woensdag 14 juli 2010

Jeffrey Wijnberg



Dit is een van mijn favoriete artikelen van Jeffrey Wijnberg. Hij is al ruim vijfentwintig jaar werkzaam als psychotherapeut. Sinds 1996 schrijft hij een wekelijkse column voor de pagina Vrouw in dagblad De Telegraaf. Eerder verscheen van hem: Gekker dan gek, Anti-assertiviteitsboek en In het diepste van de ziel is niets te zien. 

Steeds vaker krijg ik mensen in mijn praktijk die depressief geworden zijn zonder aanwijsbare reden. Zij hebben geen traumatisch verlies geleden en ervaren geen onvrede met werk, relaties of zichzelf. Bij nadere analyse blijkt dan sprake te zijn van ´chronische overprikkeling´, een aandoening die in lang vervlogen dagen door artsen werd gediagnosticeerd als het ´hyperesthetisch emotioneel syndroom´. 

Deze categorie patiënten vertoont een extreme gevoeligheid voor geluid, licht en de aanwezigheid van mensen. Zij schrikken als de telefoon gaat en zijn niet meer in staat om een toneelvoorstelling of verjaardagsfeestje bij te wonen. Zij schuwen het dagelijks verkeer en zien er tegenop om door te stad te wandelen of boodschappen te doen bij de plaatselijke supermarkt. De enige plek die als veilig wordt ervaren is de donkerte van hun eigen slaapkamer. 

Dat deze gevoeligheidskwaal in opkomst is, mag geen wonder heten. Het autoverkeer raast dag en nacht langs onze trommelvliezen, vliegtuigen komen af en aan terwijl de verlichting in en rondom de steden het natuurlijk zicht op de sterrenhemel verblindt. In winkels, liften en hotels klinkt onophoudelijk een irritant muziekje; en hoe je je ook wendt of keert, je komt altijd wel ergens kwebbelende mensen tegen. Daar komt nog bij dat een vrijstaand huis onbetaalbaar is geworden. Zo wonen wij hutjemutje en moeten onze eigen stereo-installatie harder zetten om de ruzies van de buren te maskeren. In elke huiskamer zoemt wel ergens een computer en als niemand stofzuigt dan is er wel een ander huishoudelijke apparaat dat gromt, bromt of piept. En alsof wij er niet genoeg van kunnen krijgen, maken wij ons voor iedereen bereikbaar door de mobiele telefoon. 

Laatst zat ik in een treincoupé die een sticker droeg met de tekst: ´stilte, werkcoupé´. Ik had mijn koffertje nog niet op het rek gelegd, of er gingen uit de tassen van mijn reisgenoten drie belriedeltjes tegelijkertijd af. Wetenschappers hebben aangetoond dat het zenuwgestel het meeste lijdt aan ´storingen´ waar mensen geen controle over hebben. Bedoeld worden de straatwerkers onder het raam van je kantoor, een in zijn neus pulkende collega of de bezoekende buurvrouw die het niet kan laten om het theelepeltje tegen het kopje te tikken. Om lichaam en geest niet in een toestand van verveling te laten vervallen, gaan we ook nog eens roken, snoepen, koffiedrinken of koortsachtig zappend voor de tv zitten. En wat we voorgeschoteld krijgen is geen aaneengesloten ontspannen geheel, maar flitsende en overbeweeglijke beelden onderbroken door schreeuwende reclameblokken. Internet, krant en radio zorgen voor een overdosis aan informatie; en wie even dreigt af te kicken van zijn eigen adrenaline kan nog altijd gaan joggen met de walkman op. 

Ik voorspel dat in enkele jaren de restresorts – gat in de markt! – als paddestoelen uit de grond rijzen. In deze gezondheidsklinieken kunnen lamgeslagen zielen even bijkomen van het geweld aan indrukken die zij in onze moderne samenleving te verwerken krijgen. Daar zal de ouderwetse rustkuur in ere worden hersteld en stilte de genezing zijn.

Artikel met dank aan Peter den Haring 

dinsdag 13 juli 2010

Susan Marletta Hart – Leven met hooggevoeligheid


 




















Voluit leven met hooggevoeligheid
strategieën voor overleven
Uitgeverij Ten Have 2006
ISBN 9025956718

Wil je leren voluit te leven, vanuit je ware zelf? Lukt het je nog onvoldoende je hooggevoeligheid te omarmen en als gave te beschouwen? Zoek je nog naar wegen om jouw unieke eigenschappen tot nut van jezelf en anderen te maken? Dan heb je het juiste boek in handen.
‘Ik ervaar zelf dagelijks aan den lijve dat wij in een snelle wereld leven waarin je je als hooggevoelige vaak overrompeld voelt en onder druk gezet. Met als gevolg: stress en verlies van levenskwaliteit. Waarom zouden wij leven zoals anderen, als dat leven voor ons niet het juiste is?
Om gelukkig en gezond te blijven, zul je een levensstijl moeten ontwikkelen die daadwerkelijk bij je past. Dat kan alleen door bewuste keuzes te maken en door uit te komen voor je eigen aard. Dat vergt inzicht en actie. Niet blijven afwachten, mopperen en klagen, maar doen!
Dit boek biedt je concrete strategieën, inzichten en oefeningen die je helpen je ware kracht te vinden en deze verder te ontwikkelen. Een gids vol praktische handvatten om je leven als hooggevoelige ook echt voluit te kunnen gaan leven.’
Niet overleven, maar leven!

donderdag 8 juli 2010

Verjaardags - FEEST?


