Hooggevoelig?
Een schitterend artikel door Kathleen Vereecken voor Libelle. Toen Libelle me enkele jaren geleden vroeg een column te schrijven over de Gentse Feesten, stokte mijn adem. Mijn prachtige geboortestad aanprijzen was geen probleem, ik verdrink mijn toehoorders in de superlatieven als het gaat over ’mijn’ Gent, en ik meen er elk woord van. Maar de Gentse Feesten? Sorry, ik pas. Niet erg, zei Libelle, de column mocht lekker subjectief zijn. Fijn! Ik schreef dus over overvolle terrasjes waar ik met een wijde boog omheenliep. Over met mijn 1,57 meter in de massa staan, opgesloten tussen drankadems en zweetoksels. Over de vette geuren, de kakofonie van rock, dance, draaiorgeltjes en wereldmuziek. Over snakken naar het moment dat alleen nog ijverig bezemende vuilnismannen herinneren aan die tien dagen durende heksenketel. Een lezeres nam het me niet in dank af. Ze stuurde een woeste e-mail met de kernachtige raad: ’Laat dat mens in het vervolg gaan vissen!’ Ik was verontwaardigd, maar eige...