daarbij ondermeer om de volgende eigenschappen: tobberigheid, denken over het eigen denken, impulsiviteit, grote nieuwsgierigheid, een sterke behoefte aan onafhankelijkheid, een hoog energie-niveau, introvertheid, emotionele gevoeligheid, een groot rechtvaardigheidsgevoel en non-conformisme. Dat zijn allemaal kenmerken die veel genoemd worden in verband met hoogbegaafdheid, maar nu dus met HSP. Eigenlijk is dat niet zo gek: een hoge sensitiviteit is te verbinden met een sterk ontwikkeld zenuwstelsel en als die prikkels in de hersenen dan ook nog goed verwerkt worden en leiden tot iets waar je weer wat mee kunt doen (creativiteit), dan hebben we al gauw te maken met een zeer begaafd of getalenteerd mens. Diepe dalen, hoge hoogten Een HSP leeft intens. Het zijn niet alleen boeiende, maar ook lastige partners. Het zijn ook zeer bijzondere, niet gemakkelijke kinderen. Ze hebben meer tijd nodig voor zichzelf, maar ze kunnen anderen ook onvergetelijke momenten bezorgen. Het ene moment kunnen ze intens genieten en de wereld bestormen, het andere moment overwegen ze uit het leven te stappen. Als ouders een goed begrip hebben voor dit soort kinderen, kunnen ze voorkomen dat deze kinderen een te groot gebrek aan zelfvertrouwen ontwikkelen. Dit boek is voor hun ouders dan ook een must en ze zullen het meer dan eens ter hand nemen. Voor de kinderen zal dat veel verschil maken.
Justine Pardoen justine@ouders.nl Naschrift d.d. 21 november 2002 Een lezer wees ons erop dat veel mensen met ADHD zichzelf ook herkennen als HSP. Zie bijvoorbeeld Hersenstorm (over ADHD bij volwassenen).

maandag 23 juli 2012

ADHD en de farmaceutische industrie

Prof. Dr. Henk Jan Out (1961) is bijzonder hoogleraar farmaceutische geneeskunde bij de afdeling farmacologie – toxicologie aan het UMC St Radboud in Nijmegen en het Nijmegen Centre for Evidence Based Practice.

Al geruime tijd vindt er in dit land een discussie plaats over ADHD. Ook op Artsennet wordt er regelmatig over geblogd. De politiek bemoeit zich er zelfs mee. Bestaat ADHD wel, is het een stoornis of, zoals Laura Batstra stelt, gewoon een gedrags- of temperamentvariant waar veel mensen in de omgeving moeite mee hebben? Ik ben geen expert en zal me zeker niet met de inhoudelijke discussie bemoeien. Maar ik verbaas me wel over de toon van de discussie als het over de farmaceutische industrie gaat. 

Zo is volgens sommigen het gebruik van medicatie om ongewenst gedrag te beïnvloeden uiterst onwenselijk. En ik kan me dat in eerste instantie ook wel voorstellen bij amfetamine-achtige stoffen voor kinderen. Maar dat is toch meer een emotionele dan rationele overweging. Het lijkt wel alsof het doel niet zozeer is om kinderen en ouders zo goed mogelijk te helpen maar eerder om gebruik van medicatie zo lang mogelijk uit te stellen. Waarom eigenlijk? Van pillen kan je in ieder geval zeggen dat ze uitgebreid onderzocht moeten worden op werkzaamheid en veiligheid voor gebruik, in tegenstelling tot veel gedrags- en psychotherapieën. En je moet goede redenen hebben om iemand een werkzame therapie te onthouden, of dat nu pillen zijn of niet. Zeker, geen werking zonder bijwerking, maar gaan we er misschien iets te gemakkelijk vanuit dat behandelingen zonder pillen niet schadelijk zouden kunnen zijn?