Hoe kom je je verjaardag door zonder dat je compleet afgedraaid en overprikkeld je nieuwe levensjaarjaar begint? 


Als hooggevoelig mens sta je open voor een heleboel prikkels. Elk moment van de dag doen we indrukken op via onze zintuigen: horen, zien, ruiken, proeven en voelen. Een prikkel is datgene wat via je zintuigen je hersens bereikt. Ergens in het proces van verwerking, tussen het binnenkomen van een prikkel en het verwerken ervan door de hersenen, loopt het bij hooggevoelige mensen anders dan bij de meeste mensen. De informatieverwerking werkt op de één of andere manier nauwkeuriger en uitgebreider.
Dat geeft meteen antwoord op de vraag waarom mensen om ons heen het vaak naar hun zin lijken te hebben op feestjes; zij ervaren letterlijk minder en daarbij verwerken ze de informatie die binnen komt minder complex.

Dus hoe kan je een gemiddelde verjaardag doorkomen zonder dat je compleet afgedraaid en overprikkeld raakt?
 
Hierbij 5 tips:
  1. Vraag je af – bij de uitnodiging voor welk feest dan ook -  wat wil ik? Als je niet wilt gaan en dus ook besluit niet te gaan, zijn er andere mogelijkheden om de jarige tóch het gevoel te geven dat je erbij was. Bijvoorbeeld door een leuke kaart te sturen (jaja, het kan nog steeds; per post ;-) ) of door een kadootje thuis te laten bezorgen. Ik zeg je: succes gegarandeerd!
  2. Als je besluit niet te gaan en je gaat toch, bijvoorbeeld omdat je je partner een plezier daarmee doet, heb je al een achterstand op jezelf. Zorg er zo snel als mogelijk voor dat je helemaal achter de keuze gaat staan en bezorg je partner geen schuldgevoel! Als je besluit te gaan, lees snel verder. Als je niet gaat; zie 1. :-)
  3. Je gaat naar dat kerstontbijt of die kinderverjaardag. Zet de datum en tijdstip in je agenda en tref voorzorgsmaatregelen. Dit klinkt zwaar, maar jij wilt immers niet moe of overprikkeld zijn. Aan de slag dus! 
    1. plan de avond voor deze happening vrij
    2. plan de middag/avond na het feestje vrij
    3. zorg sowieso dat je niet meer dan 1 sociale verplichting per dag hebt. Liever nog: regel het zo dat je maar 1 verplichting per weekend hebt. Uit ervaring kan ik je vertellen dat het even wennen is om zo met je weekends om te gaan. Het lijkt er soms op voor buitenstaanders dat je nooit tijd hebt. Maar juist door zo weinig te plannen, ontstaat er ruimte voor het doen van dingen waar je blij van wordt. En ruimte voor die spontane ontmoeting in het café om de hoek. Want daar heb je – door je nieuwe weekendbeleid – energie voor!
  4. Tijdens de ‘happening’ zorg je goed voor jezelf door;
    1. een fijne plek in de ruimte te zoeken
    2. naast iemand te gaan zitten die je aardig vindt
    3. je regelmatig even terug te trekken. Bijvoorbeeld door naar het toilet te gaan. Wat ook kan helpen, is iets doen. Doe de afwas of laat de hond uit van de gastheer. (Heerlijk rustig een frisse neus halen, zodat je letterlijk met frisse zin weer terug kan naar het partijtje).
  5. De nazorg kan bestaan uit
    1. lekker lang douchen
    2. een bezoek aan de sportschool
    3. een lange (stilte)wandeling.
    4. Uiteraard kan je een en ander goed met elkaar combineren. :-)
Ik lees graag hoe jij de feestdagen en verjaardagen beleeft vanaf nu, maar natuurlijk lees ik ook met belangstelling jouw tips! Hieronder kan je je reactie achter laten.

Artikel met dank aan Saia coaching

vrijdag 2 juli 2010

Hooggevoelig? Beter gronden!

Artikel door Peter Den Haring


Waarom en wanneer zou je moeten gronden? En wat wordt bedoeld met het schoonhouden van je aura? Moet je dat nu allemaal serieus nemen? Geloven in het onzichtbare is een hele opgave. Voor velen is het onmogelijk. Het idee, dat er buiten je stoffelijke lichaam ook nog zoiets als een astraal lichaam bestaat, krijgt nog steeds veel sceptici aan het glimlachen. Het idee dat er in het zogeheten aura bovendien kleuren te `zien' zijn, mankementen in je gezondheid en hele films van gebeurtenissen uit je jeugd, vindt bepaald niet overal ingang.

Gronden en aarden hebben alles met elkaar te maken. Je lichaam accepteren, je aardse bestaan helemaal durven voelen, daar gaat het om. Maar dat betekent ook GENIETEN van al het aardse: eten, drinken, spelen, kijken, voelen, alles wat je zintuigelijk kan ervaren. Je merkt bijvoorbeeld aan je koude voeten dat je slecht gegrond bent of teveel 'in je kop' zit. Alles wat je met je voeten en handen doet, grond je beter. Dus sport, wandelen, dansen, tuinieren, boetseren, timmeren, maar ook eten klaarmaken en vrijen.

Je kunt natuurlijk ook VISUALISEREN dat je een goede verbinding met de aarde maakt. Daarnaast kun je je voorstellen dat je psychische ballast laat afvloeien naar de aarde. Dat scheelt.