Alle experts geven aan dat er een plaats voor medicatie moet zijn bij ADHD. Vanwaar dan toch die agressie naar de pillenmakers? Het ADHD-netwerk mag haar wetenschappelijke meetings niet meer laten sponsoren door fabrikanten, vindt Van der Gaag, de voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie. Alsof de congrestassen van de meeste internationale psychiatrische congressen niet uitpuilen met foldermateriaal over pillen. De Volkskrant kopt verontrustend op de voorpagina dat farmaceuten een lucratieve markt zien voor ADHD voor volwassenen. Maar veel volwassenen met ADHD geven aan baat te hebben bij pillen. Niemand zal ontkennen dat het voorschrijven daarvan leidt tot winsten voor fabrikanten maar dat geldt ook voor apothekers, behandelaars en klinieken. Het is toch wat morbide om bij nieuwe succesvolle medische behandelingen allereerst te wijzen op winsten van hulpverleners. Maar dat gebeurt wel bij ADHD. Want dat is toch eigenlijk een gemedicaliseerde, niet-bestaande aandoening, lijkt de onderliggende gedachte. Die eenzijdige negatieve aandacht voor de fabrikant zegt dus vooral veel over de journalistieke invalshoek waar farma-bashing nou eenmaal lekker ligt. Waarom zou een farmaceut geen informatie of, zo U wilt, reclame mogen maken voor haar producten? Die informatie mag alleen gegeven worden aan de beroepsgroep, wordt streng gereguleerd door de Stichting Code Geneesmiddelenreclame en de Inspectie, is conform de bijsluiter en beschikt over een sterke evidence base. Zodanig sterk dat registratie-autoriteiten zo'n middel goedkeuren omdat de voordelen de nadelen overtreffen.

Misschien is het probleem wel dat methylfenidaat te goed werkt, waardoor het oneigenlijk wordt voorgeschreven. Dat ligt niet aan de farmaceut maar vooral aan de niet-deskundige voorschrijver. Dat kan eenvoudig gereguleerd worden indien gewenst, door alleen prescripties van (kinder)psychiaters toe te laten. Maar het is natuurlijk veel makkelijker om het misbruik toe te schrijven aan pillenmarketing. Eigenlijk vind ik dat de fabrikant geprezen moet worden omdat zij de therapeutische mogelijkheden heeft uitgebreid met meer en effectieve interventies. De talloze testimonials van ADHD-ers en hun ouders, waarvan het leven eindelijk structuur kreeg nadat ze vaak pas na lange tijd medicatie kregen, is daar getuige van. Dat is meer dan casuïstiek.

De discussie over ADHD gaat dus niet meer over hoe gezinnen het beste geholpen kunnen worden maar krijgt een ideologisch karakter. Ben je vóór of tegen pillen en ben je vóór of tegen pillenmarketing? Laten we dat niet verwarren met de vraag wat eigenlijk het beste is voor de ADHD-er en omgeving.

Pesten en Hooggevoeligheid

Vandaag deel ik graag een artikel van de website nieuwetijdskind.com

Gepubliceerd: juli 22nd, 2012 door Joke

Afbeelding: http://blog.bibelebon.nl/wp-content/uploads/2011/12/pesten.jpg

Uit verschillende onderzoeken en studies blijkt dat er een duidelijk verband bestaat tussen hooggevoeligheid en pesten.

Desondanks is hooggevoeligheid bij het grootste deel van de leerkrachten nog onbekend.

In vakantietijd kun je als ouder(s) verschil in het gedrag van je kind(eren) opmerken.

Hieronder een impressie van pesten en hooggevoeligheid.


Hooggevoelige kinderen worden vaker gepest door de kinderen die wel normaal mee kunnen komen, omdat ze anders zijn dan hun leeftijdsgenootjes.
Ze worden niet begrepen en zijn ook een makkelijk mikpunt, omdat ze door de hooggevoeligheid ook snel ge- en overprikkeld raken en aangedaan reageren op nare opmerkingen of geroddel.
Allereerst is het zinvol om een onderscheid tussen pesten en plagen te begrijpen. Kinderen plagen elkaar vaak en graag en zien dit als een spelletje. Plagen is niet bedoeld om een ander te kwetsen of onderuit te halen. Bij Pesten is dit wél het geval. Pesten zorgt voor een negatieve sfeer in de groep op school. Een school hoort een veilige plek te zijn voor alle kinderen.


Wat is Pesten?
Pesten heeft te maken met ‘macht’. Eén of meerdere kinderen spelen de baas over een ander kind. Het ‘slachtoffer’ wordt uitgescholden, geslagen of zelfs buitengesloten.
Dit kan incidentele vormen aannemen. B.v. in een steek of een sneer, een duw of een uitgestoken voet.
Het kan ook een structurele vorm aannemen. Er is dan sprake van een voortdurende terugkeer van hetzelfde gedrag, zowel bij de gepeste als degene die graag pest.
Pesten vind in op verschillende manieren plaats.
  • - Denk aan schelden of scheldnamen geven/ krijgen.
  • - Kapot maken of verstoppen/afpakken van eigendommen.b.v. een fietsband laten leeglopen.
  • - Het belachelijk maken(vergroten van iets), naroepen of uitlachen.
  • - Fysiek geweld in de vorm van haren trekken, pootje haken, vechten.
  • - Iemand imiteren, achter iemand aanlopen, na-apen….
De meeste vormen van pesten vinden plaats buiten de waarneming van leerkrachten en/of ouders.
Een afwijkend gedrag of uiterlijk alléén is zelden de aanleiding tot het pesten.
Meestal zijn het de kwetsbare kinderen, die zich niet effectief verdedigen en wat hulpeloos reageren, die het slachtoffer van pesterijen worden – ongeacht hun uiterlijk of kleding.
Soms wordt een zondebok het slachtoffer van een leerling, soms pest een hele klas één enkele leerling. In het eerste geval is er sprake van een (ongelijke) machtsstrijd: de pestkop wil zijn (haar) superioriteit bewijzen. In het tweede geval is het pesten een signaal voor onrust/onvrede binnen de groep. Dan is er zeker alle aanleiding om het pesten op klassikaal niveau bespreekbaar te maken!

Veel slachtoffers van het pestgedrag hebben of krijgen een negatief zelfbeeld.
 Pesten en hooggevoeligheid

Als je je sociaal onhandig voelt, verlegen bent of faalangstig bent heb je de neiging om jezelf terug te trekken. Veel hooggevoelige kinderen doen dit!
Ze kunnen er in zichzelf lang en intensief over nadenken. Ze kunnen hier schuld en schaamtegevoelens bij voelen en/of uit angst niets over het pestgedrag vertellen.
Daders of zgn. pestkoppen reageren vaak uit onzekerheid.
De eigen onmacht en zwakheden worden verstopt; ook zij hebben vaak een negatief zelfbeeld. Zij trekken zich niet terug maar kiezen de kant van de bravoure.
Sommigen pesten om te voorkomen dat ze zelf gepest worden.


Hoe herken je het als je kind met pesten te maken heeft.
  • - Je kind is vaak ziek
  • - Je kind is gespannen bij het ontbijt
  • - Je kind snapt andere kinderen niet, ergert zich aan hen.
  • - Je kind krijgt weinig uitnodigingen voor verjaardagsfeestjes.
  • - Je kind vertelt niets over school of over vriendjes.
  • - Je kind is onzeker over het uiterlijk, kritisch soms.
  • - Je kind wil niets aan sport of buitenschoolse activiteiten doen.
  • - Je kind wil na schooltijd graag naar huis.
  • - Je kind slaapt slecht.
Als het kind eenmaal naar school gaat en een eigen sociaal leven krijgt, zal het kind vaker in situaties terechtkomen die moeilijk zijn.

Vanaf ongeveer een jaar of 4 kunnen kinderen gaan leren hoe ze zichzelf kunnen redden.
Ouders en leerkrachten zijn belangrijk in dit leerproces doordat zij kunnen sturen in de positieve en negatieve ervaringen die ieder kind, maar zeker het hooggevoelige kind opdoen. Hooggevoelige kinderen koppelen een sterke emotionele beleving aan de dingen die ze opmerken. Op een bepaalde manier hebben ze dat nodig.

Want door het ervaren van een innerlijke reactie heeft dat wat ze waarnemen waarde en betekenis voor hen. Ze kunnen indrukken pas plaatsen wanneer ze weten wat deze gevoelsmatig voor hen betekenen. Iedere indruk moet iets losmaken, of dat nu vreugde, verdriet, afschuw, schrik, angst, verbazing, verwondering of wat dan ook is.
Daarom zoeken hooggevoelige kinderen indrukken op en halen dit diep naar binnen, door ze tot een onderdeel van hun innerlijke beleving te maken.

Teveel indrukken achter elkaar, of een te heftige indruk ineens, kan tot uitputting leiden. Het kind raakt zo vol dat het minder goed gaat functioneren. Er ontstaat overprikkeling. Dat kan zich uiten in teruggetrokken of juist heel druk gedrag, woedeaanvallen, hangerigheid, op zichzelf willen zijn, huilen, boosheid of concentratieproblemen.

Het pesten en gepest worden kán een gevolg zijn of deze gevolgen hebben.


 Pesten en hooggevoeligheid

Gedurende deze fase heeft het kind de steun en aanmoediging nodig om zichzelf door deze situatie heen te slaan en ervan te leren. Praat met het kind over zijn gevoelens en doe ze niet af als aanstellerij of onzin. De aanpak is er op gericht overprikkeling van je hooggevoelige kind te verminderen en onnodige prikkeling te voorkomen. Dit betekent dat je als begeleider van het kind stuurt in de hoeveelheid prikkels van buitenaf die op het kind af kunnen komen en probeert de hoeveelheid prikkels van binnenuit te verminderen door erover in gesprek te gaan met het kind. Jonge kinderen zijn nog niet in staat om te gaan met overprikkeling en dat doen ouders meestal als vanzelf voor hen.

In overprikkelende toestand zijn hooggevoelige kinderen over het algemeen moeilijk aanstuurbaar, je kunt niet meer tot hen doordringen. Straf geven of vermanend toespreken maakt de overprikkeling door de extra stress alleen maar erger. Las liever een time-out in en kom er later op terug. Of houdt ze gewoon een poosje stevig vast als troost.
Bedenk als het kind weer rustig is samen een strategie om de volgende keer dat hooggevoelige kinderen moeten leren hiermee om te gaan.

Het is belangrijk de kritiek op een opbouwende manier te brengen om extra stress te vermijden. Extra aandacht aan “probleemgedrag” op het moment dat ze overprikkeld zijn, werkt meestal averechts.

Ook in niet overprikkelde toestand is het vaak moeilijk de aandacht van het kind te trekken. Ze horen je wel maar ze zijn in gedachten zo bezig met andere dingen, dat het niet tot hen doordringt. Dit is geen onwil! Probeer op een rustige manier hun aandacht te trekken, loop naar hen toe en maak oogcontact en raak ze even aan. Door hard te gaan praten of boos te worden, maak je ze juist aan het schrikken en horen ze helemaal niet meer wat je te zeggen hebt.

Een andere belangrijke taak als volwassene is het relativeren van negatieve ervaringen en het aanmoedigen van de positieve.
Stel zelf ook geen te hoge verwachtingen aan het kind.
Goede schoolresultaten zijn voor de toekomst minder belangrijk dan een goede eigenwaarde.
Iedere overwinning, hoe klein ook, is belangrijk.

maandag 16 juli 2012

Hooggevoeligheid: mijn ervaring

















Van het Blog http://ikvoelmeerdanjij.nl/hooggevoeligheid-mijn-ervaring/

Vanuit mijn eigen ervaring heb ik enkele punten opgeschreven die ik absoluut toeken aan de hooggevoeligheid. Sommige van deze punten zijn absoluut ‘kenmerken’ van hooggevoeligheid, anderen zijn niet zo bekend maar wijt ik toch aan mijn hooggevoeligheid. Natuurlijk wordt de hooggevoeligheid door iedereen anders ervaren, maar misschien herkennen mensen zich hierin.

Ik zie in één keer hoe iemand zich echt voelt
Ik kan niet goed tegen bepaalde structuren van voedsel, hiervan gaat mijn tandvlees ongelooflijk kriebelen.
Ik kan niet tegen labeltjes in kleding en als ik deze eruit knip voel ik nog steeds het randje in mijn huid prikken.
Ik heb een gevoelige huid, veel bodylotions, cremes en badschuim verdraag ik niet goed.
Ik kan me erg druk maken over gevoelens van een ander.
Ik merk feilloos wanneer iemand het over mij heeft.
Ik merk wanneer iemand een probleem met mij heeft of me niet mag.
Ik kan absoluut niet tegen wollen kleding, zelfs wanneer een trui maar 1% wol bevat.
Ik ben zeer bewust van iedereen in de omgeving.
Ik heb na een drukke dag zeker een lange tijd nodig om ‘op te laden’.
Ik ben doodsbang voor harde geluiden als onweer, een trein of vliegtuigen.
Ik schrik erg snel. Ik krijg hoofdpijn van plotselinge harde geluiden.
Ik kan niet tegen fel licht.
Ik kan niet goed tegen teveel suiker en/of caffeine.
Ik heb het al snel te warm of te koud.
Ik kan makkelijk huilen om verdriet van anderen, ook al staan deze niet dicht bij me.
Ik vind het niet erg om alleen te zijn.
Ik ben erg gevoelig voor alcohol en dus snel aangeschoten of dronken.
Ik word chagrijnig van honger of dorst.
Ik wil graag alles goed doen, wanneer dit niet lukt voel ik me slecht.
Ik wil niet dat anderen boos of verdrietig zijn, dan word ik dit ook vaak.
Ik ben dromerig. Ik heb de neiging om mensen te observeren.
Ik ben snel bewogen en vind veel aandoenlijk.
Ik raak in paniek wanneer ik meerdere dingen tegelijk moet uitvoeren.
Ik kan me erg slecht concentreren met mensen om mij heen.
Ik kan niet werken onder druk.
Ik ben soms extreem moe zonder dat hier een reden toe is.
Ik heb een groot doorzettingsvermogen maar raak hierdoor sneller overprikkelt.
Ik ben ontzettend gevoelig voor pijn en jeuk.

Veel van deze kenmerken zijn een combinatie van mijn persoonlijkheid en de hooggevoeligheid van mijn persoonlijkheid, vermoed ik. Misschien herken je je hierin en misschien ook niet. Iedereen ervaart zijn of haar hooggevoeligheid op een andere manier.

dinsdag 12 juni 2012

Hooggevoeligheid als instrument


Bron: http://www.corepraktijk.nl/spiegelbeeld.htm

Familie van een hooggevoelige

Vandaag deel ik graag een blog post door Jonathanl via de website http://www.xead.nl/hooggevoeligheid-vanuit-de-ervaring-van-een-gezinslid

 
Hooggevoeligheid is niet gemakkelijk, zeker voor de persoon die ermee te maken heeft. Maar ook gezinsleden en vrienden kunnen eronder lijden.Ik schrijf dit artikel, vanuit mijn standpunt als betrokken gezinslid. 

Vooral op emotioneel gebied heb ik gemerkt dat een hooggevoelig persoon zich enorm veel aantrekt. Daarom heb ik negatieve ervaringen waar ik zelf mee te kampen eerder niet met haar gedeeld. Dat is niet gemakkelijk als je zelf even behoefte hebt om te praten over iets dat er even uit moet, maar wel het beste. Waarom? Omdat hooggevoelige mensen je emoties opslorpen. Ben ik een beetje depri, voelt ze dat snel aan en wordt zij dat ook. Weet je, ik wil dat ze gelukkig is. Ik mag haar dag toch niet verpesten, door te vertellen wat voor negatiefs er in me omgaat? Dat recht heb ik niet, vind ik, want dat ontneem ik haar vreugde.

 

Wat valt eraan te doen

Dit alles heeft me aan het denken gezet. Is hier geen magisch tegengif voor? Wel ja, misschien wel. Deel het positieve met de hooggevoelige persoon, maar dan in grotere mate als ervoren. Heb je een leuk dagje achter de rug? Vertel dan wat voor leuks je allemaal hebt meegemaakt en wie daarbij betrokken was. Wat heeft zoal bijgedragen aan die vreugde die je ervaarde? Als de hooggevoelige persoon je positieve energie opmerkt, zal hij/zij dat snel overnemen. Dat gevoel heb ik toch. Is er iemand die dit kan bevestigen? Ik wil het alleszins proberen.

 

Raad die ik heb gekregen en ik maar al te graag met jullie deel 

Een ander gezinslid vertelde me dat ik bepaalde zaken die eerder negatief waren best niet met haar deelde, maar best wel een andere die ik volledig vertrouw en bij wie ik me goed voel. Ze heeft het zelf al moeilijk genoeg en als ik haar ook nog eens overlaad met mijn zorgen, gaat ze er op een gegeven moment misschien helemaal onder door. Daar kan ik me in vinden! Want als ik het aan die 'andere' vertel, is het er ook uit... dan heb ik mijn hart ook eens kunnen luchten.
Weet je, het is niet altijd gemakkelijk om met een hooggevoelig iemand te leven. Maar het is niet altijd kommer en kwel. Je leert er na een tijdje wel mee omgaan. Het wordt een onderdeel van je leven, je bent erop ingesteld en weet precies hoe te reageren in welke situatie... hoewel het soms toch nog een uitdaging blijft.

zondag 10 juni 2012

Listening to Shame

Shame is an unspoken epidemic, the secret behind many forms of broken behavior. Brené Brown, whose earlier talk on vulnerability became a viral hit, explores what can happen when people confront their shame head-on. Her own humor, humanity and vulnerability shine through every word. Heel mooi, een echte aanrader.

dinsdag 5 juni 2012

The Power of Introverts

In a culture where being social and outgoing are prized above all else, it can be difficult, even shameful, to be an introvert. But, as Susan Cain argues in this passionate talk, introverts bring extraordinary talents and abilities to the world, and should be encouraged and celebrated.

woensdag 23 mei 2012

10 dingen die je zou moeten weten over autisme

Ik ga niet 100% akkoord met alles wat gezegd wordt, maar sta er toch voor 90% achter. En ja, de regels gelden voor volwassenen zowel als voor jongeren.

Hooggevoelig en snel beledigd?

Ik wil vandaag graag een blog post met je delen van
Deze maand wil ik het graag hebben over bot en onbeschoft gedrag en over beledigingen, iets waar je als hooggevoelige last van kunt hebben. Elaine Aron schrijft erover, maar ik ken het ook goed uit mijn eigen coachingspraktijk: hooggevoeligen die met dit soort gedrag in aanraking komen, trekken het zich nog al eens aan en voelen zich er dikwijls diep door gekwetst. Dat gekwetste gevoel kan zo ver gaan dat iemand er volledig geblokkeerd door kan raken. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik jaren geleden (in de tijd dat ik er nog geen flauw idee van had dat ik HSP ben, laat staan dat ik wist dat er zoiets als hooggevoeligheid bestond) enorm over mijn toeren was en zelfs braakneigingen had toen ik te maken kreeg met road rage en iemand zijn middelvinger naar me op stak. Gelukkig kan ik daar nu om lachen, en natuurlijk is zo’n obsceen gebaar, want dat is het uiteindelijk wel, zodanig ingeburgerd dat weinigen er zich nog druk over zullen maken. 
Inmiddels zijn mij een paar dingen duidelijk geworden. Ik heb geleerd dat mijn manier van reageren met mijzelf te maken heeft. Iemand kan mij alleen maar raken of beledigen wanneer ik mij laat raken of beledigen, wanneer ik mijzelf toesta om me door iemands gedrag aangesproken te voelen. Goed, het mag dan de opzet van die ander zijn om mij te kwetsen, maar het onbehoorlijke gedrag zegt iets over die ander en daar kan ik me niet verantwoordelijk voor voelen. Iemands botheid, gebrek aan manieren of respectloze gedrag ligt bij die iemand en niet bij mij. Ik kan daar niets aan doen en ik kan het niet veranderen. Ik heb ook geleerd dat ik als HSP’er sneller geraakt ben door dit soort gedrag omdat ik behalve het gebaar, behalve het uiterlijke zichtbare gedrag van iemand, vaak ook zijn intentie, zijn gevoel en gedachten áchter dat zichtbare gedrag opvang. Met andere woorden, als HSP’er krijg ik de dubbele laag: gebaar én intentie. En dat kan dubbel hard binnenkomen. 
Niet zelden word je als HSP’er uitgemaakt voor zwak of overgevoelig, en als dat gebeurt voel je je misschien onmiddellijk aangevallen, klein en onvolwaardig. ‘Zwak’ en ‘overgevoelig’ zijn oordelen, en degene die deze woorden uitspreekt oordeelt vanuit zijn eigen perspectief. Wat zo iemand dan in werkelijkheid zegt is: ‘Je bent zwakker/gevoeliger dan ik.’ Dat is wat hij dan denkt: hij dènkt het, maar hij kan niet met zekerheid weten of het waar is. 
Inderdaad, er zijn mensen die vinden dat HSP’ers zwakkelingen zijn. In werkelijkheid is het overgrote merendeel van de hooggevoelige mensen helemaal niet zwak in de algemene zin van het woord, maar zijn ze alleen maar… hooggevoelig. Zwak en hooggevoelig zijn twee totaal verschillende dingen. Alleen, die wetenschap kan niet verhinderen dat een HSP’er nog al eens onder beledigingen en grof gedrag te lijden heeft. Wat is er aan de hand?

Waarom komt een belediging zo hard aan?
·    Het kan zijn dat een nare opmerking hard aankomt omdat hij je (onbewust) herinnert aan iets dat je als kind vaak te horen kreeg. Je wordt uitgemaakt voor ‘slap’, het verwijt komt je bekend voor en je voelt je op slag onvolwaardig en/of schuldig. Is dat het geval dan is er sprake van een oude overtuiging, van iets dat nu niet meer voor je geldt, maar wat nog altijd pijn doet.
·    Het kan ook zijn dat je je gekwetst voelt omdat je een wat zwak zelfbeeld hebt en je zo’n negatieve opmerking automatisch opvat als een bevestiging daarvan. ‘Zie je wel,’ denk je dan, ‘ik deug inderdaad niet. Zijn zien het ook. Ik ben een slappeling.’
·    Een andere mogelijkheid is dat je jezelf graag vergelijkt met anderen, dat je graag deel uitmaakt van een groep maar dat je het gevoel hebt dat je er niet helemaal in past. Dat je toch anders bent. Dat je niet nèt zo goed, leuk, fit, slank of wat dan ook bent als de anderen. Als dat zo is, kan het zijn dat je voortdurend op je tenen loopt en je ‘beter’ voordoet dan je bent. Je voelt je dan niet prettig. In dat geval zie je waarschijnlijk ook je sterke punten niet meer en voel je je alleen nog maar de mindere omdat je je alleen nog maar op je zogenaamde tekortkomingen kunt concentreren. Iemand hoeft dan maar ‘iets’ tegen je te zeggen, en je vat het intens persoonlijk op bent prompt in zak en as. 
Het hangt helemaal van jezelf af of je je aangesproken voelt, of je je bekritiseerd of beledigd voelt. Een opmerking kan onterecht zijn, maar hij kan ook terecht zijn –niemand is immers volmaakt. Het kan best zijn dat iemand iets over je gedrag zegt wat tot op zekere hoogte, of misschien zelf wel helemaal waar is. In die zin is het dan ook verstandig om na te gaan of je iets aan je gedrag zou kunnen veranderen of verbeteren, en je zou die ander dan ook op kalme wijze kunnen vragen of hij bereid is zijn commentaar toe te lichten. 
Voel je je beledigd, gekrenkt, geïrriteerd of gekwetst dan is het misschien een idee om eens goed bij jezelf naar binnen te kijken om uit te zoeken waarom bepaalde woorden je zo van je stuk brengen. Kijk nog eens naar de punten die ik hier boven noemde en ga ermee aan de slag. Begrijp je waar je pijn vandaan komt dan verliezen kritische woorden hun “gif” en zul je er op den duur soepeler mee om kunnen gaan. Je kunt dat kijken alleen doen, of met de hulp van een coach of een therapeut die gespecialiseerd is in het herkennen en ontmaskeren van dit soort gevoelens. 
Als coach die zich met name richt op thema’s die rechtstreeks samenhangen met de hooggevoeligheid, kom ik regelmatig met deze ‘gevoelige’ kwestie in aanraking. Ik wil je graag helpen bij het ontkrachten ervan. Mocht je meer willen weten over het coachen, over mijn manier van werken (via Skype), neem dan gerust contact met mij op.